Vijf broden en twee vissen

“Hebben we alles, jongens? Flanelbord, kleurplaatjes, Bijbel, fles drink water, drie en twintig broden, mandje met 5 broden en 2 vissen, gitaar...” Obed, Mozes en vriendje Praise klimmen in de auto en we gaan. Op weg naar Grace en de kinderclub in het dorpje Chinsapo. 

 

Vorige week besloot ik dat de brug naar Chinsapo echt niet meer veilig genoeg is. Elke week ontbreken er weer meer planken en bengelen balken boven het water. Grace, de lieve schat, heeft de brug vele malen eigenhandig opgelapt met plankjes en spijkers maar die worden gewoon erafgesloopt voor brandhout. Je moet ergens je eten op koken!

Ik parkeer de auto en toeter... in no-time komen kinderen aanrennen met uitgestrekte armpjes. Iedereen wil iets helpen dragen. 23 Kinderen lopen even later ieder met een brood op hun hoofd de brug over, de spullen uit mijn tas worden ook ‘eerlijk’ verdeeld. Zo komen we 15 minuutjes later zingend aan bij de boom waar de rest van de kids al op rieten matten zit te wachten.

We draaien ons programma zoals we altijd doen. Tijdens het Bijbel verhaal dwalen vele glinster oogjes af naar de berg broden achter me. Ik heb ter illustratie vijf broodjes en twee visjes in een mandje gedaan en vertel hoe de Here Jezus 5000 mensen op een wonderbaarljike manier te eten gaf. Tja, ik ben Jezus niet maar gun deze kids ook een broodje, vandaar mijn voorzorgsmaatregel, de berg broden. Gebrek aan geloof?

Er was nog wel een jongen

Die iets te eten had

Hij gaf het aan de Here

Het was zijn hele schat

Vijf broden en twee vissen

Het was niet eens zoveel

Maar toen de Heer ze zegende

Kreeg iedereen zijn deel

Vijf broden en twee vissen

Het was zijn hele schat

Zou jij ze kunnen missen

Als jij niets anders had?

(Elly en Rikkert)

Grace heeft een prachtig kinder liedje gemaakt over het verhaal en de kids doen al snel mee, met hun handen maken ze de bewegingen van een zwemmende vis. Dan laten we ze in groepjes zitten, zo deed Jezus het ook. Dankbaar worden de boterhammen aangenomen, voor velen hun ontbijt (het is al wel 14.00 uur). ik bid dat deze kinderen hierin iets van de liefde van de Kinder Vriend mogen proeven.

Mozes mag nog even een demonstratie doen voor de groep, uit zijn mandje haalt hij 1 voor 1 een visje of broodje en laat de kinderen meetellen. Obed helpt even later met het uitdelen van de kleurplaatjes. Het is leuk om je eigen kinderen te betrekken in de ministry. Ze stellen thuis vaak weer veel vragen over de situatie van de kinderen op de club. Ze zien drommels goed het grote verschil. De meesten dragen kapotte kleren, zijn mager. Velen hebben grote plekken ringworm op hun hoofd en huid.

Grace en ik ontdekken regelmatig schokkende feiten over de situatie van deze 250 kinderen. Minstens 20% van de kinderen hebben aids, 40% zijn (half)wees, 80% heeft wormen (dus diaree), 60% kan het niet veroorloven om naar school te gaan (uniform, schoenen, potlood en schriftje vereist). Volgens Grace zijn ook vele kinderen al op jonge leeftijd (vanaf 6) sexueel actief. Dat kun je bijna niet geloven he. De dansbewegingen die ze van ouderen afkijken zijn vaak sexueel getint. Ze immiteren en 'spelen'. Ze missen vaak ouders en goede opvoeding, hebben geen speelgoed of andere uitdagende dingen te doen. Veel kinderen zijn lichamelijk beschadigd, en dus ook emotioneel.

Ik heb mijn eerste les voor bijde groepen (5-10 jaar en 11-16 jaar) klaar liggen over ‘Cholinga’, (gedrag) en gevaren zoals aids besmetting. 

Wij bedenken opdrachten voor de kids om hun tijd anders in te vullen dan met ‘spelen’. We hebben koortjes gevormd, ze moeten dan door de weeks liedjes maken en oefenen en mogen die op de club voordragen. We kregen een bal van bezoekers en die zetten we nu in voor balspelen, op vaste tijden in de week. De ouderen krijgen huiswerk van mij, we zijn de cathecismus aan het leren. Dat doen ze samen. Als ze een hele ‘phunziro’ (les) individueel kunnen memoriseren krijgen ze een prijsje; een pen of een schrift. Daar gaan ze voor. De kids die niet kunnen lezen kunnen ook meedoen, gewoon een vriendje strikken. Prachtig om een 14 jarige koeien jongen (hij moet elke dag met een kudde koeien rond lopen op zoek naar gras en water, maar komt dus wel naar de club, de koeien worden gewoon ‘geparkeerd’) die niet kan lezen en schrijven, uit zijn hoofd op te zeggen wat de enige troost van een christen is. Laten we bidden dat de kennis in zijn hoofd ook naar het hart zakt en wortel schiet!

Tja, je begrijpt, als ik al die noden om me heen zie en proef dan bedenk ik dat ik maar zo weinig kan betekenen voor ze. Ik zou zoveel meer willen doen! Ik denk toch ook aan het jochie die zijn broodjes en visjes aan Jezus gaf. Het was niet veel, maar Jezus zegende het! Zo leg ik ook het kleine beetje dat ik doe voor de mensen hier, in Jezus zegenende handen.

Na afloop van de tweede sessie (de jeugd) keer ik met Obed, Mozes en Praise terug naar de auto. Twee vrouwen hebben er over gewaakt en verdienen een centje. Een jongen van een jaar of 13 escort ons en ratelt aan een stuk door. De boodschap is duidelijk, hij wil zo dol graag naar school. Ik kan het maar niet uit mijn hoofd zetten en ik denk dat God me probeert duidelijk te maken dat ik hier iets mee moet. Het ventje heeft een heel bijzonder verhaal. Hij is opgestaan uit de dood. Daarover een volgende keer!