Elke morgen
worden we rond 5 uur gewekt door het openlucht concert in onze tuin. Malawi
staat bekend om haar veelkleurigheid aan tropische vogels. Een lust voor het
oog en oor. Gisteren hadden we een hele bijzondere vogel in de tuin, het leek
wel een ara wat zijn kleuren betreft. Adembenemend mooi en dan zomaar in je
eigen tuin. Hij bleek vooral gek op de petunia’s te zijn. Helaas hebben we onze
boeken nog niet dus ik heb hem nog niet kunnen identificeren.
We wachten maar
af wanneer we iets horen over ons verzoek om een werkvergunning. Alle benodigde
papieren hebben we ingeleverd, nu wachten en bidden om een snelle afhandeling. Omdat
we elke keer ons visum met 30 dagen moeten verlangen gaan we van de week maar
weer eens de grens over naar Zambia. Sommige mensen vroegen om ons post adres
ivm verjaardagen. Helaas, de postbussen zijn op, dus hebben we ook geen adres. Hier werkt alles per postbus. Nee, geen
klepperende brievenbus en krant of brief op je deurmat. Als je een bus ergens
kunt huren (bij een winkelcentrum) dan
haal je zelf je post op. Net als in Zambia. Voorlopig zullen we dus andermans
bus moeten gebruiken…
Vandaag zijn
Nathan en Charity naar ons toe verhuisd. Zomaar, regelrecht uit een
traditioneel Afrikaans hutten dorpje. We zijn er een paar keer geweest, zo’n
bekende, vertrouwde context. Heel het dorp loopt uit als je aankomt, je moet
iedereen een drie dubbele handdruk geven, iedereen wil op de foto. En dan stap
je zo vanuit de drukte van de stad een lemen hutje binnen en wordt je
alleraardigst ontvangen. Het dorp hoopt natuurlijk dat ze ook een graantje mee
zullen gaan pikken van een jong stel dat bij blanken mag komen wonen en werken.
Zij ‘s morgens in huis en hij ‘s middags in de tuin. Ze hebben een heerlijk
mollig 1 jarig kindje, Memory. Vier jaar geleden stapte Ida bij ons voor het
eerst over de drempel en had ook nog nooit een ‘Engelse wc’ gezien, laat staan
schoon gemaakt. Morgen ga ik weer bij 0 beginnen, nu met Charity. Ze kan al wel lezen (als het goed is) want ze
is een paar jaar op school geweest. Door gebrek aan geld voor een school
uniform en schriftjes hebben ze beiden nooit school kunnen afmaken. Dus zijn ze dolblij dat ze nu toch allebei
een baan hebben. Cees heeft ze vanmorgen opgehaald; bed, matras, kastje op het
dak van de auto en de rest in de kofferbak. Als ik dan bedenk wat wij straks
voor truck nodig zullen hebben om onze inboedel op te halen in Zambia…
Tja, zolang
dingen nog niet vast staan is het moeilijk om al te schrijven over ons werk.
Zoveel factoren zijn nog onzeker. Het zou vervelend zijn om nu al inhoudelijke
dingen te schrijven over hele boeiende ideeen, verzoeken, projecten en dan bv
geen goedkeurig te krijgen van de zendende kerk. We houden het dus nog even
voor ons. Wat wel van alle kanten duidelijk wordt is dat er nog zoveel te doen
is!
Malawi verkeert
echt in een crises, mede door het brandstof te kort, waardoor verschrikkelijk
veel dingen in de maatschappij niet meer kunnen functioneren. Denk alleen al
aan alle werkgevers en nemers die niet meer naar hun werk kunnen maar ook
bevoorrading van winkels etc. Corruptie en zwarte handel vieren hoogtij. Cees
is niet voor de verleiding gevallen om een jerrycan diesel op de zwarte markt
te kopen voor een dubbele prijs, maar stond van 11 tot 4 in de rij, met succes!
Eind van de week gaan we weer in Zambia tanken. Daar is totaal geen brandstof
tekort.
Tot slot: veel
mensen, (bij de shops, pomp, offices, kerk) zien aan ons nummerbord dat we uit Zambia
komen. Regelmatig stellen ze de waarom vraag. “Dom. Zambia doet het in veel
opzichten veel beter dan Malawi, je had daar moeten blijven.” Uiteraard is dat
vaak aanleiding voor een goed gesprek. De
economische groei van een land bepaalt
niet de koers van een zendeling. God gebruikt allerlei situaties om je leven te
leiden langs Zijn pad. Voor ons gezin is Malawi, Lilongwe, nu, de plek waar we
Hem (en de bevolking)beter kunnen dienen. Daar zijn we de afgelopen weken ook
in bemoedigd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten