Molenaars in Malawi (NL): De pap is op

De pap is op...

Yonas, een van de W of H leerlingen, heel blij dat hij naar school kan!

Woord van Hoop onderwijsproject Bagamoyo, Tanzania

Toen Neema (Grace) en ik elkaar in 2011 in Malawi ontmoetten konden we niet bedenken dat we samen zoveel zouden meemaken, leren en in beweging zetten. In Malawi richtten we Nyenyezi Ministry op; een plek waar duizenden kinderen en honderden volwassenen nu alweer acht jaar onderwijs ontvangen. Wij wonen er niet meer, maar het werk gaat door. Het breidt nog altijd uit. Recent is er zelfs een programma gestart voor de mannen van de community. Het personeel, de leiding, het bestuur zijn razend enthousiast en daadkrachtig. Ik heb verschillende bezoeken gebracht en Neema bezoekt Nyenyezi nog af en toe, als adviseur en consultant. Dit jaar is mijn bezoek niet nodig, het draait gewoon heel goed. Mijn opvolgster Santi is inmiddels helemaal ingewijd.

Neema verhuisde in 2018, met haar gezin terug naar Tanzania, haar vaderland. Ze kochten een stuk land, nou ja, land. Zeg maar gerust BUSH, in the middle of nowhere, zouden wij denken. Maar daar, in nowhere-land wonen ook kinderen. En die kinderen zijn onderdeel van communities. Met name de Mang’ati stam dat met haar vee in het Makuringe gebied rondtrekt. De kinderen gaan niet naar school vanwege het nomadische bestaan. Onmiddellijk drongen de enorme noden zich aan Neema en Bernard op. Natuurlijk de algemene ontwikkeling, maar zeker ook de geestelijke nood.

Er wordt hard gewerkt in e schaduw van het grasdak

Waarom wachten op geld? Neema, een echte Spreuken 31 vrouw, zette ook hier weer mensen in beweging. Daar in de bush begon ze kinderen te onderwijzen. Nieuwsgierige ouders kwamen kijken en luisteren. De hoofdman en andere traditionele leiders kwamen eens praten. Van het een kwam het ander…ook geld. Om een officieel project te starten: Word of Hope.

Een goed geventileerd lokaal

Vorig jaar, tijdens mijn bezoek mocht ik het officieel openen. Heel het jaar is er onderwijs gegeven, in de schaduw van een boom en onder het doek van een tent.

Ondertussen heeft Neema inmiddels duizenden kilometers afgelegd, heen en weer naar de regeringsgebouwen, voor stempels.

Laat de kinderen maar komen leren...

Ondertussen is aan dat proces van officiële registratie heel veel geld gespendeerd.

Ondertussen valt er een heleboel regen en vreten de ratten de schoolboeken op en zijn er al veel slangen en schorpioenen gedood.

Ondertussen hebben kinderen leren lezen en schrijven, krijgen ze iedere dag een beker pap, klinkt het Evangelie, het WOORD van HOOP iedere dag. Daar in de Tanzanian Bush. Nomadische ouders kiezen tegenwoordig om voor langere tijd in het gebied te blijven, zodat hun kinderen onderwijs kunnen volgen.

Geduldig wachten tot de juf gaat les geven

Ik bewonder Neema en haar gezin. Wat een volharding. Wat een ijver. Wat een doorzettingsvermogen….ik had allang opgegeven. Want….het project heeft nog steeds de fel begeerde stempel en handtekening van de overheid niet….wel een heleboel andere. En we hebben nog steeds geen waterput kunnen laten graven, zodat het water niet meer van heel ver weg met motors gebracht hoeft te worden. En is er ook geen fonds om een bulldozer te huren en een groot stuk land te ontdoen van boomstoppels en doornstruiken.

In het regenseizoen valt het niet mee je boeken droog te houden

Water is nodig voor alledaagse dingen als handen wassen, pap koken, maar ook om bakstenen te kunnen maken….want we willen uiteindelijk graag een gebouw met muren, ramen en een dak bouwen. Een stuk land om groente en fruit te verbouwen om te verkopen en zodoende minder afhankelijk te worden van giften…

Maar nu zijn die giften nog heel hard nodig. Daarom de oproep dit project in overweging te nemen. Stuur me een berichtje als u iets wilt doneren.

Nog even overkijken voor de toets begint

In Juni hoop ik op bezoek te gaan en hen tot zegen te zijn. En hopelijk de felbegeerde handtekening en stempel van het ministerie van onderwijs in ontvangst te nemen. En het startschot voor het graven van een waterput te geven. En… wie weet wat nog meer. We hebben God aan het werk gezien, we zullen nog veel meer gaan zien.