Een kop DE koffie met een plak ontbijtkoek,
een donkerbruine boterham met kaas! Even op de fiets naar het Kruidvat en over
de boulevard naar de bieb. 's Avonds om tien uur nog een rondje lopen door het
park. De ene dag met schepnetjes garnalen vangen in zee, de volgende dag met
dikke truien en sokken aan naar de regendruppels op de ramen staren… het kan
niet anders, we zijn in Nederland! (over het Hollandse weer gaan we het niet hebben…wel jammer dat
we per direct snip verkouden zijn geworden…wij zijn gewoon verwend).
 |
| Nederlandser kan toch niet? |
Vrijdag maakte ik met Obed en Mozes nog een ronde door Chinsapo,
het dorp (wijk 46) van Lilongwe. Even de hoofdman en vrouw gedag zeggen,
afscheid nemen van Grace en de kinderen. Er was weer veel te beleven, veel meer
dan binnen de muren van onze eigen tuin. Om te beginnen was een ploeg werkers
bezig met het maken van duizenden bakstenen. Obed en Mozes wilden ook
letterlijk hun steentje bijdragen, dus schepten ze met hun witte handen de
zwarte modder in de mal. Verderop werden de voorbereidingen getroffen voor het
opbouwen van een stapel waar de gedroogde stenen gebakken worden.
 |
| De klei erin gooien |
 |
| en laten drogen |
Daarvoor moet een hoop brandhout komen dus
werden de ossen van stal gehaald om de kar te trekken. Dat is voor kinderen
natuurlijk een uitje. Obed leerde ook
gelijk de kneepjes van het vak. Als je sneller wil moet je gewoon aan de staart
van de os trekken.
Blijkbaar had de hoofdman laatst wat te
vieren, er lag een geitenvel te drogen op zijn erf. “Maar geitjes zijn toch
schattig!” zei Mozes verontwaardigd. Toch vond hij het wel leuk om te zien waar
dus de zitkleedjes, schoenen en trommels van worden gemaakt. De varkens moesten worden gevoerd, dat deed
Obed wel even.
Grace en ik namen de tijd om te bidden, voor
alle grote en kleine dingen die ons bezig houden. We kwamen tijdens ons rondje heel wat ouders
tegen van onze club kinderen. Als er dan in vodden geklede moeders dronken naar
je toe komen en een onsamenhangend onzin verhaal ophangen zakt de moed je soms
in de schoenen. We beseffen hoe belangrijk het kinderwerk is, dat zijn de
ouders van de toekomst. Maar natuurlijk blijven we ons ook inzetten voor de
moeders!
Cees had nog een aantal vergaderingen omtrent
kerk en gevangenis pastoraat. Ook preekte hij zondag nog uit Jacobus 5. De kids
waren maandag natuurlijk vroeg op met de gebruikelijk ‘vlieg vlinders’in hun
buik. Nog even al het beddengoed gewassen en ja, eindelijk begonnen we dan aan
de 9000 kilometer (24 uur) lange reis.
Dat ging allemaal gelukkig goed, op een paar
omgevallen glazen mierzoete Fanta na… De zeven uur durende overstap tijd in
Kenia is nooit zo interessant, hoewel het altijd boeiend blijft om mensen te
bestuderen. Het was wel apart om op
Schiphol over te stappen en weer terug
naar Brussel te vliegen, daarmee
spaarden we 250 euro p/p uit! De kinderen zaten net zo geroutineerd uit het
vliegtuigraam te kijken tijdens de spiegelgladde landing als dat ze zich vasthielden aan de rand van
de ossenkar die over de zandweg stuiterde. Ik zie het als groot voorrecht dat
onze kinderen zo breed opgroeien.
 |
| Picture by Joas Molenaar |
Het eerste wat de kinderen vroegen toen we bij
mijn ouders arriveerden was “kunnen we naar de zee?”…het Zeeland-virus zit dus
blijkbaar ook in hun bloed. We zijn
gelijk schoenen gaan kopen, we schaamden ons naar de verkopers toe voor ons
stoffige, afgedragen schoeisel (wat inmiddels dus is vervangen…even wennen aan
de nieuwe neon-kleuren)!
Er staan Tandarts en Havenziekenhuis
afspraken, boodschappen, vier preek-zondagen, familie en vrienden bezoekjes
gepland. We hopen op een rustgevend en gezellig verlof. Het eerste uitje heb ik
alweer gehad, met drie lieve vriendinnen een dagje weg geweest en vooral heel
wat afgepraat.
God is eindeloos genadig en goed voor ons!
 |
| Met Thea, Nathalie en Anjo naar Haarlem |
 |
| Rhode, oma Molenaar en Joas |
