Eerste blog 2015

Lieve allemaal, bij deze mijn eerste aflevering voor 2015, ookal zijn we inmiddels alweer in Februari beland. De Kerstvakantie lijkt alweer zo lang geleden....de tijd vliegt, het leven is enerverend.

Ik beweeg me dagelijk tussen twee of misschien wel drie werelden, dat maakt het boeiend en soms ook vermoeiend. Ik werk fultime als leerkracht op de Internationale school (ABCCA) waarvan de kinderen veelal uit de rijke gezinnen komen. Sommige leerlingen uit armere gezinnen met boven gemiddeld IQ die door ABC 'ontdekt' zijn hebben een sponsor waardoor ze toch Internationaal onderwijs kunnen krijgen en zo veel meer kans op een betere toekomst hebben.

Voor de klas.

vervolgens draai ik met mijn lokale vriendinnen en een stel ABC studenten de Nyenyezi Ministry, dat is gewoon het pure, rouwe Afrika waar armoede een zeer grote rol speelt in het dagelijks leven, waar het levens en ontwikkelings niveau heel erg laag ligt omdat bijna geen kind of ouder kan lezen en schrijven.

Voor de club.

Het vereist een hele hoop schakel werk, letterlijk (nu in het regen seizoen) en figuurlijk. Ons thuis-wereldje is een mengelmoesje van talen en tradities geworden.

ABCCA International Day, je ziet wel wie er in de meerderheid zijn!!!

Voor ons nieuwe Nyenyezi club gebouw. Inmiddels zitten er ook 'ramen' in hoor.

 We kijken terug op een heerlijk bezoek van mijn lieve ouders! Ze kwamen vooral om tijd met ons door te brengen. De twee nachtjes bij het meer waren lekker, nog net met zijn allen, voordat Joas op 4 januari weer naar school in Kenia vertrok. 

Opa en oma zijn er. Obed en Mozes checken even de cassava dat ligt te drogen.

Op de foto met de kerkeraad.

Cees is druk met zijn taak als directeur van het Masters programma. Een heel groot punt is de accreditering ervan bij de overheid. er vinden veel vergaderingen plaats en er druppen heel wat zweet druppels. Hij geeft het vak dogmatiek met veel plezier.

Pauze voor de masters studenten en hun professor. (er zijn zo'n 50 masters studenten in totaal)

De eerste graduates!

De kids kwamen thuis met prachtige raporten en van Joas kregen we ook een schitterende cijferlijst toe gestuurd. Hij heeft een fijne kamer genoot (die ook veel Bijbelleest) waar we heel dankbaar voor zijn. het afgelopen weekend zijn ze met alle jongens van de klas naar een Massai dorp op bezoek geweest. Daar hebben ze geholpen met de bouw van een office voor een school voor gehandicapten. Ze moesten hun eigen geit slachten en klaar maken en snachts sliepen ze in / op een droge rivier bedding. Op de achtergrond hoorden ze de hiyena's lachen. Ze hebben er met de chiefs van de Massai gepraat over 'man zijn'. Joas was erg onder de indruk van het feit dat die mannen allemaal al heel wat leeuwen hebben gedood (een bewijs dat ze waardig man zijn).

Vrouwen dag.

De gaar keuken.

Een grote pot Nsima, ik ging ook even roeren maar kreeg amper beweging in die massa! Dat is echt eigenlijk mannen werk.

Ik heb genoten van het lesgeven van een grote groep vrouwen in ons nieuwe Nyenyezi gebouw. We hebben eerst samen een maaltijd gekookt en daarna Bijbel studie gedaan. Voor veel vrouwen was dit een eerste keer en werd er heel aandachtig geluisterd. Als zo nu en dan de regen te veel herrie op het dak maakte gingen we gewoon heel hard staan zingen. Ik blijf me nog steeds een stijve hark voelen vergeleken bij de soepele dames hier. Ze zitten echt los in hun vel (behalve als ze op de foto moeten.....!!!!).

Genieten.

Moeders, oma's, tantes en verzorgers van club kinderen. We staan met ons gezicht naar het gebouw toe, vanuit het gebouw kijken we dus heerlijk de velden in. De wc's staan links.

Bij leven en wel zijn zullen we 10 Feb alweer zestien jaar getrouwd zijn!!!!!!

Van Olifant tot Kerststol

Het was afzien. Zeventien weken aan een stuk alles op volle toeren draaiend houden. Gezin, College, school, Nyenyezi Ministry....Alle ballen in de lucht houden koste veel energie. We planden dus een tripje om er even uit te zijn, maar er kwam een kink in de kabel. Onze mooie Duitse Herder had 5 prachtige puppies...ze werden een voor een ziek en gingen dood. Slik! Een dag later gingen we er toch maar op uit, om het honden drama even te vergeten. Naar het Zuiden, daar waren we nog nooit geweest.
Na een prachtige rit langs en door het zuidelijke deel van de grote Rift Valley kwamen we in Majete. Daar leven de typische Afrikaanse dieren in een stuk ongerepte natuur. Zoals altijd rijden we gewoon zelf door zo'n gebied en spotten hier en daar de dieren. Veel verschillende soorten antilope, Kudu, Eland, Impala, Waterbuck, Nyala etc.

Toch nog iets te eten...

Het viel ons op dat er ook veel dode dieren her en der lagen, allemaal vanwege de extreme droogte (normaal gesproken regent het al een paar weken, tot nu toe was er nog geen regen gevallen). Geen water, geen eten. We draaiden een klein kronkelweggetje in, we roken verse ....en wisten dat de olifanten dichtbij moesten zijn. Er lag ook nog een boom over het weggetje, Cees en Joas versleepten die even. Voorzichtig reden we verder en zagen achter dichte struiken slurfen heen en weer zwaaien. Prachtig....maar opeens stond daar die zeven tonner!! Flapperende oren betekent gewoon "WEGWEZEN!!" Nummer twee kwam er ook aan, en samen begonnen ze op ons af te rennen, de grond trilde, het stof waaide omhoog en Cees....drukte het gaspedaal zover mogelijk in met de versnellingspook op achteruit!!! Zo knap, al die bochtjes in zo'n ruig terrein.....hij keek achteruit, ik vertelde hem door te blijven gaan (Rhode en Obed piepten van angst, Mozes en Joas ondergingen het avontuur stilzwijgend). Die BEESTEN bleven gaan!!!!!!! Eindelijk verminderden ze vaart en bleven staan. Het zweet gutste van Cees' hoofd en lijf. (Hier een filmpje)

Op zoek naar een slokje water

We hebben nog een paar uurtjes rond gereden. We zagen verder nog veel aasgieren (vanwege de dode dieren) en apen.
De volgende dag reden we naar Mulanje, een berg massief van zo'n 3000 meter hoog. We hebben er lekker door de jungle gewandeld, genoten van een waterval met bodemloze pool. Wat genoten de kids en Cees (ik ben een kou-kleum en geniet als ik hen zie genieten) van dat water!!!

Vertier voor jong en oud

Thuisgekomen zijn we maar eens met wat 'Kerst voorbereidingen" begonnen; de Kerststol staat in de oven (met spijs!). Ik zoek voor de volgende keer een makkelijker recept.....k heb de hele middag in de keuken gestaan...De "Kerstlampjes" en kaarsjes branden ook gezellig terwijl de fan op volle toeren (als er tenminste electriciteit is) ons koelte toe blaast. We hopen erg op regen, in eerste plaats voor de lokale mensen die afhankelijk zijn van hun maisvelden om de overleven. Het groeiseizoen is nu behoorlijk verkort, al zou de regen nu wel op gang komen...het is de vraag of het goed gaat komen. We hopen en bidden! Verder koelt de regen het geheel ook lekker af.
Nyenyezi Ministry heeft ook even vakantie nadat we vorige week een prachtige Kerstviering hadden. Omdat we niet met 700 kids in ons nieuwe gebouw passen deden we het voor het gebouw. Normaal gesproken verdelen we de hele groep in vieren en draaien dan twee programma's in twee groepen tegelijk. O, ja, dat heb ik misschien nog niet eens verteld; we hebben ons eigen gebouw in gebruik genomen!!!! Het is nog niet af, en dus ook nog niet officieel geopend, maar klaar genoeg om het te gebruiken!!! O wat zijn we blij en dankbaar!!!! Elke keer zagen we de boden van de geld pot en wilden we de werkers naar huis sturen, en dan kwam er weer een gift binnen, en konden we weer doorgaan. En zo vertrouwen we erop dat, omdat het Gods project is, het ook helemaal af zal komen! Het is heerlijk, zo'n eigen gebouw.Precies in deze tijd begonnen de Nyau ons te bedreigen en weg te jagen van het publieke terrein (waar we altijd onder de boom  onze programma's deden). Terug naar de Kerstviering; we hadden in de IBF gemeente een collecte gedaan en zodoende konden we voor alle 700 kinderen een kadootje kopen (Een stuk zeep, een zak pinda's en een lekker broodje). Wat een blijde gezichtjes! Een aantal ABC studenten komt vaak met me mee, ook deze keer, zij verzorgenden de boodschap en de muziek (Heb je ons horen zingen?!), een groep kinderen beelde het Kerstverhaal uit, compleet met costumes. De herders zaten rond een echt vuurje hun maiskolfjes te roosteren.
We zien uit naar 30 Dec, mijn ouders hopen dan te komen!  Heerlijk om wat dagen met eigen familie door te brengen. We missen familie en vrienden. We hopen zomer 2015 naar Nederland te komen voor een 8 weeks verlof. Dan zullen we hopelijk ook onze nieuwe familie leden leren kennen (heel wat babies geboren, broers getrouwd, relaties ontstaan...). Helaas moet Joas 3 januari weer op t vliegtuig naar Kenia....hij heeft het erg goed op school, geniet van de uitdagingen, maar mist HOME. Dat kun je helaas niet op de post doen,
Wij willen jullie allemaal een goede Kerst  wensen. Jezus; geboren om te sterven, voor mijn zonden. Wat een Goddelijke LIEFDE!    

Tijdens de terug toch van de waterval speciaal voor mij een gezins foto, gelukkig staan alle klachten er niet op...

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     

Verbonden door de Grote Vallei

Elke plek op aarde heeft een verhaal te vertellen, zo ook de Grote Rift vallei. Met de neus plat tegen het vliegtuigraam gedrukt bewonderen we het fascinerende landschap. Dit langgerekte stelsel van slenken, meren en vulkanen door Oost Afrika zal ons de komende vier jaar scheiden en verbinden. Onze oudste zoon zal op de Rift Valley Accademy in Kenia zijn highschool onderwijs ontvangen. Mijn emoties stromen regelmatig over als ik de twee duizend kilometer lange terug tocht naar Malawi onderga. Door dikke tranen heen werp ik af en toe een blik in de bodemloze meren van dit op kollosale continent. Automatisch richten mijn ogen zich weer omhoog, naar de grenzelose blauwe lucht. Veel meer nog dan de vallei onder me, zullen we verbonden blijven door het vertrouwen op de God die de hemel en de aarde gemaakt heeft. Niet dat het makkelijk is om je kind waar je zo mee verweven bent, los te moeten laten! Het fenomeen offer brengen krijgt een diepere betekenis, ook als ik denk aan de Hemelse Vader die Zijn Enige Zoon zond. In Zijn geval niet voor Zijn eigen bestwil, in ons geval wel. De Grote Slenk vertelt mij het verhaal van de Majestueuze Schepper die ons aan de hand houdt tijdens de reis door de levens vallei. Daar komen we rivieren, kliffen, meren, bergen, platau’s en vulkanen tegen. “Ik heb je bij je naam geroepen. Als je door het water gaat zal Ik bij je zijn. Ga je door rivieren, ze zullen je niet overspoelen. Wanneer je door het vuur gaat, je zult niet verbranden.” (eigen verwoording van Jes. 43:2) Voorzichtig leg ik opnieuw mijn kind in Gods handen, pleitend op die dooptekst, veertien jaar geleden. “Leer mij volgen zonder vragen, Vader, wat U doet is goed.” Oude woorden met een vernieuwde betekenis.

13 weken van huis, bye bye Lilongwe, Malawi

 

Home voor de komende jaren.

Het voetbalveld op RVA

Faithful

Zestien jaar geleden is het alweer dat ze werd geboren. Er zijn dan al drie kinderen. Ze krijgt de mooie naam Faithful (Trouw). Ironisch genoeg sterft haar moeder zes maanden later aan de gevolgen van Aids. Vader hertrouwt, maar binnen een jaar sterven de vader en de andere kinderen ten gevolge van hetzelfde verwoestende virus. Faithful blijft achter, bij haar stiefmoeder.

Er is geen sprake van liefde en zorg. De stiefmoeder en andere familieleden verwachten dat Faithful ook wel binnenkort zal sterven. Op een dag komen een verre oom en tante op bezoek. Tante schrikt als ze het getraumatiseerde, eenzame meisje aantreft. Ze ziet hoe ze door de stiefmoeder wordt afgeranseld voor het omstoten van een beker water. Er zijn veel meer donkere plekken zichtbaar op haar lichaam. Ze vraagt naar het verhaal achter het kind. “Ik wacht op haar dood. Dan zijn het huis en alle spullen van mij.” Tante is bewogen met het lot van het meisje en vraagt of ze haar mee mag nemen.

En zo kwam Faithful bij mijn vriendin terrecht. In het begin weet ze zich geen raad met de liefde en zorg. Langzaam maar zeker wordt ze lichamelijk en emotioneel sterker. Ze begint te praten en zelfs te lachen. Er is geen spoor van ziekte te bekennen, de uitslag van de test bevestigt dat. Het huisje en de spullen die haar toebehoren zijn inmiddels door de stiefmoeder (onrechtmatig) verkocht. Het geld had gebruikt kunnen worden voor het betalen van een opleiding.

Dat onze wegen elkaar kruisen is ook niet voor niets. Het is een vreugdevolle uitdaging om deze tiener te begeleiden. Ze heeft inmiddels mijn hele engelstalige boekencollectie verslonden. Dit jaar doet ze examen en wil dan… dokter worden. Ze wil gebruikt worden in de strijd tegen Hiv-Aids. Een hoge ambitie voor een kind van zo’n komaf, maar God’s trouw strekt zich uit naar schijnbaar kansloze meisjes. Faithful’s voorbeeld geeft mij hoop. God heeft in het verleden ook al zoveel jonge vrouwen willen gebruiken in Zijn plan met de wereld. Het is alle moeite waard om te investeren in jonge mensen. Zoals God dat al 16 jaren trouw doet! 

Vrouwendag

We stuiterden over  ruwe rostweggetjes  naar de kerk. Op een heuvel in een prachtige omgeving stonden vier onafgemaakte muurtjes. Dat was de zaal waar ik die dag mocht spreken. Er zaten acht vrouwen op een mat in de zon, er was namelijk geen dak. De voorganger die me had uitgenodigd vroeg hen waarom er maar zo weinig vrouwen waren. Er was die ochtend in een van de omringende dorpen een belangrijke man gestorven. De klaagvrouwen waren dus hun uitvaartsbijdrage aan het leveren. We besloten de heuvel af te lopen en rond te kijken. Bij de waterput in het dorp was het een drukte van belang. Vrouwen en kinderen stonden met hun emmers op hun beurt te wachten. We nodigden de vrouwen uit voor ons programma. Met emmers water op het hoofd liepen enkele vrouwen de heuvel op naar de kerk. Een paar uur later begonnen we met zo’n zeventig vrouwen vanwie de meesten geen man meer hadden. Voor velen van hen was de boodschap van schepping, zonde en genade helemaal nieuw! Op een houtvuurtje naast de kerk werd een grote pot Nsima en kool gekookt. De zandkorrels knarsten tussen mijn kiezen tijdens het eten. Jaloers keek ik naar al die vrouwen die zomaar uren in de zon konden zitten zonder te verbranden. Inmiddels zag ik zo rood als een kreeft. Behalve een dak was ook een tiolet afwezig. Er stonden wel struikjes... met dorens! Na de Evangelie boodschap en de lunch vertelde ik het verhaal van de Samaritaans vrouw.  Opvallend hoe veel punten van vergelijking er zijn tussen die geschiedenis en het leven van deze vrouwen. Jezus rijkte uit naar een zondige vrouw en bood haar, op de rand van een waterput, Levend water aan! De blikken in de door het harde Afrikaanse leven getekende gezichten zal ik niet meer vergeten.

 

Naamloos en onaanzienlijk

Toen ik vanmorgen het eerste hoofdstuk van de eerste Korinthe brief las werd ik zo enorm bemoedigd! Ik heb zitten huilen van vreugde. Natuurlijk heb ik dat gedeelte al eens eerder gelezen, deze keer kreeg het zoveel meer betekenis voor me! Lees het zelf ook even, met name vanaf vers 18.

Recent bevond ik mij onder een merkwaardige groep vrouwen. Dertig van de vijftig waren weduwen. Een vrouw had geen benen, zo was ze geboren. Een andere vrouw kwam aangestrompeld met behulp van een stok. Een blinde vrouw nam ook plaats. Toen kwam daar de vrouw zonder naam en begon met haar handen te gebaren en klanken uit te stoten. Toen ik nog beter naar de individuen keek zag ik nog meer ‘gebrekkigheid’. Wat een groep!

De chief (rechts) van het gebied was ook even komen luisteren. De kookploeg was te druk om op de foto te komen.

Ik mocht hen het evangelie uit leggen. Het woord van het kruis dat voor velen dwaasheid is, maar voor verschillende vrouwen in deze groep zal het een kracht van God tot behoudenis worden.

Met behulp van een ‘uitlegger’ kwam ik het verhaal van het naamloze vrouwtje te weten. Ze woont in een dorpje met nog meer ‘stommen’, haar kinderen kunnen ook niet praten. Ik vroeg waarom ze helemaal geen tanden meer had. De man die haar zwanger maakte was  vaak zo woedend dat hij haar regelmatig haar kleren ontnam en sloeg. Ze vluchtte dan naakt het bos in. Ze heeft zodoende wel negen miskramen gehad en al haar tanden verloren.

Wat weet deze vrouw van veiligheid, bescherming, liefde, begrip, aanzien, kracht en kennis van zaken? Niets zou je denken. Voor de gemeenschap is ze naamloos, stom, dwaas, zwak en onaanzienlijk.

Opeenst, terwijl we een eindje liepen, stond ze stil. Haar ogen begonnen te schitteren en ze wees steeds maar omhoog en legde dan haar handen op haar hart. Ze maakte daarbij hoge klanken en schaamde zich even niet meer voor haar tandeloze glimlach. Ik begreep het. Dankzij het werk van een pastor die Cees op Logos opleidt heeft zij het evangelie mogen horen en omhelzen, met beide handen! De pastor is op een goede dag, vier jaar geleden, het gebied in gefietst, heef gesprekjes met mensen aangeknoopt en is een gemeente begonnen. Ondanks waarschuwingen van anderen dat het een hopeloos gebied is. Er werden veel moorden gepleegd, er wonen veel gehandicapten...een gemeenschap die niet meetelt voor de wijzen van deze wereld.

Haar naam staat geschreven in het boek des levens! Hoe zal ze heten?

Na het getuigenis van het vrouwtje vroeg ik of ik een foto van haar mocht maken. Ze poseerde gewillig. Op het eerste gezicht een plaatje dat voor jullie weer een van de vele plaatjes had geweest. Na dit verhaal niet meer. Hebben jullie ook zo’n enorme drang om voor dit soort mensen te bidden? En voor de voorgangers en evangelisten die zich ontfermen over de onaanzienlijken.

Ik dank God uit de grond van mijn hart voor deze woorden:

“Het dwaze van de wereld heeft God uitverkoren, om de wijzen te beschamen, en het zwakke van de wereld heeft God uitverkoren om het sterke te beschamen. En het onaanzienlijke van de wereld, en het verachte heeft God uitverkoren...wie roemt, laat hij roemen in de Heere!”

 

Luisteren naar de boodschap van het kruis.

Dat is een prachtig en verrassend perspectief op de uitverkiezing! 

Verduidelijkt

In onze laatste nieuwsbrief schreven we over onze ‘move’ naar ABC. Sommigen reageerden: “Succes met je nieuwe baan” of “Goed om ook als tentenmakers bezig te gaan” of “Is dat dan waar jullie kids op school gaan?”. Blijkbaar is het niet allemaal zo duidelijk voor jullie als het is voor ons, logisch!

ABC staat voor African Bible Colleges. Er zijn er drie van; in Liberie, Uganda en Malawi. De Malawi ABC is in 1991 van start gegaan. Het is zendingswerk, een ministry dus. ABC Malawi heeft een College, Kliniek, Radio/TV en (basis)school. Op de College krijgen malawianen een opleiding in Theologie, Onderwijs of Communicatie. Alle richtingen hebben de Bijbelse vakken als kern. Het Masters programma is in het tweede jaar, vrij nieuw nog dus. Mensen die op ABC afstuderen komen terrecht in christelijke bedieningen (voorgangers, ‘woord&daad’ organisaties) en leidinggevende posten in de seculiere werkwereld (het maakt nogal een verschil of je je baan als bankier / directeur als christen doet of niet). De kliniek is voor de mensen in de communities die dichtbij wonen. Het personeel is christelijk, de arts een zendelinge en de zorg duidelijk anders als in het overheids ziekenhuis.  De Radio / TV zendt christelijke muziek, Bijbelse lezingen en preken uit. Zo worden ook veel mensen met het evangelie bereikt. De school is inderdaad de school waar onze kinderen op zitten. Begonnen als klein groepje zendingskinderen, inmiddels uitgegroeid tot een school van ongeveer 300 leerlingen waar blank en bruin internationaal onderwijs krijgt. Buitenlandse leerkrachten zijn zendeling, lokale (malawiaanse) collega’s zijn op het College afgestudeerd en hebben zo een baan in het onderwijs. Met de bedoeling ervaring op te doen en soortgelijk onderwijs in het land te verspreiden.

 

Een deel van mijn ABC studenten team!

Een van de 10 groepen, dit zijn de 15 en 16 jarigen. Dolblij met ieder hun eigen Bijbelverhalen en Kleurboek.

Wat betreft ‘nieuwe baan’, ja en nee. We werken allebij al veel voor ABC, ik, Mirjam, sta regelmatig als invalkracht voor de klas (basis school). Cees geeft vakken aan de studenten die de Masters opleiding van ABC doen. Echt nieuw is het dus allemaal niet. Wat wel nieuw is, is dat we daar op ABC Campus gaan wonen per 1 juli (wie komt helpen verhuizen...:) ?! En invalkracht wordt full-time kracht, Cees wordt daarbij de coordinator (directeur) van het Masters programma.

Wat betreft tentemaker...nee, zo kun je het niet zien. Wij, zoals alle buitenlandse collega’s op ABC doen dit werk als zendeling. Het is dus geen betaalde baan! Ik heb geen idee wat ik in Ned zou verdienen als full-time groepsleerkracht maar hier wordt ik beloond met gratis basis onderwijs voor 2 van onze kinderen. Dat scheelt, zo kunnen we 1 kind van voortgezet onderwijs voorzien.

Cees werk voor Logos blijft, hij schrijft momenteel een compleet curriculum voor de pastors training en doceert dat vervolgens elke vrijdag op Logos aan 40 voorgangers uit allerlei denominaties (zoals Covenant College).

Ik blijf gewoon doorgaan met Nyenyezi Ministries (kinder en vrouwenwerk) in de buitenwijk Chinsapo. Daar schakel ik lokale mensen in, studenten van ABC die ook het vak “Christian Education” volgen, gemotiveerde moeders (en oma’s!!!) en mijn vriendinnen Grace en Songsook. Verder blijft mijn hoofdtaak gewoon hetzelfde, moeder&vrouw zijn.

Vier op een rij

Hierbij vier 'oude'  collums van mij op een rij.

Een boom van een oma!

Stel je even voor dat er in je tuintje een mango boom staat. Elke dag als je eten aan het bereiden bent kijk je ernaar vanuit je keukenraam. De boom heeft een prachtig, ronde vorm en zit altijd vol met groen blad. Zomer en winter. Tegen de tijd dat er niks meer buiten groeit beginnen er vruchten te ontwikkelen. Je ziet ze bijna groeien. De takken van de boom beginnen door te buigen onder het gewicht van de zwaarder wordende sappige mango’s. Dan breekt eindelijk de dag aan dat het oogsten kan beginnen. Er is teveel om met je gezin op te eten, dus deel je van je overvloed uit en maak je er ook nog sap, jam, ijs en chutney van. Zo’n boom zou je best willen denk ik.

Ik mag in een land wonen waar miljoenen mango bomen groeien. God heeft me een plekje gegeven onder de Afrikaanse zon. Van die zon heb ik de afgelopen weken veel gebruik gemaakt om mango’s te drogen. Zodoende kan ik straks in het droge seizoen mijn kinderen toch op fruit trakteren. De takken van de mango bomen in onze tuin buigen zo ver door dat sommige vruchten bijna de grond raken. Ik blijf het een wonder vinden dat deze bomen na acht maanden droogte elk jaar weer vol met vruchten hangen en de rest van het jaar vol groen blad staat. In de schaduw van die bomen worden vele lessen gegeven. Bijbellessen, leeslessen, gezondheidslessen, landbouwlessen en levenslessen.

Het geven van levenslessen is de taak van de dorps opa en oma. Vaak wordt er een verhaal gebruikt om een les aan de jeugd door te geven. Vandaag was de hoofdpersoon eens een keer niet een dier. Het verhaal komt uit Psalm 1. “Er was eens een mango boom. De stam was dik, de takken waren sterk en de bladeren glimmend groen. Op haar tijd begonnen er vruchten tussen de bladeren te groeien. De boompjes en struikjes in de buurt werden jaloers. Hoe kon de mango boom toch zo sterk en gezond zijn dat ze in deze brandende zon en in de kurkdroge aarde zelfs vruchten droeg? Het geheim zit’m in de wortels. Laat je ze diep genoeg groeien dat je ook in tijden van droogte nog bij het onmisbare water kunt?  Als dat zo is zal alles wat je doet goed gelukken.”

Ik zie mijn eigen, negentig jarige oma voor me als ik naar onze mango boom kijk. Als er een vrouw schittert op mijn top tien zeeuwse vrouwen, is zij dat! Wat heeft zij al veel vruchten voortgebracht in haar  levensjaren. Zij is nou echt zo’n boom met diepe wortels en met takken die doorbuigen van Godsvrucht. Ze heeft me het belang van diepe en wijde wortels geleerd. De vruchten aan haar levensboom zijn vele en al zou ze niet lang meer leven dan plukt haar nageslacht er nog jaren van. Ontelbaar veel gebeden voor kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen hangen tussen geduld, vriendelijkheid, liefde, creativiteit, blijdschap, tevredenheid, toewijding, humor, muziekaliteit kunstzinnigheid en verstandigheid. Ze heeft nooit de kans gehad om aan een universiteit te studeren al had ze het best gekund, maar is wijzer dan menig droge professor. Zij is de Spreuken 31 vrouw!

Ik ben gezegend met een boom van een oma van 1.55 meter hoog.

Een community meeting in het dorp, links van mij zitten 11 hoofdmannen (chiefs) en voor ons zo'n 150 vrouwen en evenzoveel kinderen. De mannen staan niet op de foto, die zaten achter de fotograaf.

Boom van Leven

In het begin schiep God de hemel en de aarde. God legde het Paradijs aan met de boom van leven, symbool van de Bron van leven. Zolang de mens gehoorzaamde had hij toegang tot zijn overvloedige vruchten.

Op het flanelbord schittert de boom, aan mijn voeten staan twee dozen jonge boompjes, aan mijn lippen hangen 25 vrouwen, acht hoofdmannen en een schare kinderen. We zitten weer eens onder de dorpsboom...

In de hof stond ook de verboden boom. Adam en Eva ongehoorzaamden en de cirkel van het goede leven met God brak stuk. We plukten niet langer van de boom van leven. Het leven werd een last.

Daar weten deze vrouwen alles van. Maar hun ogen lichten op als ik vertel dat dit niet het einde is. Ik plak een afbeelding van het kruis op het bord. Dit werd de doodsboom van Gods Zoon. Hij gaf Zijn leven om de deur naar het leven voor ons open te zetten.

We zijn inmiddels van Genenis in Openbaring aangekomen; de cirkel is weer rond. Ik prik met spelden glimmende kerstballen in de boom. De boom van leven geeft alle maanden van het jaar vrucht. De bladeren genezen de gevolgen van de zonden, van mensen uit alle windstreken.

De vrouwen die hun leesdiploma hebben gehaald krijgen een geillustreerde kinderbijbel in hun eigen taal. Die nog niet zo ver zijn ontvangen kleding (afkomstig van zeeuwse vrouwen). Er wordt een toneelstuk en een vreugdedans opgevoerd. Iedereen geniet.

Het begint te spetteren maar gelukkig zitten we onder een bladeren dak. Onze hoofdman  houdt een toespraak. Hij bedankt ons voor het werk onder de vrouwen. “Sinds jullie druk zijn met (leren) lezen wordt er veel minder geroddeld in ons dorp en heb ik veel minder problemen op te lossen.” Zo profiteert hij ook nog van het vrouwenwerk.

Het is tijd om iedereen een jong Moringa boompje te geven, in de lokale taal ‘boom van de hemel’. De bladeren, peulen en bloemen zitten boordevol vitaminen, mineralen, calcium, proteine, ijzer en potassium. Wat een Schepper! Een voorproefje...

Wij verwachten een nieuw begin met een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.

Add caption

Logeetjes

Een paar weken geleden werd ik aangevallen door een vrouwtjes Anopheles. Ze had honger dus beet me in mijn kuit en nam een bloeddorstige slok. Als dank spoog ze een  plasmodium parasiet terug. Die wilde niet te dicht onder m’n huid zitten en besloot via mijn bloedsomloop een poosje in mijn lever te logeren. Het werd de kraamkamer voor duizenden nieuwe plasmodiumpjes. Na een tijdje kregen ze zin in een uitstapje en besloten mee te varen in de achtbaan van rode bloedcellen. Blijkbaar zijn ze voor oorlog in de wieg gelegd, een voor een begonnen ze die cellen kapot te maken. Moeders had het nog naar haar zin en reproduceerde nog vele duizenden broertjes en zusjes. Het was inmiddels een drukte van belang, een uitbarstig was onvermijdelijk. Ik werd een van de driehonderd miljoen malaria slachtoffers per jaar in Afrika. Jammergenoeg gelukkig herkende ik die gastjes in mijn lijf vrijwel onmiddelijk en terwijl ik te ziek was om iets vast te houden legde mijn man een dikke druppel onder de loep. De uitslag was positief en dat betekent in dit geval; koorts, pijn, rillen en zweten! Mijn logeetjes droegen de mooie naam Falciparum, met andere woorden, dodelijk binnen 24 uur tenzij direct behandeld. Een duik in onze medicijn doos en de grote uitroeiing kon beginnen. Voor mij behoort het tot de mogelijkheden medicijnen te kopen en zelfs op voorraad te hebben. Voor miljoenen buurvrouwen niet, zij sterven een onnodige dood. Armoede. Vier jaar geleden kreeg ik ook deze gevaarlijke vorm van malaria, ik was toen dertig weken zwanger. Tegen alle pessimistische verwachtingen in bleven baby Mozes en ikzelf in leven en hielden we zelfs niets over aan deze nare ziekte. Dat is pure genade. De Heer had en heeft blijkbaar nog een taak voor me hier op aarde. Ongeduldig wacht ik op de aanwas van rode bloedcellen in mijn lichaam. Mijn afrikaanse vriendinnen, die me volgens goed cultureel gebruik vereren met bezoekjes bemoedigen me; aan elke beproeving komt een einde. Is het niet nu dan komt het later wel. Daar zal geen dood meer zijn, geen pijn en verdriet (openbaring 21) en ook geen enkele parasiet.

Elke donderdag Kinderclub voor 500+ kids

Afspraakje met Mfumu

Op zijn gebarsten blote voeten komt hij aansloffen. Deze keer uit de richting van de hut van zijn tweede vrouw. Grace en ik blijven beleefd gehurkt zitten en begroeten hem bedeesd. Hij neemt plaats op de enige stoel, wrijft met zijn vereelde hand over zijn grijze kroeshaar en schraapt zijn keel. Al veertig jaar is hij Mfumu van zijn dorp. Hij zou graag met pensioen gaan maar zijn beoogde opvolger heeft bedankt voor de eer. Dus ligt het reilen en zeilen van de gemeenschap weer op zijn bordje.

Mfumu (chief) is een vriendelijke man, vader en opa van vele kinderen en vanwege zijn positie geen christen. Chiefs bezitten de grond, houden geboorte- en sterftecijfers bij en functioneren vooral als klachtenservice en adviesbureau. Ze brengen ook offers voor hun gemeenschap. Bijvoorbeeld als een meisje uit de clan voor het eerst menstrueert mag de chief die week niet met zijn vrouw slapen. Hij representeert de vooroudergeesten en fungeert als middelaar tussen hen en de gemeenschap. Wij werken ook samen met Mfumu want al het werk in de dorpen begint met de goedkeuring van lokale leiders. 

Mfumu schraapt opnieuw zijn keel en komt via vele omwegen bij zijn boodschap; hij wil een afspraakje met me maken. We spreken voor dinsdagmorgen af. Naarmate de dagen verstrijken groeit mijn nieuwsgierigheid. Op de bewuste ochtend kan ik mijn ogen bijna niet geloven. Mfumu in tweedelig pak en glimmende schoenen. Hij schudt me hartelijk de hand en lacht me toe met zijn tandeloze mond. “Ik heb je geobserveerd tijdens je kinderprogramma’s... (ik zie hem regelmatig van achter een muurtje naar ons kijken en luisteren) ...en heb besloten jullie een stukje land te geven waarop je een fatsoenlijk gebouwtje kunt neerzetten.” 

Ik stamel een woord van verwondering. Grace en ik dromen al een tijdje van een christelijk schooltje in deze nooddruftige wijk. God maakt dus ook gebruik van een heidense, polygame chief om Zijn Koninkrijk te bouwen. Het zal voorlopig niet ons laatste afspraakje zijn. Bij het vertrek botsen we bijna tegen een boze buurman op. “De hond van meneer Banda heeft vier van mijn kippen gedood.” Aan Mfumu de eer van het oordeel.

Ik overhandig een exemplaar van m'n Bijbelverhalen&Kleurboekje aan Mfumu.