Geurtjes

Opmerkelijke geurtjes mengen zich om ons heen. Ten eerste regent het net en die geur is zo typerend. Het is nu de heetste maand van het jaar. De aarde en het asfalt worden overdag, als de zon ook maar even schijnt, heel heet. Als daar dan de verse regendruppels op vallen geeft het een bijzondere lucht. Links van ons worden verse maiskolven op een vuurtje geroosterd, een heerlijke geur die me doet watertanden. Aan de andere kant, de andere buren, worden muizen gebarbecued denk ik, de lucht van verschroeid haar. Het kan echter ook zo zijn dat dochterlief de puntjes van haar vlechtjes met een verhit leeg blikje verschroeit zodat er geen elastiekje meer in hoeven. Verder ruikt het ook naar het mango-kip gerecht dat ik net gekookt heb. Ik had geen groente meer in huis (zonder koelkast valt het soms niet mee om in deze hitte alles goed te houden over het weekend), maar de takken van de mango bomen in onze tuin bezwijken onder het gewicht van de vele grote mango’s. Dus, kipje en mango’s geslacht, beetje kerrie poeder, gember, zout en peper, kokos, knoflook en ui… vers gekookte plakrijst erbij en smullen maar.

Cees en de kleine jongens zijn hun zondagmiddag dutje aan het doen. Soms proberen we met ‘Nederland’ te Skypen maar internet is droevig slecht. Meestal mislukken alle pogingen. Frustrerend soms, zeker als Cees belangrijke vergaderingen met onze kerk heeft. Die vinden voor hem ‘s nachts plaats ivm tijdsverschil. Als je dan van 12 tot 3 vooral bezig bent met verbinding proberen te maken dan zakt de motivatie wel.  Verder kunnen we ook geen grotere bestanden binnen halen, foto’s bijvoorbeeld.  Het versturen van de nieuwsbrief duurde ongeveer een hele middag. De opmerking in onze brief over de werkvergunning (we kregen bericht dat die klaar is!!!) heeft nog wat aanvulling nodig. We vroegen wanneer we het op kunnen halen zodat we ook  onze spullen uit Zambia kunnen gaan verhuizen. “Ja, jullie vergunning is inderdaad klaar, maar hij moet nog uitgetypt én ondertekend worden” “Okay, zullen we dan morgen maar terugkomen?” Probeert u het over een week, maar het kan ook een maand duren, hoor…” “Zucht.”   

Andere dingen maken me zo gelukkig. Neem nou Obed. Die zit in een soort ontwikkelings-spurt. Hij is ineens op allerlei terreinen aan het ontwikkelen. Zijn Engels wordt met de dag beter, hij bidt zelfs al in het Engels aan tafel (terwijl wij bewust Nederlands blijven praten in huis). Ik hoor ook wat hij op school blijkbaar regelmatig hoort; ‘Iwe, osa…!’ (you, don’t).  Sociaal gaat hij ook met sprongen vooruit. Sommige mensen die hij voor de tweede keer ziet krijgen spontaan een hug. Hij heeft bewust afscheid genomen van zijn speen (dat troost object wilden we hem gedurende de transitie niet ontnemen). Gisteren gingen we naar het zwembad van ABC (heerlijk!!!) en daar zwom hij zelfstandig 100 meter in zo’n speciaal zwempak om te leren zwemmen, zo’n prachtig gezicht vooral omdat hij nog zo klein is. Vanmorgen in de kerk participeerde hij volledig. Dwars door de gemeentezang zong hij uit volle borst “Lees je Bijbel, bid elke dag”.

Dat doen we. “Uw wil geschiede!”