Vakantie-schijf-van-5

Ho, stop, sta eens even stil....waar wou je heen gaan of maakt het geen verschil....zongen we afgelopen zondag als kinderlied tijdens de samenkomst. De Geest van God die in mij woont en ook meester van mijn gedachten is attendeerde me op iets. Een aspect van vakantie vieren waar ik niet eerder zo bewust van werd gemaakt.
Zoals veel gezinnen hebben ook wij plannen voor de vakantie. We hebben zelfs een vouwwagen gekocht en gaan ons kampeeravontuur voortzetten. In Afrika kampeerden we in het bos, tussen de wilde dieren. 's Nachts hoorden we nijlpaarden langs onze tent banjeren en olifanten takken van de boom trekken, dag schaduw van morgen.
In Frankrijk zullen het waarschijnlijk andere geluiden zijn die ons mogelijk 's nachts wakker  houden...snurkende buren bijvoorbeeld. We gaan met z'n zevenen, twee weken en we gaan het zien.
Behalve die twee weken hebben de kinderen en ik (het voorrecht van werken in het onderwijs) nog 4 weken 'te vullen'.
Voor je het weet wordt vakantie tijd voor Me-Myself and I. Rust is belangrijk. Het is Gods idee, al vanaf de schepping. Vakantie / rust van werk is een gebod, en zoals alle geboden is ook deze goed voor je geestelijke en lichamelijke gezondheid. Er is echter een tendens dat vakantietijd gezien wordt  als IK TIJD. Daar heb je immers 'recht'op, eerlijk verdiend na al dat harde werken. Er ligt veel nadruk op fun en entertainment wat juist makkelijk kan leiden tot ontevredenheid en egoisme.
Tenzij

we ons realiseren dat al 'onze' tijd, Gods tijd is. Dat ook vakantie vraagt om balans. Daarom pakte ik zondag, thuis gekomen uit de kerk, krijt en tekende ik de schijf van 5 op onze keukendeur. Een voor een stopten de kids, om te kijken wat er nou weer op de deur gekalkt was. En het werkte!! Ook de kids gingen nadenken over het gebruik van 'hun' tijd. Zoals met eten balans ook heel belangrijk is (vandaar die aloude schijf van 5), zo is dat ook met wat je met je tijd doet. Ook in vakantie tijd. Ho, stop, sta eens even stil...
Zodoende kijken we iedere dag even naar de schijf van 5 en kan ieder zijn eigen balans op maken halverwege de dag. Nog niks voor een ander gedaan? Al tijd met God doorgebracht? Als je niet oplet bungelen die twee er het makkelijks bij. Of niet? Heeft dat ermee te maken dat dat minder 'me-myself and I' is? Als je het goed bekijkt komt ALLES uit deze schijf van 5 weer naar jezelf toe. Het zoeken en vinden van Gods nabijheid brengt vrede en rust in je ziel. Dienen geeft vreugde, het is beter te geven dan te ontvangen.
Vaak vallen de verschillende aspecten heel goed te combineren trouwens. Zo gingen we gister naar een meertje en namen we kinderen mee die niet op vakantie gaan. Dan blijken de 5 partjes een prachtige cirkel te vormen van ontspanning, activiteit, dienen, God ervaren onder het genot van een paar heerlijk donkerbruine boterhammen met kaas...enne, o ja, witte pita broodjes voor hen die dat eerste minder gewend zijn.

Big things often have small beginnings...

Zo begon het…

Nyenyezi Ministry, letterlijk Sterren Bediening, opende haar figuurlijke deuren (we zaten in de schaduw van de grote boom) in 2012. De polygame, animistische hoofdman van het dorp had Grace (Neema) en mij gade geslagen en gevraagd of wij activiteiten konden ontwikkelen om de vicieuze cirkel van armoede in de community te doorbreken. En later vertrouwde hij ons toe dat zijn diepste motivatie voor deze vraag zelfbelang was; als wij de vrouwen en kinderen bezig konden houden zou hij veel minder problemen meer op hoeven te lossen.

We delen dezelfde passie, het Evangelie!

Wij grepen dat verzoek met beide handen aan want we zagen een enorme nood, schijnbaar fysiek maar in essentie een grote geestelijke nood. Dat wij vanuit ons geloof in Jezus met de Bijbel als bron die activiteiten wilden aanbieden kon de hoofdman niet schelen. En zo begonnen we, met spelletjes, Bijbelliederen en verhalen,  in de schaduw van de boom. Al snel was er niet meer genoeg schaduw, want het aantal deelnemers groeide binnen een jaar van 100 naar 1000. Dus gingen we in 10 groepen van 100, verspreid over het dorp verder.

Het effect van ons (bijbel) onderwijs was groot, de hoofdman was heel erg tevreden en besloot een stuk grond, achter zijn ‘paleis’ aan ons te geven. We hoefden alleen nog maar een gebouw neer te zetten.

We staan op hetzelfde fundament, letterlijk en geestelijk

Met behulp van veel vrienden kon dat worden gerealiseerd. Op het terrein van Nyenyezi staat een gebouw, 2 grote klaslokalen en een administratie gebouw. En groot ‘schoolplein’ biedt ruimte voor spel activiteiten, er staat een blokje sanitair en op de resterende grond worden soja bonen verbouwd.

Schoolplein op de voorgrond, soja bonen  en sanitair blok op de achtergrond, een foto van vandaag.

Nyenyezi Ministry omvat een Christelijke kleuterschool voor zo’n 100 kinderen, wekelijkse KinderBijbelClub waar zo’n 1000 kinderen naar toe komen, dagelijks Alfabetiserings lessen voor vrouwen (naast lees en schrijf onderwijs worden ook andere nuttige activiteiten gedaan), sport met tieners, zondagse diensten en komt zo nu en dan een mobile kliniek voorzien in diagnose en medicatie.

Zo gaat het verder…

Nu is het zo dat het werk blijft groeien, en veel potentie heeft. Prachtig is het, dat momenteel gebouwd wordt aan een aanvullende multi functionele zaal waar in de nabije toekomst nog veel meer vrouwen en kinderen onderwijs kunnen ontvangen.

Bij gebrek aan plek binnen wordt er ook buiten lesgegeven

Het fundament wordt gelegd voor de nieuwe zaal, op de achtergrond het bestaande gebouw.

Elke week worden er vorderingen gemaakt!

Maar hoe zit het nu dan met de leiding / personeel? Toen ik in 2016 naar Nederland terug keerde lag de leiding volledig in handen van Grace. Het was pittig voor haar om de volle verantwoordelijkheid te dragen. Leiding geven aan zo’n project in een door armoede gestempelde community en corrupte maatschappij is loodzwaar. Daarnaast lag er grote emotionele (en financiele) druk van haar schoonfamilie op haar schouders (Grace is Tanzaniaanse, haar man Malawiaans). Het kon zo niet doorgaan. Na gebed om Gods leiding hebben Grace en haar man besloten dat het beter was terug te keren naar Tanzania. Begin 2018 zijn ze verhuisd. Grace bezoekt Nyenyezi Ministry 4 keer per jaar als consultant.  De uitvoerende leiding van het project ligt in handen van de toenmalige hoofdjuf, Efrida. Een kleine, maar zeer dappere, opgewekte, gelovige juf.

Efrida, tweede van rechts.

Tijdens mijn jaarlijkse bezoek vorig jaar mei konden we ook een aantal mooie stappen zetten om te zorgen voor continuiteit van het project. Een kennis van me, Santi, die met haar man en kinderen als zendeling in Malawi zijn komen werken, heeft de taken die ik had toen ik nog in het veld zat, overgenomen. Zij is ZuidAfrikaans arts en was juist op zoek naar een plek om te dienen. Ook hebben we mooie financiele stappen kunnen zetten. Onze hoofd donateur, The Mantle Foundation, nog oude bekenden vanuit ons verblijf in Noord Amerika,  sluist de fondsen door via de Canadese Stephanos organisatie. Er is een prachtige en efficiënte samenwerking tot stand gekomen. We zijn ontzettend dankbaar!!

Een concreet gebedspunt is de zoektocht naar gelovige en gepassioneerde onderwijzers voor de 2 ontstane vacatures. Ik hoop in April op bezoek te gaan als consultant. Om te zien hoe de zaken lopen, om personeel te bemoedigen en training te geven. En om verslag uit te kunnen brengen naar onze supporters.

Tanzania…

Toen Grace en haar gezin in 2018 terugkeerde naar Tanzania was er geen sprake van een huis kopen omdat hun huis in Malawi nog te koop staat. Wel konden ze, goedkoop, een stuk grond bemachtigen in het afgelegen gebied Bagamoyo. Zoals Grace al meerdere keren in haar leven heeft moeten doen heeft ze ook deze keer de hand aan de ploeg geslagen. Op het kale stuk grond, in de bush, dicht bij de Oceaan, hebben ze samen, met palen, gras, plastic en modder hun huis gebouwd en zijn er gaan wonen.

Grace en haar man in op hun erf

Het nieuwe onderkomen, huis links, keuken rechts.

Uiteraard werden ze door de community goed in de gaten gehouden, geobserveerd. Al snel kwamen afgevaardigden naar haar toe met de vraag of ze in de ‘gemeenteraad’ van hun district wilde komen plaats nemen. Het merendeel van de bevolking is animistisch en islamitisch. Dat zij overtuigd christen is was voor de traditionele leiders geen probleem.

Haar capaciteiten op het gebied van onderwijs bleven niet lang ongezien. En jawel, de situatie zoals in 2012, herhaalde zich. De community vraagt of ze alsjeblieft voor onderwijs kan zorgen. Men is ervan doordrongen dat onderwijs de armoede kan doorbreken, en dat klopt. Waar Christelijk onderwijs wordt gegeven veranderen dingen!! Dat hebben we in Zambia gezien, in Malawi ervaren en daar geloven we ook in voor Tanzania.

Grace'nieuwe klasje...bij haar op het erf

Waar Grace is, komen kinderen en andersom...

Word of Hope

Dus….gingen we bidden. En God voorziet veel sneller en beter dan we hadden durven hopen. Een stichting hier in Veenendaal -Help2change- ziet het belang van een Onderwijs project in Bagamoyo in en wil graag financieel helpen bij het opstarten van deze bediening. Vergelijkbaar met Nyenyezi Ministry Malawi zal Word of Hope, Tanzania zijn. Toen ik Grace recent appte met het laatste nieuws sprong ze een gat in de lucht en ik weet zeker dat ze een rondedansje voor haar huis heeft gemaakt.

Mijn reis naar Malawi vervolg ik dan ook met een bezoek aan Grace in Tanzania, om samen een handelings en beleidsplan samen te stellen, een constitutie en met eigen ogen de grote daden van God te zien. Een schakeltje te mogen zijn in het werk van God in deze wereld vult mij met diepe vreugde!!!

Gods planning

Het verhaal van Maria

Mijn naam is Maria, de Griekse variant op de Hebreeuwse naam Mirjam. Een hele gebruikelijke meisjes naam.

Geboren in een heel eenvoudig gezin, in het dorp Nazareth. In het noorden van Israël. Nazareth was een heel gewoon, klein, onbetekenend dorp. Mensen hebben vol ongeloof uitgeroepen “Kan uit Nazareth iets goed komen?!” Ik ben een nazaat van de grote koning David.

Ik was nog een tiener en hielp mijn moeder in huis. Mijn ouders waren serieus over God en hebben me over God verteld. Ik leerde uit Zijn Woord; de wet en de profeten. Daar heb ik later veel aan gehad! Zoals elke joodse familie, zagen we uit naar de vervulling van de grote belofte van God; Hij zou een VERLOSSER geven, de Messias. Iedere familie hoopte dat zij de grote eer zouden ontvangen om de Messias voort te brengen. Wie zou God daarvoor uitkiezen? Vast niet zo’n heel eenvoudige familie uit Nazareth!

Mijn ouders vonden een geschikte man voor mij en de families maakten een overeenkomst, ik zou met Jozef de timmerman trouwen. We waren officieel verloofd. Het was 100% zeker dat we gingen trouwen. Jozef stamde ook af van koning David uit Bethlehem. Samen waren we de bruiloft aan het plannen.

Op een dag gebeurde er iets heel vreemds! Ik was gewoon bezig met huishoudelijk werk. Ineens stond er een vreemde man voor me. Hij zei: “Gegroet Maria! Gezegend ben je. De Heer is met je.” Ik keek op en schrok. Deze vreemdeling kende mijn naam en noemde me gezegend. Ik was in de war. Ik was bang. Ik begreep het niet. Maar de bezoeker had een boodschap voor me. “Wees niet bang. God zegent jou. Je zult zwanger worden en een zoon baren, je moet hem Jezus noemen. Hij zal de Zoon van de Allerhoogste worden genoemd. God zal hem de troon van zijn vader David geven. Hij zal voor altijd Koning zijn!” Wat een boodschap!!!

Toch begreep ik het nog niet helemaal. Ik was wel verloofd, maar nog niet getrouwd. Jozef en ik leefden nog niet als getrouwde mensen. Mijn moeder had me goed verteld wat Gods bedoeling is voor een huwelijk. En hoe een man en vrouw kinderen krijgen. Er klopte iets niet. Voorzichtig durfde ik de vraag te stellen “maar hoe dan?”. Toen legde de bezoeker uit dat de Heilige Geest van God als een schaduw over me zou komen en het onmogelijke, mogelijk maken: een maagd werd zwanger!

Ik herinnerde me de profetie uit Jesaja 7: 14 ‘Een maagd zal zwanger worden en een zoon baren en hem Immanuel noemen.’ Deze boodschap zette mijn plannen op zijn kop. Razendsnel flitsten er gedachten door mijn hoofd… wat zal Jozef zeggen, wat zal mijn familie zeggen, wat zullen de mensen zeggen….? Dit was duidelijk van God. Mijn mogelijke tegenwerpingen vielen in het niet bij het rotsvaste geloof in God. Gehoorzaamheid aan God brengt altijd zegen. Zonder twijfel antwoordde ik “De Heer mag met me doen wat Hij wil, Hem wil ik dienen”. Wat een heerlijk gevoel, die volledige overgave aan de Allerhoogste. Een gevoel van vrijheid en veiligheid!

Tegelijkertijd voelde het ook alsof ik in een achtbaan zat. De engel had me  verteld dat mijn stokoude, kinderloze nicht Elisabeth zwanger was. Haar kind zou de mensen voorbereiden op de komst van de Messias. Ik MOEST naar haar toe! En toen ik daar aankwam wist ze het al. Voordat ik iets zeggen kon riep ze het uit “Daar is de meest gezegende van alle vrouwen, de moeder van de HEER!” De Heilige Geest was duidelijk in ons aan het werk! Ik kreeg een lied in mijn hart. De woorden kwamen zonder aarzeling uit mijn mond. Woorden van God die ik als kind van mijn ouders had geleerd, mengden zich met woorden van de Heilige Geest in mijn hart.

“Ik prijs de HEER met mijn hele hart

Mijn hart is vol blijdschap.

Mijn God, mijn Redder heeft aan mij gedacht.

En ik ben maar een hele gewone vrouw!

Mensen zullen vanaf nu mij altijd en overal bevoorrecht noemen.

Want de Machtige heeft grote, geweldige dingen voor mij gedaan.

Hij is altijd goed voor mensen die op Hem vertrouwen.

Hij laat zien hoe machtig en sterk Hij is.

Wie hoogmoedig is brengt Hij in verwarring en stoot Hij van de troon.

Maar gewone mensen worden door Hem verhoogd.

Wie honger heeft zegent Hij, rijken stuurt Hij weg.

Hij is Zijn belofte niet vergeten!

Hij herinnert Zich wat Hij al aan Abraham had beloofd,

Tot in eeuwigheid!”

In mijn lied vind je woorden terug uit mijn favoriete Bijbelboek, de Psalmen. Gods Woorden maken je sterk. Ze troosten, inspireren en vervullen je met blijdschap en hoop, in goede tijden en in slechte tijden!  

Over die achtbaan gesproken…hoe moest het nou toch allemaal met de plannen die Jozef en ik hadden gemaakt? Ik had mijn leven HEEL anders voorgesteld!

Zo echt als de Blijde Boodschap was, en de blijdschap in mijn hart, zo echt was ook de moeilijke kant van mijn bijzondere verhaal!! Hoe denk je dat Jozef zich voelde toen ik vertelde dat ik zwanger was!?

Wat was hij in verwarring, verdrietig, gedesillusioneerd, teleurgesteld, verbijsterd! Hoe kon hij ook anders, dan denken dat ik hem ontrouw was geweest. En ondanks mijn veronderstelde bedrog en slechte gedrag, wilde hij mij niet te schande maken. Hij dacht in de eerste plaats niet aan zichzelf, maar aan mij! Aan mijn situatie. De wet schreef namelijk voor dat een overspelige vrouw gestenigd mocht worden, of dat de man officieel van haar mocht scheiden. Dat was de grootste schande ooit! Heel het dorp zou je verachten, over je praten. Jozef zette zijn eigen pijn aan de kant en nam een besluit waarmee hij mij zou ‘redden’, namelijk de weg vrij te maken voor mij om met de vader van het kind te trouwen. En zichzelf terug te trekken. Wat een karakter, die Jozef van mij! Het karakter van een mens komt vaak tot uiting in zijn reactie op het onverwachte.

Wat een zegen als je man in zijn karakter op JEZUS lijkt. Net als Jozef.

God Zelf besloot de bijzondere situatie aan Jozef uit te leggen. In een droom. Dezelfde engel die bij mij op bezoek was gekomen, vertelde Jozef dat de belofte nu in vervulling ging komen. Jozef trouwde met me, nam me in zijn huis, maar had geen gemeenschap met me, tot na de geboorte van de Zoon van God.

Ons huwelijk werd een reis met veel hoogte en diepte punten!!!

We waren goed en wel aan het idee gewend dat ik zwanger was van de Zoon van God, de Messias (voor zover je daaraan kunt wennen…!) of onze nieuwe plannen werden weer volledig op de kop gezet. We hadden net een routine ontwikkeld van getrouwd zijn, huishouden doen, timmeren in de werkplaats, samen eten…of er werd een groot gebod afgekondigd van keizer Augustus in Rome. Iedereen moest zich gaan laten inschrijven in de plaats waar die oorspronkelijk vandaan kwam. Voor de grote volkstelling. De keizer wilde weten hoeveel belasting betalende onderdanen hij had. Er werd geen rekening gehouden met persoonlijke omstandigheden.

Jozef en ik leerden om niet aan Gods timing te twijfelen, anders zou je in paniek kunnen raken. We pakten de hoognodige dingen in, vooral veel doeken. Jozef keek nog een keer naar zijn werkplaats en daar gingen we. Op weg naar Bethlehem. De stad van David, onze voorvader. Gehoorzaam aan de keizer van Rome. Maar ook, gehoorzaam aan het plan van de Allerhoogste!

Begrijpen deden we het niet echt. Als wij Gods wil doen, is het geen garantie voor een makkelijk leven! Maar we hebben de belofte dat zelfs de moeilijkheden in ons leven een bedoeling hebben in Gods plan voor ons. Hij laat alle dingen meewerken ten goede voor ieder die Hem vertrouwt.

Natuurlijk dacht ik tijdens de lange voettocht, na over de bevalling. Hoe moest het toch zonder moeder naast me. Ik kende niemand daar in Bethlehem. Zouden we wel een geschikt plekje vinden voor ons verblijf? Zo’n volkstelling duurde wel even. Nog veel meer vragen kwamen in me op. De Allerhoogste zou vast wel een mooi plan hebben voor de geboorte van Zijn eigen Zoon!

Maar wat een onbegrijpelijk plan! We kwamen na een vermoeiende  voetreis van een paar dagen eindelijk in Bethlehem aan. Wat was ik moe! Wat deed mijn rug pijn! Ik verlangde naar rust! Een douche en een bed. Een keuken om vers brood te bakken voor mijn lieve Jozef. We klopten aan, vroegen of er een plekje voor ons was. Er was geen plaats, nergens. Ik zag de groeiende bezorgdheid op Jozefs gezicht. Hij wilde niet falen als man. Hij wilde een veilig en comfortabel plekje voor me vinden. Het ondenkbare werd waarheid; we kregen de dierenverblijfplaats aangeboden. Een stal! Ik kan je niet vertellen welke emoties er door me heen gingen. Dit kon toch Gods bedoeling niet zijn! Ik hoopte nog op een wonder en bedacht he God een oplossing kon geven. Een stal, dat kon toch Gods bedoeling niet zijn?! Een groot dieptepunt! Die nacht, op de grond, in het stro, op een meegebrachte doek, beviel ik van mijn zoon, van Gods Zoon. Geen moeder die me bemoedigde, geen vroedvrouw die me hielp. Geen bed met schone lakens, geen badkamer met water en zeep…Ik beviel van mijn eerste kind. God was erbij, dat was Zijn oplossing.

We kregen trouwens bijzonder kraambezoek. Nee, niet de koning of de burgemeester, ook geen familie, maar HERDERS! Regelrecht uit de velden van Efratha. Hoe ze het wisten? Gabriel, de engel die mij en die Jozef het Blijde Nieuws had gebracht, kwam ook bij die herders op bezoek. Je hoeft niet hoog op de maatschappelijke ladder te staan om door de Allerhoogste God te worden opgezocht en gezegend. Het is me opgevallen dat God vaak juist met hele gewone, eenvoudige mensen  omgaat. De herders hoorden engelen zingen. Zonder twijfel geloofden ze het ongelooflijke; de Messias, geboren in een stal, uit een jonge eenvoudige maagd uit Nazareth.

We vonden gelukkig een huisje in Bethlehem. Voor wie denkt dat het leven toen ‘normaal’ werd…We kregen op een dag hoog bezoek. Vreemdelingen klopten aan. Ze kwamen uit het buitenland. Ze zagen er bijzonder uit. Jezus kon inmiddels lopen, met vallen en opstaan. De mannen knielden bij mijn peuter neer en gaven hem dure geschenken. Ik was een beetje bang. Wat wilden deze vreemdelingen van Hem? Ze vertelden over de aanwijzingen in de sterren, over een nieuw geboren koning. Over hun zoektocht in Jeruzalem, de aanwijzing uit de profeet, de ster die boven ons huis stil stond….Er was voor mij geen twijfel mogelijk. Het nieuws van Jezus, de Messias was voor alle volken. Direct na hun vertrek kreeg Jozef een droom met een opdracht. We moesten vluchten. Diezelfde nacht nog!! Opnieuw moest ik m’n huis verlaten. Er was geen tijd om buren gedag te zeggen of spullen in te pakken. Herodes was bang geworden voor concurrentie in zijn paleis. Hij gaf zijn leger opdracht om ieder jongetje onder de 2 jaar in Bethlehem te doden. Nog voor de soldaten met zwaarden door de straten van Bethlehem marcheerden, zagen wij de zon opkomen boven de kale bergen in de woestijn. Op de vlucht! Naar Egypte! Een dieptepunt!

De derde verhuizing binnen korte tijd. Deze keer zelfs internationaal. Het betekent verlies. Alle vertrouwde mensen en dingen vallen weg. Relaties met familie en vrienden. Taal, cultuur, geloof en tradities. Maar er is ook winst. Ik heb geleerd dat God betrouwbaar is en genoeg is. Je denkt soms zoveel nodig te hebben om te leven, maar als al die mensen en dingen je ontvallen houd je God over. In plaats van uren te kletsen met buurvrouwen of zussen bracht ik veel tijd door in gebed. Veel profetieën kwamen in mijn herinnering. Ook Egypte hoorde bij dat onbegrijpelijke verlossingsplan van God. Het leven in Egypte was niet makkelijk. Ik begreep de taal niet, ik zag veel afgoderij, de gebruiken waren anders en men vond ons raar. Jozef deed zijn best, maar we hadden het niet breed. We hadden weinig contacten, het was vaak eenzaam! Maar als Jezus bij Jozef op schoot leerde bidden en bij mij op de keukenvloer stond te dansen wist ik dat het goed was. Ik liet mijn eigen plannen los. Ik gaf me steeds opnieuw over aan God. Zijn wegen met ons zijn vaak anders dan wij verwachten.

Op een nacht kreeg Jozef opnieuw een droom waarin God hem vertelde dat het veilig was om terug naar Israël te keren. Koning Herodes was overleden. Opnieuw loslaten. En zo gingen we weer op reis. De engel vertelde dat we terug naar Galilea, naar Nazareth konden gaan. We zouden weer thuis komen!

Veel dingen waren nog helemaal hetzelfde gebleven.  De mensen verwachtten van ons dat we gewoon weer helemaal zouden passen. Het leven doen zoals iedereen het altijd deed. In zekere zin deden we dat ook, ook al waren wij innerlijk best veranderd. Jozef ging weer timmeren. Ik deed het huishouden. Jezus groeide op. We kregen nog meer kinderen. Vier zonen en een aantal dochters. Het werd druk in huis. Ik zag groot verschil tussen Jezus en de andere kinderen. Ik had nooit last van een dwarse peuter gehad die alleen maar nee zei, tot onze tweede een peuter werd. Brutale monden, ongehoorzaamheid, zeuren, huilen, ruzie maken met elkaar, schelden, elkaar pijn doen….Ik praatte wel eens met buurvrouwen over opvoeding. Hoe moeilijk en vermoeiend het vaak was.  En als ik liet merken dat Jezus echt anders was trokken ze hun neus op. Perfecte kinderen bestonden niet. Punt. Maar in mijn hart wist ik de waarheid.

Een keer vergiste ik me verschrikkelijk. Dacht ik Jezus te betrappen van ongehoorzaamheid. Dat was tijdens ons bezoek aan de tempel in Jeruzalem. Jezus was twaalf jaar geworden, groot feest in een joods gezin. Hij werd ‘zoon der wet’. Hij was tijdens het feest in de tempel achtergebleven terwijl wij weer terug gekeerd waren. Jezus loopt vast ergens in de massa mee, dachten we. Dat bleek niet zo te zijn. Wat waren we bezorgd toen we hem na twee dagen zoeken nog niet gevonden hadden!! Maar we waren ook boos. Hij kon toch wel weten dat hij met ons weer terug moest? Toen we hem eindelijk vonden in het gezelschap van de schrift geleerden, kwam mijn  boze woord eruit. “Kind, wat heb je ons aangedaan?!” Dat was het moment dat Jezus benadrukte wie Hij was, de Zoon van God. Hij was daar bezig met de dingen van Zijn Vader. Wat een les voor mij, ook al was Hij mijn zoon, Hij was in de eerste plaats Gods Zoon. Hij ging toen trouwens gewillig met ons mee terug naar Nazareth. Wat een onwaardig dorpje eigenlijk, voor de Zoon van God, om daar op te groeien. Maar God had het zo bedacht. Ik dacht veel na over de gebeurtenis in Jerusalem. Ik moest leren loslaten. Een van de moeilijkste dingen voor een moeder, denk ik. 

Jozef had in zijn werkplaats veel steun aan Jezus. Hij bleek leergierig en handig. Tijdens het timmeren spraken ze veel over God. Jozef was trots op Jezus. Alsof het zijn eigen zoon was. We hadden een vrij normaal gezinsleven. Ook wij leden onder het juk van de Romeinen. De belastingen waren hoog, we moesten op de kleintjes letten. Het was keihard werken om een gezin van negen personen iedere dag te voeden en te kleden! Vrije tijd had ik niet veel.

Jezus werd volwassen. Alles in Zijn gedrag, Zijn woorden, Zijn houding bevestigde voor ons dat Hij bijzonder was. Anders. Perfect. Maar de meeste mensen in ons dorp ontkenden het. Ik kon niet wachtten tot Jezus eindelijk duidelijk daden ging verrichten. Ik werd soms ongeduldig. En dacht bij mezelf; kom op lieve Zoon, sta op en laat aan de mensen zien Wie je bent!  God leerde me wachten. Gods tijd is de beste. Jezus had kreeg een groep trouwe vrienden waar hij veel mee optrok. De meesten waren getrouwd, Jezus niet.

Eindelijk, eindelijk werd duidelijk voor de mensen wat ik altijd al had gezegd. Op een dag waren we allemaal uitgenodigd op een bruiloft in de buurt. Ook Jezus en Zijn vrienden. Het was gezellig en groots. Ik ontdekte echter dat er een probleem was ontstaan, de wijn was bijna op terwijl het feest nog lang niet voorbij was. Het zou voor het bruidspaar een schande zijn als er geen wijn meer geschonken kon worden. Ik hoopte dat dit het moment was waarop Jezus kon laten zien dat Hij God was. “Ze hebben geen wijn meer” zei ik langs mijn neus weg tegen Jezus. Hij snapte de hint, maar zette me op mijn plaats. “Mijn tijd is nog niet gekomen”. Ondanks Zijn reactie vertelde ik de knechten, te doen wat Hij zou zeggen. Inderdaad, niet lang erna moesten ze van Jezus de lege watervaten opnieuw vullen. En weet je wat er gebeurde? Ik krijg nog kippenvel als ik er aan denk! Het water veranderde in de beste wijn die ooit geproefd was. Het feest kon doorgaan, het bruidspaar werd de schande bespaard en wij waren allemaal getuige van Jezus eerste openbare wonder.

Na die gebeurtenis moest ik Hem steeds meer loslaten. Mijn rol als moeder veranderde. Ik werd Zijn volgeling die Hem nodig had voor mijn verlossing. Jezus kreeg het ontzettend druk. Massa’s mensen liepen achter Hem aan. Hij genas zieken, wierp duivelen en demonen uit, wekte zelfs doden op tot leven, preekte en sprak over het Koninkrijk van God. Er kwam ook steeds meer weerstand. Hij kreeg vijanden, vooral in de geestelijke hoek. Leiders waren bang dat Hij meer aanhang kreeg dan zij. Ze waren bang voor hun positie. Ze probeerden fouten te vinden waarop ze Jezus konden bestraffen. En die vonden ze, dachten ze. Jezus zei dat Hij God was. Dat was een stap te ver. Dat was in hun ogen blasfemie. Hoe kon een man, zoon van een doodgewone timmerman uit Nazareth, God zijn?! Onbestaanbaar. Stond het niet in het Woord dat God EEN is?! Zagen ze dan ook niet dat Hij iets had, dat niemand anders had?! Het werd gevaarlijk voor Jezus. Hij verborg Zich wel eens, zocht eenzame plekken op, vermeed Jeruzalem.

Nu komt het moeilijkste stuk uit mijn leven. Een DIEPTEPUNT dat HET HOOGTEPUNT van de wereldgeschiedenis werd.

Het Paasfeest kwam eraan. Jezus was 33 jaar. In de kracht van Zijn leven. Nog maar 3 jaar in openbare bediening. Ook Hij was, met Zijn leerlingen, naar Jeruzalem gegaan. We hielden allemaal ons hart vast. Was dat nou wel zo verstandig? Iedereen wist dat de geestelijke leiders naar Hem opzoek waren om Hem te vermoorden. Ik heb Hem nog proberen over te halen om niet te gaan. Maar Hij ging. En tijdens dat Paasfeest in Jeruzalem ging alles mis, tenminste, voor ons idee. Ooit zei een oude man tegen mij, toen Jezus nog baby was, dat er een zwaard door mijn ziel zou gaan. Het was waar. Jezus werd door een van Zijn eigen leerlingen, aan de geestelijke leiders verraden. Door de rechters vrijgesproken maar vogelvrij verklaard. Als een crimineel vastgebonden, gemarteld en uiteindelijk aan een kruis gespijkerd. Ik stond erbij. Ik heb het zien gebeuren. Ik kon Hem niet beschermen en helpen. Ik hoorde Zijn laatste worden. Terwijl Hij de ergste pijnen leed wees Hij mij een andere zoon toe, Zijn vriend Johannes. Mijn rol als moeder van Jezus leek voorbij. Ik was diep verdrietig en ontroostbaar toen Hij Zijn laatste adem uitblies. De zwartste dag uit de geschiedenis. Was het nu dan allemaal voorbij? Was dit het verlossingsplan van God? De overheersing van de vijand, de Romeinen, was zowaar alleen maar erger geworden. Ik was in de war, en een heleboel mensen met mij. Dit kon het einde niet zijn! En toch, daar hing Hij. Dood. Ik ben de enige die bij de geboorte en bij het sterven van Jezus was.

Hij werd diezelfde dag van het kruis gehaald en in een nieuw graf gelegd. Met een steen en wachters ervoor zodat zijn lichaam niet gestolen kon worden. Het werd sabbat, dus iedereen moest naar huis. Ik kon die nacht niet slapen. Het beeld van mijn stervende Jezus, bloedend aan het kruis stond op mijn netvlies gebrand. Wat hield ik van Hem. Ik worstelde met mijn geloof in Gods goede plan. Tot nu toe was alles anders gelopen dan we ooit hadden kunnen denken. Geboren in een stal, gestorven aan een kruis!

Maar mijn verhaal stopt hier niet. Na een zeer stille en verdrietige sabbat brak de eerste dag van een nieuwe week aan. Samen met andere vrouwen ging ik naar het graf om het lichaam van Jezus te balsemen. Nog nooit waren we zo verbaast geweest. We troffen een leeg graf aan, de steen was weggerold. Een engel stond bij de ingang en herinnerde hen aan Jezus eigen woorden. “Hij is opgestaan, precies zoals Hij gezegd heeft!” Wij, vrouwen, waren de eerste getuigen van de levende Jezus!

Het nieuws ging als een lopend vuurtje door de stad en door het land. De laatste vijand, de dood, was overwonnen.

Heel veel mensen zijn tot geloof in Jezus gekomen. Jezus heeft Zichzelf aan verschillende groepen mensen laten zien, daarna is Hij naar de hemel gegaan. We zijn met een groep gelovigen naar Jeruzalem gegaan. Daar kwamen we elke dag samen om te bidden. We waren nog nooit zo eensgezind geweest. Je zou denken dat er een grote leegte was gekomen. We ervaarden juist Gods aanwezigheid als ooit tevoren.

Op het Pinksterfeest werden we op een bijzondere manier vervuld. Het was de Heilige Geest. Hij woonde al vanaf mijn jonge jaren in mij, maar ik kreeg meer inzicht in Gods plan en Zijn wil. Na de gebeurtenis rondom de uitstorting van de Heilige Geest lees je niets meer over mij. Het gaat ook niet om mij. Het gaat om de Zoon van God, waarvan ik moeder mocht zijn, maar in Wie ik vooral mocht gaan geloven. Een nieuw tijdperk was aangebroken. Gods Koninkrijk, voor iedereen. Voor timmermannen, herders en vissers. Voor vreemdelingen. Voor eenvoudige vrouwen zoals jij en  ik.

Jezus, Redder van de wereld!

Lootjes trekken...

It’s the time of the year….

Maar ik ga me in geen geval uitlaten over het typisch Nederlandse december feestje dat bij een heleboel mensen (inclusief volwassenen) voor veel stress zorgt.  

Ik heb een pot in de keuken staan waar ik regelmatig een beschreven lootje in gooi. Zo nu en dan, not just this time of the year, trek ik een aantal lootjes. Vandaag zijn het er 5. De rest laat ik zitten voor een andere keer. Nieuwsgierig? Ik maak er geen geheim van…

Arabisch verrassingsfeestje…

“ Gegeten bij een Syrisch gezin. Bleek een verrassingsfeestje te zijn, zomaar, voor ons gezin. Grote schalen gele rijst met enorme stukken kip, geroosterde pinda’s, schalen munt-yoghurt en verse salsa, fruit, kopjes sterke Arabische koffie… Muziek met flinke beat, een TV met non-stop flitsende beelden. Terwijl wij dachten dat inmiddels de feestvreugde compleet was kwam er taart met heel veel slagroom en jawel…een vreugdedans. Cees liet zich niet uit zijn stoel halen, maar ondanks zijn onkunde op dat gebied gezegend met waardering voor Bijbels onderwijs en hulp bij de meest uiteenlopende uitdagingen die het intergratie proces met zich mee brengen. Bij het weggaan krijg ik een paar heerlijke knuffels van de prachtigste kindjes uit de flat.”

Ontbijtje schapekop…

“Vanmorgen voor de dienst even met een aantal van onze Persische familieleden gepraat. Over koetjes en kalfjes….ik moet zeggen; over schapen en broodjes. Want ja, die ochtend voor de dienst hadden ze juist eens met elkaar als groep ontbeten. Zelfgebakken platte broodjes met uitgekookte schapenkop. Mmmmmmm! Ik ben uitgenodigd voor zo’n ontbijt, op 5 december. Dat noem je nou cross-cultureel!”

Bediening, dmv onze kids…

“Het was heerlijk weer en we konden de verleiding niet weerstaan om op deze zaterdagmorgen met de jongens naar het stadspark te gaan. Er zijn daar wat klim en klauter toestellen, veel gras, een skate plek en leuke paadjes. Een Somalisch gezin was ook lekker met de kids buiten. In eerste instantie ging de vader niet in op Cees’ uitnodiging tot gesprek. Toch was hij nieuwsgierig of onze jongens een tweeling zijn. Zodoende raakten de vaders toch in gesprek. Op Cees’ vraag waarom hij eerst niet wilde praten zei hij eerlijk, ‘mensen willen meestal niet verder praten als ze merken dat ik nog niet zo goed Nederlands kan’.  Er ontstond contact…dankzij onze kinderen. En dat is niet de eerste keer.”

25 Jaar na de bruidsschat…

“ We mogen binnenkort een bijzonder huwelijk inzegenen. De tweede binnen een maand. Het echtpaar, afkomstig uit centraal Afrika, is 25 jaar geleden, volgens de lokale traditie van het betalen van de bruidsschat in de echt verbonden. Maar nooit een huwelijksinzegening in de gemeente van Christus gehad. En nu is het hun verlangen dat alsnog te doen, in hun nieuwe familie, nml ICF. ‘wie had dat ooit gedacht’ merkte ze op. God had het zo bedacht! Een van de mooiste dingen in de ICF bediening is met mensen uit alle volken God volgen en samen gezegend worden. Pluspunt van deze bruiloft is dat de kinderen ook op het feest aanwezig kunnen zijn (welk kind kan dat zeggen!)zijn hun aandeel leveren!”

Blote voeten…

“Vreemd, dacht ik, m’n afwasteil is weg, het rode tafelkleed foetsie…Cees was al naar de kerk terwijl ik nog even de kippepootjes stond te grillen voor na de dienst. We zongen weer heerlijke aanbiddingsliederen en het was Cees’ tijd voor de preek. Een beetje nerveus vroeg ik me af waar hij bleef…en jawel, daar kwam hij naar voren, op blote voeten! Er stonden ook 6  stoelen met ieder een naam van een discipel, rondom de tafel waarop het avondmaal klaarstaat. Cees introduceert 6 discipelen van Jezus, de andere 6 zitten verspreid in de andere gemeenten, zegt hij. Wij zijn namelijk maar een deel van het lichaam van Christus. 6 Mannen worden uitgenodigd plaats te nemen op de stoelen; Iraans, Chinees, Nederlands, Congolees, Afgaans…aan tafel met Jezus. Het afwasteiltje komt van onder de tafel met het rode kleed tevoorschijn. Op een rustige, natuurlijke manier preekt Cees verder terwijl hij de voeten van de eerste man wast…naderhand wordt het voetwassen overgenomen en wast uiteindelijk elke discipel de voeten van de man naast zich. In navolging van Jezus door de knieen voor je naast. Ontroerend, deze eenheid, dit beeld. Zo is Jezus Koning, in de gestalte van een Dienstknecht ontvangt Jezus Zijn heerlijkheid. De mannen op blote voeten mogen ieder met een schaal brood en wijn plaats nemen in de kerk, ieder die door geloof mag delen in die heerlijkheid van Jezus mag in een kring eromheen staan. En zo delen we met elkaar het gebroken brood en wijn.”

Volgelingen en spoorzoekers

In Afrika verbaasde ik me altijd enorm over de manier waarop men spullen per fiets kon vervoeren. Rechtopstaande opgerolde golfplaten, een paar vastgebonden varkens, stapels brandhout tot ver boven het hoofd van de bestuurder, complete winkeltjes….allemaal op de bagage drager. Maar hier in Nederland kunnen we er ook wat van. Elke zondagochtend, als Cees al een poosje in de kerk bezig is ter voorbereiding op de te houden dienst, laad ik mijn fiets weer op met alles wat mee moet. In de ene fietstas een voetbal en bijbel-flanelbord voor de kinderen. In de andere fietstas doorgeefspullen (ik krijg vaak spullen om weg te geven aan hen die een nieuw bestaan hebben op te bouwen, deze keer beddengoed).  En op mijn bagagedrager een bakblik met vers gegrilde zoete aardappel en groenten. Voor de maaltijd aan het eind van de dienst. Soms moet er nog meer worden meegenomen, dat steken de kinderen dan onder hun snelbinders. En zo fietsen we de straat uit, soms nagekeken door de buren. Het bakblik dat ik vandaag heb gebruikt heeft geen afsluitbaar deksel en ondanks de met zorg aangebrachte aluminium folie…stuiteren er onderweg een paar aardappelen uit. Wie weet, brengt het spoor nog zoekers naar onze laagdrempelige, gastvrije samenkomst.

Inmiddels zijn we ruim een jaar verbonden aan de Internationale Christelijke Familie hier in Veenendaal. Een veel kleurige, multiculturele, dynamische gemeenschap van volgelingen van -en spoorzoekers naar de Weg. Jezus, de Messias.

Cees en ik doen als voorgangers echtpaar boeiende ervaringen op.  We komen op plekken waar we anders nooit zouden komen, eten voedsel dat we niet kunnen thuis brengen, horen verhalen waar we s avonds soms niet van in slaap kunnen vallen, genieten van inzichten die we niet kenden en proberen met wat cultureel invoelingsvermogen flexibel op situaties in te gaan zonder geestelijke compromissen te sluiten en Bijbelse antwoorden te zoeken. Een saaie week hebben we nog niet meegemaakt.

Werken voor en met nieuwe Nederlanders, migranten, mensen van wie de toekomst nog onzeker is en andere pelgrims betekent dat je:

*De ene keer een middag om de tafel zit met advocaten en andere geleerden en dezelfde avond luistert naar het verhaal van een broeder bij wie letterlijk het angstzweet dagelijks uitbreekt door de trauma’s die hij meedraagt in zijn leven en uit schaamte voor zijn zweetlucht geen mens onder ogen durft te komen. Behalve Cees.

*De andere keer op je vrije avond toch de auto van stal haalt om een zuster in nood op te halen en naar een crisis centrum te brengen omdat het echt niet gaat. Je ter ondersteuning biddend naast haar blijft zitten gedurende de officiele intake gesprekken en op de gesloten afdeling nog samen Gods aangezicht zoekt en vindt.

*Gebeld wordt door de vreemdelingen politie en in allerijl een bezoek brengt aan het detentiecentrum waar ‘illegalen’ worden opgesloten voor spoedige uitzetting. Je niet op de kamer mag komen maar elkaar wel door een glazen wand mag zien en je dan maar de handen tegen elkaar houdt, het glas ertussen, en bidt voor een wanhopige broer die in zijn thuisland op de zwarte lijst staat vanwege zijn geloof in Jezus. En bij het weggaan regelt dat hij in ieder geval een bijbel in zijn eigen taal in zijn cel krijgt, dat recht heeft hij dan nog wel!

*Je op zaterdagavond om 23:30 uur nog met een flinke kar achter je auto door het dorp naar het kerkgebouw rijdt  om daar het doop bad voor de doopdienst de volgende dag in elkaar moet knutselen.  Het gebouw is niet van ons en pas bij groen licht van de verhuurder mogen wij er onze spullen klaar zetten. Omdat het lastig is in zo’n korte tijd vers water op kamer temperatuur te brengen gebruiken we een apparaat dat snel kokend water kan produceren. Daar verdelgen ze tegenwoordig onkruid mee op straat. Dus snelt Cees zich zondagochtend weer naar de kerk om het bad te vullen en op temperatuur te brengen. De bewoners van de omringende flats zien hem over straat gaan met een vreemd apparaat op wielen, tuinslangen, een pomp en wat al niet meer. Om 10:30 verruilt hij zijn bezwete T-shirt en korte broek voor een mooi wit, glad gestreken overhemd en keurige broek.

*Je huis openstelt en mensen gastvrij onthaalt met lekker eten, sterke koffie en een potje Hollands sjoelen. De ene keer is het een groepje letterlijk verdwaalde mensen van het azc, een andere keer de perzische bijbelstudie groep. Ook de jeugd is hier meerdere keren komen eten. Soms een oude man op een scootmobiel die we nauwelijks kunnen verstaan maar waarvan een ding zeker is; Jezus houdt van hem en hij van Jezus!! In de zomertijd nodigen we iedereen zowieso uit. Er wordt dan ook heerlijk eten meegebracht door onze gasten. De ene keer zitten we met 30 man, de andere keer met 70, maar het past altijd! Ook onze kids genieten hiervan!
*Maandagsochtends samen met Cees wandelen rond de Leersumse plassen, een gebied dat me een beetje aan Afrika doet denken. En daar lopend of zittend op een bankje te bidden en te danken voor de ICF, onze geestelijke familie waar we zo ontzettend veel van houden!!! Heerlijk om iedereen door gebed aan God toe te vertrouwen. We verheugen ons in de Heer, Zijn werk in 'onze' mensen en Zijn genade voor ons!

*Je zorgt voor goed, begrijpelijk geestelijk voedsel zodat ieder blijft of gaat groeien in kennis van het Woord en vertrouwen op de hemelse Vader. Preken, onderwijsavonden geven, bijbelstudies begeleiden, leiders coachen….allemaal heel gaaf om te doen. Het mooiste; delen wat je zelf van God ontvangt. De ene keer is dat kennis. Zoals het beantwoorden van de vele diepe vragen van een aangespoelde syrische filisoof. En de andere keer een vaderlijke arm slaan om een tiener die je vraagt een beetje vader te willen zijn.

*Delen van verantwoordelijkheden. Mensen met elkaar verbinden. Talenten ontdekken en inschakelen. In mentorschap, in vrouwenwerk, bij de kindergroepen, in bezoekwerk, met vervoer, aan het aanrecht, met de muziek, in het diaconale werk, met het zoeken naar werk en begeleiden van inburgerings perikelen (!)…..SAMEN.

*Luistert naar een verhaal van iemand die al zo lang in Nederland woont dat ze geacht wordt geen last meer te hebben van onbegrip, of van wat er 20 jaar geleden allemaal gebeurd is….maar die eindelijk erover durft te praten, en tranen laat vloeien van zoveel onverwerkte pijn. Die me soms zomaar even vraagt lansg te komen. Al is het maar een half uur. Om te bidden. Omdat ze dan weer zoveel rust ervaart.

*Met een aantal gasten, in plaats van op een terrasje wat gaat drinken omdat er een gevaar van opgepakt worden is, gaan bowlen en gewoon even niet praten over uitzetting en andere beangstigende scenario’s. En een avond over de hei sjouwen met iemand die ooit deed alsof hij vervolgd christen was en daarom status kreeg, maar die door hypocriet kerkbezoek werkelijk tot verandering is gekomen en nu verlangt om ge-discipled te worden.

Afgelopen zondag mochten vijf mensen worden gedoopt. Wat een feest!

Twee van hen uit een bevolkingsgroep waarvan nog niet eerder hier in Veenendaal volgelingen van Jezus geweest zijn. Een moeder en dochter. Bewust afstand genomen van hun oude religie en hun leven aan de ware profeet Jezus gegeven. Twee tiener zussen die het spoor van Jezus al een poos volgden en dat nu door de doop lieten bezegelen. En een bezoeker met een spontaan getuigenis van het onweerstaanbare werk van de Heilige Geest en verlangen om de twijfel op te geven en zich nu echt aan de Heer over te geven.

Het betekent nog veel meer. Samengevat: dit werk is ons leven en heeft ons hart!!

Travelogue 2

Perhaps you remember Faith, Grace’ daughter. If not, feel free to read it using the following link: http://mirjammalawi.blogspot.nl/2014/07/faithful.html

Some of you have helped her to achieve her dream to study (eventhough it is not her initial dream of studying medicine); here a little update.

“Hello, my name is Faith and I am 19 years old, turning 20 very soon. Lord willing I will be graduating! You are all welcome to join this joyous event. I will be receiving a diploma from Umoja wa wa wazazi Kaole College of Agriculture in Tanzania. There is only a balance of 100 Tanz shillings to be paid before graduation. I trust God will provide.

I have enjoyed my study very much and am extremely thankful for friends to help me pay tuitions. I have learned so many skills that enable me to be independent.  

Every Sunday I go to church and grow to trust God more and more. It is hard to remain faithful to God and His Word amidst of so many who do not care about God. But He gives strength, by the Holy Spirit who dwells in me. Praise Him.

I would love to continue studying here for my bachelor degree, starting in September. God will make a way for me to serve Him. May His will be done.”

Gracious Christmas

End of the year

Christmas two years ago was spent in the quietness of the African Wild. As we pushed our 4x4 Landcruiser through thick mud and deep puddles, watching the amazing animals, our thoughts were also often with the unknown future. Where was the Lord going to lead us?

Last year Christmas we knew where. Led by the Holy Spirit, after a lot of prayer, the Lord had given us a home here in Veenendaal. A place we probably wouldn’t have picked ourselves. Yet, the question remained: Why here?

This Christmas, that’s no question at all. About 7 months ago the board of ICF (International Christian Family) installed us as a couple to pastor the little, vacant flock. Words can hardly express the deep joy it gives to serve the Lord in serving the ICF community. ICF’s main calling is to offer a home for people who have no natural home church to fit in, and a as culturally diverse body to reach out mostly to people with a migrant background. Many refugees have arrived in this area and are looking for much spiritual and practical support.

Right from the beginning we have been investing mostly in relationship, friendship, fellowship and of course in teaching and preaching. We have hosted many pot-luck dinners, tasting flavors from all over the world. We feel that our overseas experiences help us to understand our new friends much better. We know what it means to leave and to lose. We also know what it takes to learn new languages. We understand the frustrations of not understanding culture and traditions.

But we never experienced the trauma of war and persecution! We listen to their heartbreaking stories. All we do is LOVE them and bring them under the wings of the Almighty. That’s the only place where anyone will find true healing and peace.

We are privileged to watch God doing wondrous things. Refugees with Islamic background lay their lives in the hands of Christ, one by one. During our home visits we hear the most amazing personal stories, and we enjoy wonderful hospitality. I am so glad our kids eat anything and are brave enough to try whatever food is served… Moroccan Harira or Persian Khoresht Fesenjaan chicken…you name it.  

A few days ago we visited a lovely family, staying in the refugee camp nearby. They were born and raised in the Middle East and experienced some of the rigid rules of their fathers religion. With their two little girls of 3 and 5 they left their country. After 5 attempts on a rubber boat at the Mediterranean sea, they finally made it the sixth time to Greece, in the middle of the night. Six months they stayed in a tiny tent, no bathroom, no kitchen, no running water, no bed….nothing except each other. God knows how they ended up here, the mom being 8 months pregnant. Meanwhile…. God’s hand was guiding them, they met a Christian who shared the gospel. Now they want to know everything about God and His Word. During our baptism service last Sunday, 4 new believers were baptized. This family was watching eagerly, didn’t want to miss one second.

For our Christmas service we had many visitors from the church neighborhood. Most heard the gospel for the first time. Like every Sunday after the service, we had a meal as well. Visitors had time to converse with ‘our own people’. Beautiful how new believers, recent converts, become witnesses right away.

Looking back at the past year, we rejoice in the Lord.   For the year to come, we pray for lots of love and wisdom to serve in the very dynamic, multi-cultural ICF ministry in our little town.

God’s grace is true grace indeed! Praying that you get to enjoy much of this grace, too!