We zijn voor Mozes tweede verjaardag even (2 uur) naar het meer gereden en hebben daar lekker gezwommen, gespeeld en feest gevierd. Hij (Mozes) was al erg eigenwijs maar het lijkt wel of hij weet dat er zoiets bestaat als een peuter puberteit. Het is een kostelijk kereltje die in tegen stelling tot Obed eerst doet en daarna pas denkt. Dat zorgt voor veel verrassingen!
De combinatie Obed – Mozes is behoorlijk 'challenging' zeggen we dan in 't Engels. Een hele uitdaging/ opgave. De voortdurende interactie die vaak negatief gekleurd is (ook al bedoelen ze het allemaal niet zo vervelend) zorgt ervoor dat ik zelf eigenlijk niet echt aan iets anders toe kom dan hen bezighouden, uit elkaar halen, verzorgen en de rest van het gezin. Ze zouden soms echt even uit elkaar moeten kunnen zijn om ongestoord hun eigen ideetjes te kunnen uitvoeren maar ik heb nog geen oppas oma of tante leren kennen hier.
Morgen zal er geen school zijn vanwege verwachtte demonstraties. In juli hebben die hier ook plaats gevonden en zijn er bijna 20 mensen omgekomen, verder veel gebouwen vernield, auto's verbrand etc. Ik zal snel nog wat boodschappen moeten doen. We weten verder niet hoe lang het gaat duren. Heel triest want zo'n land als Malawi heeft geen enkele baat bij dit soort acties. Er wordt gezegd dat de president erg rijk, maar dat zijn regering een slecht economisch en financieel beleid voert. Zo is de diesel al maanden schaars, er is moeilijk aan buitenlandse valuta te komen, en de relatie met Engeland en Amerika is erg verslechterd (= sponsor stromen lopen droog).
Nu we weer opnieuw in het intergratie proces zitten stoten we onze neus elke dag vele malen aan de moeizame en vaak gecompliceerde procedures in overheidskantoren. Je hebt er in Nederland geen idee van hoe goed alles geregeld is en dat dingen die horen te werken ook meestal daadwerkelijk werken. Cees heeft vorige week drie dagen (!) gespendeerd om Lassie in Malawi te krijgen. Op het kantoor voor import was hij al een dag kwijt…de veearts moest een handtekening en stempel zetten. Hij was druk (Cees zag hem een krant zitten lezen, sigaret roken, met zijn telefoon spelen, dochter op de thee krijgen, nagels knippen) puntje bij paaltje was het formulier zoek en moest er een nieuwe worden gemaakt… kwestie van uitprinten, stempelen en een handtekening. En zo verging elke stap. Het is een bende op elk kantoor, stempels zijn zoek, pennen schrijven niet meer, de man van dienst in Chipata had geen zin te komen (hij gaat tenslotte over twee weken met pensioen…) dus moest Cees er overnachten. Volgende ochtend laat hij weten dat hij geen diesel heeft om te komen (Cees koopt een paar liter zodat hij eindelijk toch kan komen). Terwijl Cees toekijkt (hij kan het nauwelijks aanzien) 'werkt' meneer zo'n 90 minuten aan een papiertje waarop staat dat Lassie gezond is en de grens over mag… Voor elke handeling (print, stempel, handtekening etc) betaal je weer vele Kwacha's uiteraard. In het hele proces laat Cees zo nu en dan weten dat zijn vrouw met 4 kids alleen zit, geen eigen vervoer heeft, niet weet hoe ze dan alles moet regelen etc Dat boeit geen enkele ambtenaar. Cees moet blij zijn dat het maar drie dagen duurde, meestal gaat er zo'n anderhalve week overheen en de wachtende in spe logeert gewoon ergens bij een vage vriend(in)… Cees kon gelukkig voor de nacht bij een lodge van vrienden terecht waar hij met Lassie in een kamer mocht overnachten!
Diesel kun tegenwoordig voor 3x zoveel geld kopen bij de pompbedienden. Zodra de truck arriveert vullen ze hun jerrycan's en slaan ze die op voor als de voorraad weer op is. Iedereen weet het, niemand zegt er wat van. Iedereen is corrupt dus houd men elkaar graag de hand boven het hoofd. Je hebt elkaar soms zo hard nodig…
Wij hebben gelukkig een sub-tank. Cees heeft vorige week in Zambia kunnen tanken, daar is geen enkel tekort. Volgende week moet hij weer naar Zambia. Hij moet helemaal in Lusaka de auto export gaan regelen. Dat wordt dus een rit van 1000km enkele reis. Omdat hij langs Cov. College komt kan hij hopelijk precies de graduation bij wonen. De studenten hebben het hem dat op zijn hart gebonden en zouden zeer teleurgesteld zijn als hij niet zou komen. Vervolgens kan hij wat dozen hier naar toe meenemen en de student uit Malawi een lift geven. We willen eigenlijk zo snel mogelijk naar ons eigen huis dat we vanaf 1 okt gaan huren. Omdat we onze spullen nog niet hebben vanwege het langdurige proces bij immigratie zullen we behoorlijk moeten gaan improviseren / kamperen. Het is wel een probleem dat alles hier zo verschrikkelijk duur is. Ik heb bv net vier simpele hoofdkussens gekocht en was daarvoor 100 euro kwijt. Goed, we hebben vanaf nu dus in elk geval een kussen om ons moede hoofd op neer te leggen.
Ik moet oppassen dat ik niet steeds zit te vergelijken met Zambia. Ik weet waarom we er weg zijn en zie dat het 100% verstandig was. Joas bloeit helemaal op van school hier en Rhode zal uiteindelijk ook beter ontwikkelen, al is het alleen al op het terrein van sociale vaardigheden die je pas goed kunt ontwikkelen als je met gelijkgezinden op trekt.) De markt in Zambia was veel vriendelijker en veel schoner. Allemaal vrouwen die me kenden en vriendelijk waren, me mijn gang lieten gaan. Hier doen de mannen de zaken en dringen zich aan je op. Ik stapte net op de markt uit de auto en telde 15 opdringerige koopmannetjes om me heen. Voordat ik die had afgepoeierd…! "Luister, ik ga jullie iets leren. Als je graag wilt dat iemand iets bij je komt kopen dan…" Lachen natuurlijk, zo'n blanke vrouw die je de les wil lezen. Toch zag ik een klein beetje respect vanwege mijn (poging) chichewa. Ik heb het idee dat de blanken die hier wonen alleen maar naar de moderne supermarkt gaan voor alles. Ik heb tenminste nog nooit ene blanke op de markt en in de shopjes gezien waar ik kom. We worden daarom vrij snel gesignaleerd. Zodra we bij het meer arriveerden kwamen er al mensen aan. "Hoe is het in Zambia? Ik dacht, laat ik eens gaan kijken hoe het met Joas is?" Ze kennen ons een beetje en vinden het leuk dat te laten merken.
Het is hier verder wel eenzaam hoor. In zo'n stad leeft ieder op zijn eigen eilandje lijkt het wel. Het verbaast me dat de lokale mensen in de stad hun buren niet eens kennen!!! Dat is het eerste wat wij altijd doen, voorstellen aan de buren en af en toe contact hebben. Dat was op CC ook allemaal flink anders. Ik wist ook al, toen we ons vertrek van CC gingen voorbereiden dat ik heel veel dingen verschrikkelijk zou gaan missen. De drempel om ergens contacten te gaan maken is hier veel hoger, waar begin je? Als je ziet naar wat het je letterlijk en figuurlijk, emotioneel en fysiek allemaal kost denk je wel eens 'voor wie doen we het allemaal?' Neem nou alleen al dat Rhode een jaar terug is gezet omdat we nu eenmaal hier naar toe zijn gegaan. Maar het antwoord werd me zondag nog simpelweg gegeven toen ik een praatje maakte met een tuinman ergens.
Men is hier altijd erg nieuwsgierig. De vraag of Obed en Mozes een tweeling zijn moet ik gemiddeld 30 keer per dag ontkennend beantwoorden… daaruit vloeien allerlei vragen voort. Maar voor ik die beantwoorde stelde ik hem een vraag. 'Wat heeft Malawi het hardste nodig?' "Mensen die op Jezus lijken. Jezus kwam en koos hele gewone mensen uit die Hij in drie jaar opleidde tot predikers van het Evangelie. Het effect van die verkondiging was onbeschrijfelijk. Als nou zo'n opleiding als die Jezus gaf voor de gewone Malawianen hier (en niet alleen diegenen die zich voortgezet onderwijs en universiteiten kunnen veroorloven) beschikbaar zou zijn zal het effect verbazend zijn." Aan het einde van het gesprek bedankte hij ons dat we ons comfortabele land wilden verlaten om in Malawi het zelfde te doen als wat Jezus deed. Gewone, soms kansloze broeders, die vaak zonder kennis en vaardigheden toch hele verantwoordelijke taken in de kerk uitvoeren, te 'discipelen' (is zo'n mooi werkwoord in het Engels. In Chichewa is het woord student ook discipel). Zomaar een tuinman die elke dag het gras bewatert maar op zondag vaak voorgaat omdat hun officiele dominee wel 30 consulent gemeenten heeft. De dominee heeft theologie gestudeerd aan de universiteit, de leken predikers hebben de Bijbel nog niet eens ooit helemaal gelezen. Daar ligt een enorme taak!
Kunnen wij dus ook nog iets demonstreren...
