Travelogue 2

Perhaps you remember Faith, Grace’ daughter. If not, feel free to read it using the following link: http://mirjammalawi.blogspot.nl/2014/07/faithful.html

Some of you have helped her to achieve her dream to study (eventhough it is not her initial dream of studying medicine); here a little update.

“Hello, my name is Faith and I am 19 years old, turning 20 very soon. Lord willing I will be graduating! You are all welcome to join this joyous event. I will be receiving a diploma from Umoja wa wa wazazi Kaole College of Agriculture in Tanzania. There is only a balance of 100 Tanz shillings to be paid before graduation. I trust God will provide.

I have enjoyed my study very much and am extremely thankful for friends to help me pay tuitions. I have learned so many skills that enable me to be independent.  

Every Sunday I go to church and grow to trust God more and more. It is hard to remain faithful to God and His Word amidst of so many who do not care about God. But He gives strength, by the Holy Spirit who dwells in me. Praise Him.

I would love to continue studying here for my bachelor degree, starting in September. God will make a way for me to serve Him. May His will be done.”

Gracious Christmas

End of the year

Christmas two years ago was spent in the quietness of the African Wild. As we pushed our 4x4 Landcruiser through thick mud and deep puddles, watching the amazing animals, our thoughts were also often with the unknown future. Where was the Lord going to lead us?

Last year Christmas we knew where. Led by the Holy Spirit, after a lot of prayer, the Lord had given us a home here in Veenendaal. A place we probably wouldn’t have picked ourselves. Yet, the question remained: Why here?

This Christmas, that’s no question at all. About 7 months ago the board of ICF (International Christian Family) installed us as a couple to pastor the little, vacant flock. Words can hardly express the deep joy it gives to serve the Lord in serving the ICF community. ICF’s main calling is to offer a home for people who have no natural home church to fit in, and a as culturally diverse body to reach out mostly to people with a migrant background. Many refugees have arrived in this area and are looking for much spiritual and practical support.

Right from the beginning we have been investing mostly in relationship, friendship, fellowship and of course in teaching and preaching. We have hosted many pot-luck dinners, tasting flavors from all over the world. We feel that our overseas experiences help us to understand our new friends much better. We know what it means to leave and to lose. We also know what it takes to learn new languages. We understand the frustrations of not understanding culture and traditions.

But we never experienced the trauma of war and persecution! We listen to their heartbreaking stories. All we do is LOVE them and bring them under the wings of the Almighty. That’s the only place where anyone will find true healing and peace.

We are privileged to watch God doing wondrous things. Refugees with Islamic background lay their lives in the hands of Christ, one by one. During our home visits we hear the most amazing personal stories, and we enjoy wonderful hospitality. I am so glad our kids eat anything and are brave enough to try whatever food is served… Moroccan Harira or Persian Khoresht Fesenjaan chicken…you name it.  

A few days ago we visited a lovely family, staying in the refugee camp nearby. They were born and raised in the Middle East and experienced some of the rigid rules of their fathers religion. With their two little girls of 3 and 5 they left their country. After 5 attempts on a rubber boat at the Mediterranean sea, they finally made it the sixth time to Greece, in the middle of the night. Six months they stayed in a tiny tent, no bathroom, no kitchen, no running water, no bed….nothing except each other. God knows how they ended up here, the mom being 8 months pregnant. Meanwhile…. God’s hand was guiding them, they met a Christian who shared the gospel. Now they want to know everything about God and His Word. During our baptism service last Sunday, 4 new believers were baptized. This family was watching eagerly, didn’t want to miss one second.

For our Christmas service we had many visitors from the church neighborhood. Most heard the gospel for the first time. Like every Sunday after the service, we had a meal as well. Visitors had time to converse with ‘our own people’. Beautiful how new believers, recent converts, become witnesses right away.

Looking back at the past year, we rejoice in the Lord.   For the year to come, we pray for lots of love and wisdom to serve in the very dynamic, multi-cultural ICF ministry in our little town.

God’s grace is true grace indeed! Praying that you get to enjoy much of this grace, too!

MOZAIEK

In het begin

Sprak God het woord

En zie het was heel goed

Voor die glorieuze schepping

Schieten mijn woorden tekort

ook voor het vrees’lijke verdriet

heelheid brak in scherven

gebrokenheid

maar ook daar weet God raad mee

Het is in onze moeilijkste momenten

Te midden van de scherven

Dat we het hardste groeien

Zijn kracht

In onze zwakheid

De scherven van onze fouten en tekorten

Angsten, zorgen, pijn en verdriet

Raapt Hij liefdevol op

Hij schept kunst uit gebrokenheid

Een kleurrijk mozaïek

Een nieuwe schepping

brengt verlies tot overwinning

Van gebrokenheid  herstel

Hij verandert as in sieraad

Dankzij Zijn striemen en Zijn wonden

Ben ik genezen en verbonden

Vind ik vreugde in mijn Heer

Zijn maaksel ben ik

Hem komt toe ALLE eer

Van expat naar repat

Twaalf koffers, 4 trolley, 2 rugtassen, 2 gitaren en zes mensen op Lilongwe luchthaven. De computer deed niets meer dus alles moest met de hand geschreven worden (labels, boarding passes etc)....dan ben je extra verwonderd als je alles 24 uur later van de bagage band op Schiphol kan sjorren!

 Terugkeren is een van de lastigste dingen van weggaan. Een moeilijk element is dat mensen die het zelf niet hebben doorgemaakt, dat niet kunnen begrijpen. Ik neem het hen ook niet kwalijk, maar het is wel lastig. Wie wil er nou niet begrepen worden door zijn omgeving.

Repatrieren is zoiets als tijdens een stevige storm, in een houten bootje, de ene na de andere golf trotseren. Emoties overspoelen je soms, op de meest gekke tijdstippen en tijdens de meest gekke situaties. Rouw over wat je allemaal hebt verloren aan werk en bediening (voldoening), bekende mensen, omgeving, geuren, kleuren, klanken. Gevoelens van eenzaamheid, afstand en vervreemding.

We verlaten het prachtige Afrika wel, maar het zal voor altijd een grote plek in ons hart behouden. Wie weet brengt God ons nog weer terug. Ik sluit het niet uit.

We zijn nu twee weken geleden geland, letterlijk dan. Ik voel me een vreemde eend in de bijt. Ik voel me veel meer thuis op de luchthavens in Afrika dan in de Albert-Hein op de hoek. Ook al spreek ik dezelfde taal als de mensen op me heen, ik voel me van binnen zo anders. Ik heb jarenlang de expat status gehand, maar nu ik “thuis” ben voel ik me pas een expat. Ik begrijp sommige dingen ook echt niet. Waarom kan bv. de mevrouw bij de biep niet gewoon even helpen ookal is het volgens haar ‘low-service-uurtje’? Waarom krijgt mn lieve zoontje een klap op zijn gezicht omdat hij per ongeluk links fietste? Waarom steekt een volwassen man zn middelvinger naar me op als ik niet snel genoeg bij het stoplicht optrek? Waarom gaat iedereen er van uit dat iedereen weet hoe alles werkt, van parkeer-garage tot vuilnis-ophaal-hoe-en-watjes? Iedereen in de supermarkt loopt zelfverzekerd zijn boodschappen te doen, en ik? Ik loop soms met lege handen terug naar mn fiets omdat ik het allemaal effe niet meer weet. Terwijl buren in hun T-shirtjes buiten staan te bbq-en bij de eerste zonnestraaltjes, loop ik met gebreide truien en sokken nog steeds te klappertanden. Mn kinderen dragen mutsen en handschoenen, de mensen kijken meewarig (of beeld ik me dat maar in?) Na twee weken Nederlandse lente vraagt Mozes “Mam, kom nu de zomer eindelijk”. De dagen rijgen zich aan een, ik voel me doodmoe, mijn hoofd zit propvol met leegte.

Voor degenen die dit lezen, weet dat deze krabbels vooral een tool voor mij zijn om de boodschap over te brengen van: “Heb geduld met ons, geef ons tijd (misschien wel jaren…), verwacht niet dat we dingen die jullie als prettig en leuk ervaren ook zo ervaren , verwacht ook niet dat we nu weer verder gaan met waar we 14-jaar geleden (toen we Nederland verlieten) gebleven waren….heb gewoon maar geen verwachtingen van ons”. Ons hele leven staat van binnen op zijn kop, ook al zien we er lekker bruin en misschien zelfs wel relaxed uit. Als je weet dat iemand het moeilijk heeft, wil je vaak gelijk met een oplossing komen. Dat geeft de ‘hulpverlener’ dan ook een goed gevoel. Voor veel ‘problemen’ is er echter geen maakbare, kant-en-klare oplossing. Hulp komt soms zonder oplossing.  Bid alsjeblieft voor ons en accepteer ons repartiatie-gestruggel. Luister  naar onze (soms woordeloze) klacht, wend je blik niet af van een plotselinge stroom van tranen, accepteer ons, ook de drang om om soms onze ervaringen te delen (sommige mensen zijn het soms zat om naar de ‘bij-ons-in-Afrika….stories’ te luisteren, zie dan maar als hulp).

Oudste zoon Joas is meegekomen voor zijn Paas-vakantie-maand maar gaat nog terug naar Kenia om zijn schooljaar daar af te maken.

Ik WEET dat God zorgt, dat Hij ontzettend veel van me houdt waar ik ook ben, Papua of Amerika, Afrika of Nederland. Ik WEET dat transitie (veel) tijd kost. Ik WEET ook dat je geen fase van dat ingewikkelde proces kunt overslaan en ik er dus gewoon DOORHEEN moet gaan. Samen met mijn gezin, ieder op zijn eigen tijd en manier. Ik BID om de moed, energie en het onmisbare vertrouwen dat daarvoor nodig is. Voor een kind van de Koning is elke last draagbaar, Hij past het precies af, maatwerk dus. Ook geeft Hij daarbij de belofte dat het een goed doel dient, dus sla ik opnieuw mijn ogen op omhoog, naar de momenteel stralend blauwe lucht en zucht ik “Heere, ik geloof het, het komt goed! Dank U!”

Mijn afscheids-speech voor de tieners van onze club zat vol bemoedigingen...nu geen lesjes meer voor anderen, maar moet ik mezelf soms stevig toespreken.

Nog een collumn over twee kinderen die ik voor altijd in mijn hart gesloten heb:

                                                 Tiya en Eliya

Niemand begreep wat er aan de hand was met het twaalf jarige meisje. Praten kon ze niet. De moeder van dit zorgen kind besloot haar toch maar eens naar de dokter te nemen. De uitslag van het onderzoek was verpletterend; zwanger.

Tiyamike heet ze. Spoedig na haar geboorte bleek ze meervoudig beperkt te zijn. Speciale scholen of opvang centra hebben we hier niet. Onder de bevolking worden gehandicapten geschuwd omdat ze behekst zouden zijn door boze geesten. Een zware last voor de familie.

Terwijl Tiya geen enkel idee had van wat er gebeurde met haar baarde ze een baby jongetje. Vasthouden kon ze hem niet, de moeder moest de baby voor elke voeding tegen Tiya aandrukken. Zo vonden we hen, een aandoenlijk tafereeltje. Een overbelaste moeder, ze had al zeven eigen kinderen, en een ondervoede tiener met baby. Ontroerend dat de oma hem Eliya noemde, de HEERE is mijn God. Ook al weet niemand wie zijn vader is, de hemelse Vader weet wel wie Tiya en Eliya zijn.

Om hen meer over die Vader te leren en de last van de overbelaste moeder te helpen dragen, besloten we hen met goede voeding te steunen en op te nemen in onze kinder –en vrouwen programma’s.

Nu, vier jaar later, zijn we getuige van geweldige ontwikkelingen. Oma heeft leren lezen en leest Tiya en Eliya elke dag voor uit de kinderbijbel. Tiya heeft leren communiceren! Ze zal nooit kunnen praten maar ze stoot betekenisvolle klanken uit en gebruikt gezichtsuitdrukkingen om de boodschap over te brengen. Ze zit nu, samen met haar zoontje, op onze Christelijke kleuterschool. Allebij leerden ze vanmorgen cirkels tekenen. Eliya zingt Bijbelteksten terwijl Tiya het ritme meeklapt. Ik vroeg haar ‘Wie is God?’ en ik kreeg een brede grijns. Zeker weten een weerspiegeling van Vader’s stralende glimlach.

Wat Zijn hand begon

Heerlijk te weten dat Nyenyezi Ministry Gods werk is. Terwijl wij als gezin over 55 dagen naar Nederland terug gaan blijft Hij. Voor elke groei faze van een bediening gebruikt Hij weer andere mensen. Hier wat plaatjes van het project dat Grace en ik in 2012 begonnen, in de modder onder een boom. In de hut naast die boom woont een gezin. Een vader, moeder, zeven kinderen en een klein baby jongetje. Ik geloofde mijn oren niet toen de moeder vertelde dat de baby het kind van het schriele gehandicapte meisje was dat kwijlend, opgevouwen in een hoekje van de hut naar de grond zat te staren. Vandaag de dag zit ze op onze school, samen met haar 4 jarige zoontje! En nog een heleboel andere schitterende kindjes uit de community.

Een ochtendje op Nyenyezi Christelijke kleuterschool.

In de rij voor school begint, zingen van het volkslied en een paar bijbel liederen.

Markus en Israel wachten af....

Elia, de baby die we vier jaar geleden ondervoed met zijn 13 jarige, gehandicapte moeder vonden. Nu een kleuter!!

Efrida vertelt het Bijbel verhaal, met behulp van haar bordplan

Iedereen in de rij voor de wc, een leuk wandelingetje door de school tuin. Het wc gebouwtje staan acherin.

Na de wc altijd handen wassen, met zeep!....zeker als je daarna pap krijgt te eten.

Tante Kolidwe kookt elke dag pap en houd de gebouwen mooi schoon.

Nog even de 4 oefenen...

De pap is klaar!

Wat een heerlijk stralende snuitjes!!!

Israel laat het zich wel smaken, pap met een beetje suiker.

Tiya, nu 17, de moeder van Elia zit ook op de kleuterschool. Ze kan al cirkels tekenen, haar fijne motoriek is met grote stappen vooruit gegaan. gewoon op de cement vloer, heel handig want aan het eind van de dag word de vloer gedwijld. 

Vorg jaar kon Tiya nog niet zelf met een lepel pap eten, nu wel!

De blokken uit Nederland en Amerika komen heel goed van pas! Er gaat een wereld open voor deze kinderen. 

Overlopertje doen. 

Beter anders

Moeten we nou echt iemand met een stokje door de groep kinderen laten lopen en ieder die niet oplet een tikje op het hoofd laten geven? Kan dat niet anders? Misschien wel, maar deze ‘let-op-tik’ werkt in de context waar ik kinderwerk doe. Kunnen we voor de bouw van de community school niet de mannen inschakelen in plaats van die arme vrouwen met loodzware emmers water op het hoofd (en baby op de rug) te laten lopen? Technisch wel maar cultureel gezien niet. En zo zijn er duizenden situaties te bedenken waar ik als leiding gevende voorkeur zou geven aan een andere methode, maar waar ik mezelf steeds voorhoud; anders is ook goed. Je kunt op verschillende manieren tot hetzelfde doel komen. Mijn maniertjes zijn wellicht best effectief (en pedagogischer), maar ik vind het erg belangrijk dat de lokale medewerkers hun eigen methoden ontwikkelen om hun eigen community tot ontwikkeling en verandering te brengen. Daar gaat het mijn namelijk om. Daarom luister ik heel veel naar mijn lokale vrienden en vraag naar redenen voor keuzes die ze maken. Ik zie kinderen ontplooien en initiatieven nemen die binnen hun context passen. Ze zijn inmiddels gewend geraakt aan mijn open vragen. Dat is voor hen een nieuw fenomeen. Natuurlijk ben ik altijd bereid hun vragen te beantwoorden met de kennis die ik uit het westen meebreng. En als een door mij beoogd plan niet werkt, kijk en luister ik nog eens goed naar mijn omgeving en denk dan ‘anders is ook goed’, misschien wel beter.

Deze 300 woorden verschenen als column in de Christelijke Lifestyle Magazine voor Zeeuwse vrouwen. Je beperken tot 3oo woorden is heel goed als het om een column gaat. Geen overbodige woorden, gewoon to the point. In een Blog mag ik lekker zelf bepalen hoeveel woorden ik gebruik. Dus ga ik nog even verder....

zooo leuk was het in Nederland!

Wij zijn als gezin twee maanden op verlof geweest. Wat een genieten! "Wat hebben we eigenlijk leuke familie, mam!" zei een van de kids. Auw, dat stak, snap je? Als gezin langdurig de zending in gaan kost veel offers. Daar heb ik het nog wel eens over. Het is ook een enorme verrijking! Alleen al het relativerings vermogen waar ik het in de column over had. Out of the box kunnen kijken, denken en handelen. Ik had bij aankomst weer zo'n leerzame meeting met mn vriendin en medewerkster Grace. Ze bracht raport uit over het rijlen en zeilen in de community in mijn afwezigheid. Overigens, op de dag van aankomst kreeg ik gelijk al nieuws dat de hekken die ons terrein beschermen voor ongewenste gasten was gestolen. Gewoon met een ijzerzaag uit de scharnieren gezaagd en meegenomen. Ontnuchterend.

Maar goed, aan het einde van de meeting heb ik denk ik meer van Grace geleerd, dan zij van mij. Een voorbeeld van onzelfzuchtige dienstbaarheid. Een vrouw die zich constant laat vullen door de Heilige Geest. Wij westersen weten het soms allemaal zo goed en beter met ons ontwikkelde verstand. Dingen anders doen? Als ik iets anders in mijn leven wil is dat het wel. Voordurend open staan voor het werk van de Geest, en daarvanuit dienen.  

Windows

Voor het geval je het niet weet, ik ben een onverbeterlijke digibeet. Dankzij mijn geduldige man red ik het aardig in deze technologische wereld. Ik kende wat foefjes van Windows XP; Windows 8.1 touchscreen vind ik maar verwarrend. Die veranderingen van Windows drijven me vaak tot wanhoop!

Mijn interesse gaat meer uit naar de echte ‘windows’ in het leven. Een wandeling naar de hut van een leesstudent. Op een mat onder de boom een kopje thee drinken met zoete aardappel erbij. Een vrouw die sinds kort echte vrede en vreugde kent, deelt haar verdrietige verhaal. Wat heeft ze veel meegemaakt. En wie eigenlijk niet? Daarom is het zo goed om de raampjes soms even tegen elkaar open te zetten. We kunnen immers zoveel voor elkaar betekenen als we dat doen.

Ze vertelt over haar man die overleed aan de gevolgen van alcohol. Over de pijn van lang honger lijden. Over een schoonfamilie die op een slechte dag alle schamele spulletjes uit haar huisje kwam weghalen. Wat een onrecht. Het leven in een Afrikaanse gemeenschap is niet altijd zo romantisch als sommigen wel denken.

Ze is nog niet uitgepraat. Twee jaar geleden hoorde ze van ons gratis leesprogramma. Onderwijs betekent voor velen voorspoed. Hoopvol begon ze aan het programma, maar al die rare symbolen blijven háár verwarren.

Voor haar is er een heel ander venster open gegaan. Elke leesles wordt geopend met gebed en Bijbelstudie. “Het is net of ik elke dag even in Jezus’ ogen kijk. Dan zie ik zoveel liefde voor mij dat ik Hem de rest van mijn leven wil dienen.”

De buurvrouwen zijn getuigen. Ze heeft zelfs haar schoonfamilie lief want ze groet en helpt hen als dat nodig is. Dit soort windows scheppen juist weer hoop!  

Deze column verscheen eerder in het Christelijke Lifestyle Magazine voor zeeuwse vrouwen; Zij&Zeeuws