Verrassingsreis

“Laat je verrassen door een reis naar een onbekend land…” Zo wordt door Vakantie veilingen een product geadverteerd. Gevolgd door een lange lijst voorwaarden & bijzonderheden. Logisch.

Toen Cees en ik elkaar, ruim 22 jaar geleden, het ja-woord gaven stemden we ook in met een soort verrassingsreis. De wolkkolom die in de preek  regelmatig als beeld opdook was als het ware de voucher, maar dan zonder de lijst voorwaarden & bijzonderheden. Nou ja, één voorwaarde stond wel in die wolk gekerfd: VERTROUW MIJ !

Geen enkele ‘turn’ kozen we zelf of zagen we lang van te voren aankomen. Met een peuter en baby naar de VS verhuizen voor een onbekend aantal jaren. Cultureel en sociaal bij nul beginnen. Heer, hoe dan? Onder welk dak leggen we straks onze kinderen te slapen? VERTROUW MIJ !

Opgeleid zijn voor een taak op het Indonesische eiland Bali, maar vervolgens door  schakelen naar een post in de bush van het Afrikaanse Zambia…die zagen we ook niet aankomen. Maar goed dat er geen lijstje bij gegeven werd! Kamperen werd ‘our way of life’, inclusief Black mamba’s. Bezoekers vonden het een fantastisch avontuur… zij vertrokken altijd wel weer na een paar weken. Het muskietennet over ons bed, stevig dichtgestopt onder het matras, symboliseerde voor mij vaak de Schaduw van de Allerhoogste uit psalm 91. Onder dat net konden de malaria muggen onze kinderen en baby’s  niet bijten.  Waar was Hij, toen ons kind gif van een cobra in zijn ogen had branden? Toen onze baby van malaria tropica stuiptrekkend bewusteloos raakte? En al die andere heftige momenten? VERTROUW MIJ , IK BEN !

“De eeuwige God zij u een woning, onder u Zijn eeuwige armen”…daar is Hij dus.

Een bezoekende vriend gaf ons een duwtje, de grens over, naar Malawi. Daar konden onze kinderen naar school. Ook daar werd een beroep gedaan op onze competenties en konden we overvloedig geven van wat we te bieden hadden. De ‘turn’ of misschien beter ‘twist’ die onze reis daarna nam leerde ons wellicht de meest intense les in vertrouwen. “Weten dat God alle dingen mee laat werken ten goede”. Geloven is vaak het onzichtbare voor waar houden.  VERTROUW MIJ !

Veenendaal stond, net zo min als al die andere woonplaatsen, op onze bucket list. Maar daar voorzag God  in een dak boven ons hoofd, een tafel vol met (glutenvrij) brood, een muur voor de wind, een vuur voor de kou, een jas voor de regen.

Met veel passie en liefde hebben we de ICF community gediend, als voorgangers echtpaar. Cees en ik zongen samen  bij onze aanstelling:  “I give myself away, so You can use me, all my dreams, all my plans, Lord I give them in Your hands”.  Veel gedeeld, gebeden, gedroomd, geleerd en ontvangen. Jaren waarin we behalve voor onze vier kinderen ook zorgden voor mensen van ver. Wat was er veel herkenning in de gesprekken waarin we vaak aan een half woord genoeg hadden. We kennen het gevoel, als alle knoppen op nul staan. Taal, cultuur, sociaal netwerk, voedsel, klimaat, kleding, gewoonten en tradities.

Nu, vier en een half jaar later geven wij het ICF stokje terug.   Eén van de lastigste dingen die we ooit hebben gedaan. Lastig uit te leggen, dat vooral. Er zouden veel woorden voor nodig zijn. Samengevat zit het zo; het ‘Roepings-vuur’ voor het toerusten en dienen van de Gemeente wereldwijd is weer opgelaaid. Zo rond Pinksteren is die vlam weer flink aangewakkerd. Door Bijbelverhalen, liederen, gesprekken, kaartjes, beelden en noem maar op. Onmiskenbaar, herkenbaar. “Als er nog vuur in je is, laat het branden”. De wolk komt in beweging. Nu wij nog.

We zijn begin deze maand uit de boot gestapt, gelovend dat God zal voorzien. Deze eerste week zonder dienstverband (en dus betaald werk) is een daad van geloof. Door de mist op het water heen zien we Jezus op de oever staan, er stijgt rook op van een vuurtje.

We laten ons verrassen, dat is namelijk part of the deal met onze Opdrachtgever.

Onze voucher komt met garantie; Hij is erbij.

“Ga dan heen; verkondig Zijn Naam aan iedereen, want Jezus is Heer! Ga dan heen en twijfel niet meer. Hij is bij ons, zal met ons gaan.” (Uit het lied In de nacht van ons bestaan.)