Van ossenkar naar vliegtuigstoel

Een kop DE koffie met een plak ontbijtkoek, een donkerbruine boterham met kaas! Even op de fiets naar het Kruidvat en over de boulevard naar de bieb. 's Avonds om tien uur nog een rondje lopen door het park. De ene dag met schepnetjes garnalen vangen in zee, de volgende dag met dikke truien en sokken aan naar de regendruppels op de ramen staren… het kan niet anders, we zijn in Nederland! (over het Hollandse weer gaan we het niet hebben…wel jammer dat we per direct snip verkouden zijn geworden…wij zijn gewoon verwend).

Nederlandser kan toch niet?

Vrijdag maakte ik met Obed en Mozes nog een ronde door Chinsapo, het dorp (wijk 46) van Lilongwe. Even de hoofdman en vrouw gedag zeggen, afscheid nemen van Grace en de kinderen. Er was weer veel te beleven, veel meer dan binnen de muren van onze eigen tuin. Om te beginnen was een ploeg werkers bezig met het maken van duizenden bakstenen. Obed en Mozes wilden ook letterlijk hun steentje bijdragen, dus schepten ze met hun witte handen de zwarte modder in de mal. Verderop werden de voorbereidingen getroffen voor het opbouwen van een stapel waar de gedroogde stenen gebakken worden.

De klei erin gooien

en laten drogen

Daarvoor moet een hoop brandhout komen dus werden de ossen van stal gehaald om de kar te trekken. Dat is voor kinderen natuurlijk een uitje.  Obed leerde ook gelijk de kneepjes van het vak. Als je sneller wil moet je gewoon aan de staart van de os trekken.

Blijkbaar had de hoofdman laatst wat te vieren, er lag een geitenvel te drogen op zijn erf. “Maar geitjes zijn toch schattig!” zei Mozes verontwaardigd. Toch vond hij het wel leuk om te zien waar dus de zitkleedjes, schoenen en trommels van worden gemaakt.  De varkens moesten worden gevoerd, dat deed Obed wel even.

Grace en ik namen de tijd om te bidden, voor alle grote en kleine dingen die ons bezig houden.  We kwamen tijdens ons rondje heel wat ouders tegen van onze club kinderen. Als er dan in vodden geklede moeders dronken naar je toe komen en een onsamenhangend onzin verhaal ophangen zakt de moed je soms in de schoenen. We beseffen hoe belangrijk het kinderwerk is, dat zijn de ouders van de toekomst. Maar natuurlijk blijven we ons ook inzetten voor de moeders!

Cees had nog een aantal vergaderingen omtrent kerk en gevangenis pastoraat. Ook preekte hij zondag nog uit Jacobus 5. De kids waren maandag natuurlijk vroeg op met de gebruikelijk ‘vlieg vlinders’in hun buik. Nog even al het beddengoed gewassen en ja, eindelijk begonnen we dan aan de 9000 kilometer (24 uur) lange reis.

Dat ging allemaal gelukkig goed, op een paar omgevallen glazen mierzoete Fanta na… De zeven uur durende overstap tijd in Kenia is nooit zo interessant, hoewel het altijd boeiend blijft om mensen te bestuderen.  Het was wel apart om op Schiphol over  te stappen en weer terug naar Brussel te vliegen,  daarmee spaarden we 250 euro p/p uit! De kinderen zaten net zo geroutineerd uit het vliegtuigraam te kijken tijdens de spiegelgladde landing  als dat ze zich vasthielden aan de rand van de ossenkar die over de zandweg stuiterde. Ik zie het als groot voorrecht dat onze kinderen zo breed opgroeien.

Picture by Joas Molenaar

Het eerste wat de kinderen vroegen toen we bij mijn ouders arriveerden was “kunnen we naar de zee?”…het Zeeland-virus zit dus blijkbaar ook in hun bloed.  We zijn gelijk schoenen gaan kopen, we schaamden ons naar de verkopers toe voor ons stoffige, afgedragen schoeisel (wat inmiddels dus is vervangen…even wennen aan de nieuwe neon-kleuren)!

Er staan Tandarts en Havenziekenhuis afspraken, boodschappen, vier preek-zondagen, familie en vrienden bezoekjes gepland. We hopen op een rustgevend en gezellig verlof. Het eerste uitje heb ik alweer gehad, met drie lieve vriendinnen een dagje weg geweest en vooral heel wat afgepraat.

God is eindeloos genadig en goed voor ons!

Met Thea, Nathalie en Anjo naar Haarlem

Rhode, oma Molenaar en Joas