Een dor en droog land!?

Wonen in een droger… daar lijkt het nu wel op. De regenbuitjes begin oktober zijn uiteraard verdampt. Het echt droge, hete weer duurt alweer een paar weken. In Nederland zou het een extreme hittegolf worden genoemd die de voorpagina van het RD haalt. Hier is het heel gewoon. Voordeel is dat de was in na een half uur droogt en zodoende binnen een uur alweer in de kast ligt… tenminste als alle andere dingen ook meewerken. Dat is nou net niet helemaal het geval. Met wat flexibiliteit is er veel mogelijk. Toch maakte ik me even ongerust toen Obed voor de zoveelste keer had overgegeven, er geen stroom was om een wasje of drie te draaien en toen de stroom na 20 (!) uur terugkwam er geen water was. Laat ik nou net mijn emmer reserve water ook nog eens op gebruikt hebben.  Ik heb nog nooit eerder lakens gewassen in gekocht mineraal water, nu dus wel. Je moet wat.

Tja, de situatie hier in Malawi is echt niet om naar huis te schrijven. Het brandstof tekort en een tekort aan buitenlandse valuta blijken belangrijke schakels te zijn in de ketting van de maatschappij. Alles is met alles verbonden.  Volgens de krant is deze recessie nog maar het begin. Ik sprak mensen (buitenlanders) die overwegen naar huis te gaan. Maar als je beseft dat klagen niet tot eer van God is en we onze zegeningen moeten tellen kijk je weer anders tegen de dingen aan. Zo hadden we pas wel een hele dag stroom en kon Cees via Skype met de zendingscommissie vergaderen. Vandaag hebben we geen stroom maar wel weer water, dus staan er alweer twee emmers vol! Diesel en benzine blijven schaars en alleen met emmers geduld of zwart geld verkrijgbaar… Gelukkig zijn we nog een keer de grens met Zambia over geweest, en laat ik nou maandag een vergadering in Zambia hebben! Kan ik alweer vol tanken en een paar jerrycans vullen en mee terug nemen.

Er wordt met man en macht aan ons gasten verblijf gewerkt. We hebben naast ons huis ook nog een gebouwtje op het terrein bestaande uit drie kamers, wat sanitair en een grote schuur. Nathan en Charity, het jonge stel dat voor ons werkt, woont in een kamer. De andere twee en het sanitair hebben we laten renoveren tot een gasten verblijf. Echt op zijn Afrikaans wel, voor mijn idee veel te veel personeel op een veel te kleine klus. Drie loodgieters, twee elektriciens, 2 timmerlieden en nog 3 loopjongens die puinruimen en cement mixen…een heel leger dus. Ze zijn al dagen lang bezig, je zou dan toch een appartement verwachten waar je U tegen zegt…nou, dat valt mee. Maar onze eerste gast hoopt het as weekend te komen, uit Mozambique. Het is fijn om mensen te kunnen herbergen. We hebben al een paar keer mensen kunnen uitnodigen bij ons die bv op doorreis zijn of voor procedures hier moeten zijn etc. maar tot nu toe alleen voor maaltijden. Vanaf nu kunnen we ook een overnachtingsplekje aanbieden.

We zijn twee weken terug zo’n 5 uur gaan rijden, gewoon om het land meer te verkennen. Wow, we hebben echt genoten van de omgeving. Zodra je van de verharde weg afkomt en je de bushwegen inslaat zie je zoveel meer van het land. Al die heuvels, kronkelweggetjes, stukken bos, tuinen, dieren, droge rivierbeddingen en vooral al die kleine dorpjes als het ware uitgestrooid over het heuvellandschap. Dan gaat er wel wat door je heen. Hebben deze mensen het evangelie ooit gehoord? En als ze het ooit gehoord hebben, begrijpen ze het ook? Is er hier, in the middle of no-where, wel enig geestelijk voedsel te vinden? Uiteindelijk kwamen we aan de kust (ik bedoel natuurlijk het meer) terecht waar je  elke 5 km een moskee tegen komt, prachtige gebouwtjes met keurig geverfde torentjes. Cees en ik voelden allebei hetzelfde… er is een enorme nood voor binnenlandse evangelisten en zendelingen zowel voor hen die het oude geloof aanhangen als hen die onder eeuwenlange Arabische invloed moslim zijn.

We bidden om wijsheid en inzicht, bewogenheid en bevestiging.

Lieve groeten,

Mirjam