Pittige start

Pittig, dat is het. En toch, we voelen gewoon bijna letterlijk dat er voor ons gebeden wordt. Dat is een ervaring die je niet in woorden kunt uitdrukken maar waar we zo dankbaar voor zijn. Bedankt, lieve mensen, voor jullie begeleidende gebeden voor ons. Bij het afscheid nemen, handen geven, hugs, zoenen en 'drukkies' (Afrikaans voor omhelzing) werd ons zo vaak gevraagd; Hebben jullie er zin in? Nou, eerlijk gezegd zagen we er alleen maar tegenop. Met je gezin een onbekende toekomst in gaan is niet niks. Met daarbij de vermoeiende procedures in ons achterhoofd zoals vergunningen en andere formaliteiten waarbij je vaak afhankelijk bent van het humeur van de man of vrouw in uniform voor je... Het werd ons elke keer weer op het hart gedrukt, 'We bidden voor jullie, je gaat niet alleen met zijn zesjes'.

We hebben veel redenen om dankbaar voor te zijn. Pa en ma Vreugdenhil leverden ons, en 12 stuks bagage, veilig op Schiphol af. Inchecken leverde geen enkel probleem op, al trok mevrouw haar wenkbrouwen wel
hoog op bij het zien van zo'n enorme hoop koffers en dozen... maar wat zijn we blij met alles wat mee kon op de tickets. Bijvoorbeeld 2 driewielers waar Obed en Mozes alweer heerlijk op rondcrossen, een ripstick voor Joas en een step voor Rhode (we moeten daarvoor wel op zoek naar geasfalteerde wegen want de wielen houden niet zo van zand).

De kleintjes hebben een paar uur geslapen 's nachts terwijl we Europa en de Sahara overstaken naar Nairobi. Gelukkig ging de vlucht  daarvandaan rechtstreeks naar Lilongwe (soms maken ze een rondje om de kerk... Nairobi-Harara-Lusaka-Lilongwe) en stonden we zaterdag rond 11 uur op Malawi grond. De douane vrouw wilde wel eens zien wat er allemaal in die dozen en koffers zat...met een glimlach en verhaaltje inspecteerde ze uiteindelijk slecht 1 koffer! Een chauffeur stond klaar met onze eigen auto waar we heerlijk allemaal en alles in en op kwijt konden. We stopten bij elk pompstation om te vragen voor diesel en was er in de stad nog genoeg beschikbaar.

In Lilongwe op zoek naar het huis van een zendingsechtpaar dat pas eind oktober terugkomt van verlof, en dat wij zolang kunnen huren. Als je normaal in Nederland woont, of er net vandaan komt, is het wel even
wennen… Het huis staat op een compound dicht bij het stadscentrum. De meeste huurders komen uit India. De moskee's roepen 5 keer per dag op tot gebed... om 5 uur in de ochtend komt dat nogal dwingend over. Obed zegt "ik hoor ze weer zingen". We hopen snel op huizen jacht te gaan, hoe lastig ook met alle onzekerheden betreft welk werk we hier gaan doen en waar. Om onze spullen uit Zambia te halen moeten we een werkvergunning hebben met alle nodige handtekeningen van verschillende personen... Allemaal prioriteiten waar we aan moeten werken.

Onze eerste prioriteit was echter boodschappen doen om in onze eerste levens behoeften te voorzien (hier geen mens die op ons wachtte met een kop koffie of maaltijd uiteraard, dat heb je als je in je eentje
helemaal opnieuw gaat beginnen). Zo uit het vliegtuig naar de markt dus... maar waar is die? Lilongwe is een zeer onoverzichtelijke stad. Ja, er is een Shoprite supermarkt... maar die prijzen! Ons budget is daar niet toereikend voor (Oh, wat was die Lidl een heerlijke winkel!). Om een voorbeeld te noemen; een fles shampoo E12.00, 500 gr koffie E8.00, 1 L melk E2.00... Dus gaan we gewoon zoals in Zambia
naar de 'Indian-shops' waar alles net iets goedkoper is, maar Malawi is een duur land.

Tweede prioriteit was/ is Joas en Rhode op school krijgen! De kinderen zagen als een berg op tegen school. Alle nadelen werden nog eens lekker op een rijtje gezet, met bovenaan natuurlijk het 'belachelijke'
uniform. Het is een strenge school en er moet hard worden gewerkt. Rhode heeft gisteren al 1,5 uur aan haar huiswerk gezeten, best sneu als je nog maar de eerste dag op school zit. Ze hebben een heel straf
en belonings -systeem voor gedrag en huiswerk en zo zijn er 1000 en 1 dingetjes die voor iedereen daar vanzelfsprekend zijn maar voor ons nieuw en vreemd. Rhode zei blij dat ze al vriendinnetjes heeft,
allemaal Malawiaanse meisjes, lekker veilig, gewoon een soort 'Eunicejes'. Joas relativeert en is erg volwassen in alles. Ze zijn dankbaar voor hoe het gaat.

En dat zijn wij dus ook. Het duurt nog wel even voor we ons gesetteld zullen voelen, maar het begin is er!
Hartelijke groet,
Mirjam