toch naar Malawi...

Elke morgen worden we rond 5 uur gewekt door het openlucht concert in onze tuin. Malawi staat bekend om haar veelkleurigheid aan tropische vogels. Een lust voor het oog en oor. Gisteren hadden we een hele bijzondere vogel in de tuin, het leek wel een ara wat zijn kleuren betreft. Adembenemend mooi en dan zomaar in je eigen tuin. Hij bleek vooral gek op de petunia’s te zijn. Helaas hebben we onze boeken nog niet dus ik heb hem nog niet kunnen identificeren.

We wachten maar af wanneer we iets horen over ons verzoek om een werkvergunning. Alle benodigde papieren hebben we ingeleverd, nu wachten en bidden om een snelle afhandeling. Omdat we elke keer ons visum met 30 dagen moeten verlangen gaan we van de week maar weer eens de grens over naar Zambia. Sommige mensen vroegen om ons post adres ivm verjaardagen. Helaas, de postbussen zijn op, dus hebben we ook geen adres.  Hier werkt alles per postbus. Nee, geen klepperende brievenbus en krant of brief op je deurmat. Als je een bus ergens kunt huren  (bij een winkelcentrum) dan haal je zelf je post op. Net als in Zambia. Voorlopig zullen we dus andermans bus moeten gebruiken…

Vandaag zijn Nathan en Charity naar ons toe verhuisd. Zomaar, regelrecht uit een traditioneel Afrikaans hutten dorpje. We zijn er een paar keer geweest, zo’n bekende, vertrouwde context. Heel het dorp loopt uit als je aankomt, je moet iedereen een drie dubbele handdruk geven, iedereen wil op de foto. En dan stap je zo vanuit de drukte van de stad een lemen hutje binnen en wordt je alleraardigst ontvangen. Het dorp hoopt natuurlijk dat ze ook een graantje mee zullen gaan pikken van een jong stel dat bij blanken mag komen wonen en werken. Zij ‘s morgens in huis en hij ‘s middags in de tuin. Ze hebben een heerlijk mollig 1 jarig kindje, Memory. Vier jaar geleden stapte Ida bij ons voor het eerst over de drempel en had ook nog nooit een ‘Engelse wc’ gezien, laat staan schoon gemaakt. Morgen ga ik weer bij 0 beginnen, nu met Charity.  Ze kan al wel lezen (als het goed is) want ze is een paar jaar op school geweest. Door gebrek aan geld voor een school uniform en schriftjes hebben ze beiden nooit school kunnen afmaken.  Dus zijn ze dolblij dat ze nu toch allebei een baan hebben. Cees heeft ze vanmorgen opgehaald; bed, matras, kastje op het dak van de auto en de rest in de kofferbak. Als ik dan bedenk wat wij straks voor truck nodig zullen hebben om onze inboedel op te halen in Zambia…

Tja, zolang dingen nog niet vast staan is het moeilijk om al te schrijven over ons werk. Zoveel factoren zijn nog onzeker. Het zou vervelend zijn om nu al inhoudelijke dingen te schrijven over hele boeiende ideeen, verzoeken, projecten en dan bv geen goedkeurig te krijgen van de zendende kerk. We houden het dus nog even voor ons. Wat wel van alle kanten duidelijk wordt is dat er nog zoveel te doen is!

Malawi verkeert echt in een crises, mede door het brandstof te kort, waardoor verschrikkelijk veel dingen in de maatschappij niet meer kunnen functioneren. Denk alleen al aan alle werkgevers en nemers die niet meer naar hun werk kunnen maar ook bevoorrading van winkels etc. Corruptie en zwarte handel vieren hoogtij. Cees is niet voor de verleiding gevallen om een jerrycan diesel op de zwarte markt te kopen voor een dubbele prijs, maar stond van 11 tot 4 in de rij, met succes! Eind van de week gaan we weer in Zambia tanken. Daar is totaal geen brandstof tekort.

Tot slot: veel mensen, (bij de shops, pomp, offices, kerk)  zien aan ons nummerbord dat we uit Zambia komen. Regelmatig stellen ze de waarom vraag. “Dom. Zambia doet het in veel opzichten veel beter dan Malawi, je had daar moeten blijven.” Uiteraard is dat vaak aanleiding voor een goed gesprek.  De economische groei  van een land bepaalt niet de koers van een zendeling. God gebruikt allerlei situaties om je leven te leiden langs Zijn pad. Voor ons gezin is Malawi, Lilongwe, nu, de plek waar we Hem (en de bevolking)beter kunnen dienen. Daar zijn we de afgelopen weken ook in bemoedigd. 

Verhuizen

Regen

De eerste regens zijn gevallen hier in Malawi! Een voorbode van het komende regenseizoen. Mozes is onze barometer. Zo ongeveer drie uur voor de regen kwam liep hij als een ottertje te zweten. Vervolgens begon de lucht anders te ruiken en ja hoor, een flinkeplens bui. Lekker en vies. Het koelt eventjes af (de hitte voor de regen is loodzwaar), de tuin knapt er even van op en alles ruikt weer anders. Ook geen stofwolken om je heen; stof in je neus, keel, bed, kastjes etc. Vies omdat het gelijk weer zo’n bende is overal. In Nederland is alle oppervlakte in een stad / dorp wel begroeid, betegeld of geasfalteerd. Als je hier naar de markt gaat kun je echt beter op laarzen lopen.

Verhuizen

Vannacht gaan we voor het eerst in ons eigen huis slapen… ter ere van Cees’ verjaardag morgen. We zijn erg druk geweest en nog met het ene huis ‘inpakken’, heen en weer kachelen, hier weer uitladen en uitpakken, alles een plekje geven en gewoon alle draaiende dingen bijhouden. Tussen door heeft Cees hier en daar vergaderingen en bestellen we bedden en kasten aan de kant van de weg. Ik heb ongeveer 10 ‘sollicitatie gesprekken’ gevoerd met mensen die graag komen werken. Op  ‘tuinman vacature’ kwamen wel 30 telefoontjes, zo ontelbaar veel mensen hebben geen eigen veld (dicht bevolkt klein land) maar er is ook geen werkgelegenheid. Helaas nemen we maar één jongeman in dienst, ik wil zelf ook graag wat in de tuin werken. Een huishoudhulp is lastiger te krijgen maar via iemand hebben we een weduwvrouw, Rosemary. Zij doet wat bij de meesten van jullie de apparaten doen; afwassen, wassen, stof opvegen. Ik moet erg aan haar wennen want in de tijd dat zij 1 kamer veegt had ik het hele huis kunnen doen. Ze is op proef.

Covenant College

Cees is inmiddels al 2 keer op Covenant College geweest en kon zodoende wat dozen meebrengen. Inclusief mijn naaimachine…ik had zo gehoopt gordijnen en beddengoed te gaan naaien maar nu zit er 1 klein onderdeeltje niet bij (heb ik waarschijnlijk in mijn naaidoos gestopt en die kon hij niet vinden). Zo heb ik maar vast lappen stof met punaises voor de ramen gehangen om de zon een beetje uit het huis te houden. Vorige week is Cees dus drie dagen in Zambia geweest, in Lusaka om allerlei papieren te regelen en op CC om de graduation bij te wonen van 7 studenten die we drie jaar hebben mogen opleiden. Ze waren blij verrast, trots en dankbaar. We bidden voor onze broeders dat ze tot rijke zegen mogen zijn voor hun gemeenten. 

Zondag’s gaan we vaak naar de IBF ( International Bible Fellowship) kerk. Het is een onafhankelijke kerk met een eigen voorganger. De preken zijn heel Bijbels waar we heel erg van genieten. Voor deze fase van settelen zullen we voorlopig hier heen blijven gaan. Het is een interessant gezelschap met zo’n 50% Malawianen en dan nog zo’n 20 andere nationaliteiten. Zo zitten ook de klassen van Joas en Rhode in elkaar. De 18 leerlingen bij Joas representeren al 11 nationaliteiten! Hij geniet zo enorm van school, we zijn ongelooflijk dankbaar. Dit is echt wat hij in Zambia zo mistte. Sience is zijn favoriet maar doet het met alle vakken heel goed. Vaak zit hij aan de top, hij is behoorlijk streberig. School is dus van 7.10 tot 1.10 en ’s middags vaak sport. Joas zwemt 4 keer per week en voetbalt 2 keer per week. Rhode doet ’s middags koor, ballet, netbal en band (verspreid over de week). Het gaat nu ook veel beter met haar. Ze zit heel erg anders in elkaar dan Joas. Voor haar zijn veranderingen erg lastig, dat beinvloed haar enorm. De kleintjes zijn trouwens ook erg toe aan wat meer vastigheid. Hopelijk is dit daar een begin van.

Toen Cees die dagen weg was huurde ik een autootje om de kids naar en van school te krijgen en boodschapjes etc te doen. De verhuurder had zelf niks maar zijn vriend wel dus reden we naar zijn vriend. Steeds als de weg omlaag ging deed hij zijn motor af, vervolgens minderden we vaart, startte de motor weer, gaf gas enz enz. Ik vroeg waarom. Om benzine te besparen! Zo moest ik het ook maar doen met de huur auto…Omdat Cees er vaak op uit is (niet meer alles op een plek zoals op CC) maar ik ook vaak en je hier erg moeilijk kunt plannen (ja, je kunt wel plannen maar het loopt altijd anders, mensen komen niet op tijd of helemaal niet, dingen duren lang, de wegen in de stad zijn niet berekend op het verkeer, roadblocks etc) besloten we om een tweede auto te kopen. Hier ga je niet naar de garage maar laat je gewoon overal (op de markt, in de offices, bij de shops) weten dat je iets zoekt en dan komen er allerlei mensen met auto’s op de proppen. Sommigen rijden nauwelijks meer, bij anderen missen er deuren en ramen of versnellings poken maar Cees heeft vandaag een geschikt carretje gezien en in principe  gekocht, Toyota Corolla al wel op leeftijd, benzine. Met de brandstof crisis is het erg handig om een diesel en benzine wagen te hebben.

Ik ga eens afronden. Het geroep van Mozes wordt nogal versterkt in dit kale huis! Kon ik maar even lekker naar Kwantum of Leen Bakker een paar vloerkleden kopen! Hier zijn dat soort dingen echt onbetaalbaar.  Komt uit Egypte en is voor de rijke lui hier.

Lassy is nu ook eindelijk weer bij ons. Ze mocht een paar weken bij een Frans gezin logeren zolang wij geen eigen plek hadden. Ze is erg happy en de kinderen ook. Goed, groetjes en tot de volgende keer. Ik ga nog eens een koffer uitpakken…