Wat Zijn hand begon

Heerlijk te weten dat Nyenyezi Ministry Gods werk is. Terwijl wij als gezin over 55 dagen naar Nederland terug gaan blijft Hij. Voor elke groei faze van een bediening gebruikt Hij weer andere mensen. Hier wat plaatjes van het project dat Grace en ik in 2012 begonnen, in de modder onder een boom. In de hut naast die boom woont een gezin. Een vader, moeder, zeven kinderen en een klein baby jongetje. Ik geloofde mijn oren niet toen de moeder vertelde dat de baby het kind van het schriele gehandicapte meisje was dat kwijlend, opgevouwen in een hoekje van de hut naar de grond zat te staren. Vandaag de dag zit ze op onze school, samen met haar 4 jarige zoontje! En nog een heleboel andere schitterende kindjes uit de community.

Een ochtendje op Nyenyezi Christelijke kleuterschool.

In de rij voor school begint, zingen van het volkslied en een paar bijbel liederen.

Markus en Israel wachten af....

Elia, de baby die we vier jaar geleden ondervoed met zijn 13 jarige, gehandicapte moeder vonden. Nu een kleuter!!

Efrida vertelt het Bijbel verhaal, met behulp van haar bordplan

Iedereen in de rij voor de wc, een leuk wandelingetje door de school tuin. Het wc gebouwtje staan acherin.

Na de wc altijd handen wassen, met zeep!....zeker als je daarna pap krijgt te eten.

Tante Kolidwe kookt elke dag pap en houd de gebouwen mooi schoon.

Nog even de 4 oefenen...

De pap is klaar!

Wat een heerlijk stralende snuitjes!!!

Israel laat het zich wel smaken, pap met een beetje suiker.

Tiya, nu 17, de moeder van Elia zit ook op de kleuterschool. Ze kan al cirkels tekenen, haar fijne motoriek is met grote stappen vooruit gegaan. gewoon op de cement vloer, heel handig want aan het eind van de dag word de vloer gedwijld. 

Vorg jaar kon Tiya nog niet zelf met een lepel pap eten, nu wel!

De blokken uit Nederland en Amerika komen heel goed van pas! Er gaat een wereld open voor deze kinderen. 

Overlopertje doen. 

Beter anders

Moeten we nou echt iemand met een stokje door de groep kinderen laten lopen en ieder die niet oplet een tikje op het hoofd laten geven? Kan dat niet anders? Misschien wel, maar deze ‘let-op-tik’ werkt in de context waar ik kinderwerk doe. Kunnen we voor de bouw van de community school niet de mannen inschakelen in plaats van die arme vrouwen met loodzware emmers water op het hoofd (en baby op de rug) te laten lopen? Technisch wel maar cultureel gezien niet. En zo zijn er duizenden situaties te bedenken waar ik als leiding gevende voorkeur zou geven aan een andere methode, maar waar ik mezelf steeds voorhoud; anders is ook goed. Je kunt op verschillende manieren tot hetzelfde doel komen. Mijn maniertjes zijn wellicht best effectief (en pedagogischer), maar ik vind het erg belangrijk dat de lokale medewerkers hun eigen methoden ontwikkelen om hun eigen community tot ontwikkeling en verandering te brengen. Daar gaat het mijn namelijk om. Daarom luister ik heel veel naar mijn lokale vrienden en vraag naar redenen voor keuzes die ze maken. Ik zie kinderen ontplooien en initiatieven nemen die binnen hun context passen. Ze zijn inmiddels gewend geraakt aan mijn open vragen. Dat is voor hen een nieuw fenomeen. Natuurlijk ben ik altijd bereid hun vragen te beantwoorden met de kennis die ik uit het westen meebreng. En als een door mij beoogd plan niet werkt, kijk en luister ik nog eens goed naar mijn omgeving en denk dan ‘anders is ook goed’, misschien wel beter.

Deze 300 woorden verschenen als column in de Christelijke Lifestyle Magazine voor Zeeuwse vrouwen. Je beperken tot 3oo woorden is heel goed als het om een column gaat. Geen overbodige woorden, gewoon to the point. In een Blog mag ik lekker zelf bepalen hoeveel woorden ik gebruik. Dus ga ik nog even verder....

zooo leuk was het in Nederland!

Wij zijn als gezin twee maanden op verlof geweest. Wat een genieten! "Wat hebben we eigenlijk leuke familie, mam!" zei een van de kids. Auw, dat stak, snap je? Als gezin langdurig de zending in gaan kost veel offers. Daar heb ik het nog wel eens over. Het is ook een enorme verrijking! Alleen al het relativerings vermogen waar ik het in de column over had. Out of the box kunnen kijken, denken en handelen. Ik had bij aankomst weer zo'n leerzame meeting met mn vriendin en medewerkster Grace. Ze bracht raport uit over het rijlen en zeilen in de community in mijn afwezigheid. Overigens, op de dag van aankomst kreeg ik gelijk al nieuws dat de hekken die ons terrein beschermen voor ongewenste gasten was gestolen. Gewoon met een ijzerzaag uit de scharnieren gezaagd en meegenomen. Ontnuchterend.

Maar goed, aan het einde van de meeting heb ik denk ik meer van Grace geleerd, dan zij van mij. Een voorbeeld van onzelfzuchtige dienstbaarheid. Een vrouw die zich constant laat vullen door de Heilige Geest. Wij westersen weten het soms allemaal zo goed en beter met ons ontwikkelde verstand. Dingen anders doen? Als ik iets anders in mijn leven wil is dat het wel. Voordurend open staan voor het werk van de Geest, en daarvanuit dienen.  

Windows

Voor het geval je het niet weet, ik ben een onverbeterlijke digibeet. Dankzij mijn geduldige man red ik het aardig in deze technologische wereld. Ik kende wat foefjes van Windows XP; Windows 8.1 touchscreen vind ik maar verwarrend. Die veranderingen van Windows drijven me vaak tot wanhoop!

Mijn interesse gaat meer uit naar de echte ‘windows’ in het leven. Een wandeling naar de hut van een leesstudent. Op een mat onder de boom een kopje thee drinken met zoete aardappel erbij. Een vrouw die sinds kort echte vrede en vreugde kent, deelt haar verdrietige verhaal. Wat heeft ze veel meegemaakt. En wie eigenlijk niet? Daarom is het zo goed om de raampjes soms even tegen elkaar open te zetten. We kunnen immers zoveel voor elkaar betekenen als we dat doen.

Ze vertelt over haar man die overleed aan de gevolgen van alcohol. Over de pijn van lang honger lijden. Over een schoonfamilie die op een slechte dag alle schamele spulletjes uit haar huisje kwam weghalen. Wat een onrecht. Het leven in een Afrikaanse gemeenschap is niet altijd zo romantisch als sommigen wel denken.

Ze is nog niet uitgepraat. Twee jaar geleden hoorde ze van ons gratis leesprogramma. Onderwijs betekent voor velen voorspoed. Hoopvol begon ze aan het programma, maar al die rare symbolen blijven háár verwarren.

Voor haar is er een heel ander venster open gegaan. Elke leesles wordt geopend met gebed en Bijbelstudie. “Het is net of ik elke dag even in Jezus’ ogen kijk. Dan zie ik zoveel liefde voor mij dat ik Hem de rest van mijn leven wil dienen.”

De buurvrouwen zijn getuigen. Ze heeft zelfs haar schoonfamilie lief want ze groet en helpt hen als dat nodig is. Dit soort windows scheppen juist weer hoop!  

Deze column verscheen eerder in het Christelijke Lifestyle Magazine voor zeeuwse vrouwen; Zij&Zeeuws 

mei nieuwsbrief

Lieve familie en vrienden,

Op de aftelkalender staan nog maar 24 lege hokjes. Dat betekent dat we over een maand in Nederland hopen te zijn (9 juni). We zien er heel erg naar uit om jullie, voor zover mogelijk is, weer te ontmoeten. En om onze nieuwe familieleden te leren kennen: een aantal nieuwe nichtjes en neefjes (die inmiddels al rondlopen en praten) en een paar nieuwe schoonzussen! Er is weer veel gebeurd in de twee jaar dat we weg waren. De eerste maand hopen we vooral in Zeeland te zijn, de tweede maand trekken we rond. Neem gerust contact op met ons via email voor een afspraakje. We hopen in Vlissingen een zendingsavond te hebben en in Houten een informele ontmoeting.

Op het moment van schrijven zitten we volop in de afronding van het schooljaar. Cees is heel druk met het lezen van 25 afstudeerscripties en het beoordelen van de verdediging van de presentaties door zijn studenten. Ook logistiek komt er een en ander bij kijken om alle scripties te distribueren en de verdediging te organiseren. Maar het is een mooi moment om het ‘eindproduct’ van de tweejarige opleiding te wegen; ook voor onze opleiding komen er veel verbeterpunten naar voren. Deze studenten hopen begin juni af te studeren met een Master of Arts in Christian Leadership. Ook hopen zeven studenten hun Masters of Divinity af te ronden. Drie van hen komen helemaal uit Liberia, waar ze eerst hun Bachelor op het ABC hebben behaald. Voor hun Masters moesten ze echter naar onze campus in Malawi komen. De behoefte aan Master opleidingen binnen Malawi is groot, en zeker christelijke programma’s zijn uniek. Cees, als programma director, is naast het doceren van Systematische Theologie, ook gemoeid met de accreditatie, de administratie, het aannemen van nieuwe studenten, ect.

Mirjam heeft een druk maar goed jaar gehad met groep zeven van de ABC Christian Academy, waar onze drie jongsten ook op zitten. Het is de tijd van boeken uit werken, rapporten maken, teamvergaderingen houden, klas (en kasten) opruimen en gewoon lesgeven. Het was erg leuk om met Social Studies les te geven over Papua. De kinderen vonden de meegebrachte spullen erg interessant: netten, grasrokjes, stenen bijlen, boombast schilderijen etc. Wie wat bewaart die heeft wat! Ze wisten al dat ze hun Nederlandse juf niet in het Chichewa voor de gek konden houden, maar dat ze ook nog Indonesische kende deed haar wel in achting stijgen…   

Rhodé bereidt zich voor op het gaan naar grade 7, junior high school. Ze heeft hard gewerkt en eindigt haar lagere school periode met prachtige cijfers. Obed kan prima Engelse boekjes lezen maar houdt het meest van rekenen en science. Elk beestje dat hij tegen komt kan rekenen op zijn interesse. Mozes heeft een talent voor taal. Hij is de jongste in de klas maar heeft de hoogste score voor lezen (Engels). Hij kan ook heerlijk spelen met lego of modder. Joas is een maand bij ons geweest waarna hij aan zijn derde (laatste) term voor grade 9 op RVA in Kenia zit. Hij doet het heel goed zowel academisch, sociaal en sportief. Maar hij mist zijn familie (te) veel. Als je als Mission Kid opgroeit bestaat het ‘gevaar’ dat je gezinsleden je beste vrienden zijn omdat anderen altijd komen en gaan. Een hele sterke gezinsband dus, dat voel je extra goed als je dan elke keer drie maanden van huis moet om naar school te kunnen. We moeten aan het eind van zijn schooljaar de balans opmaken. Jammer genoeg kan Joas niet gelijk met ons mee op verlof omdat zijn schooljaar nog vijf weken langer doorgaat. Hij komt hopelijk 11 juli aan in Nederland en blijft dan tot 28 augustus.

We zijn in overleg met onze zendende kerk als gezin twee weken in Mozambique geweest in april. Het was een oriëntatie op de behoefte aan en mogelijkheid voor theologisch onderwijs in Nampula. Omdat we na een twee dagen lange autorit bij aankomst gelijk van onze buidel met documenten werden beroofd, werd het een extra enerverend verblijf. Heel wat tijd ging op aan regelwerk met de politie, immigratie en de Nederlandse ambassade. Gelukkig was iedereen veilig en gezond en konden we bij een zendingsgezin verblijven zolang het duurde. Ook konden we iedereen ontmoeten die we wilden spreken. 

Het Kinder- en vrouwenwerk in Chinsapo waar Mirjam en Grace leiding aan geven werkt onder de naam Nyenyezi Ministry (nyenyezi betekent ‘sterren’). We denken daarbij vooral aan de tekst uit Daniel 12:3 “De verstandigen zullen blinken als de glans van het hemelgewelf, en zij die er velen rechtvaardigen, als de sterren, voor eeuwig en altijd.”

Op 23 mei is het multifunctionele gebouw, dat met behulp van verschillende sponsors tot stand is gekomen, officieel in gebruik genomen. Daarvoor waren de chiefs uit de omgeving en de hele community uitgenodigd. Sinds het dak er op zit (precies toen het regenseizoen begon) maken we echter al dankbaar gebruik van ons gebouw. Een paar vrijwilligers hebben de lokalen opgevrolijkt met educatieve muur schilderingen.

Opmerkelijk was de reactie van de hoofdman op mijn voorstel om de leeftijd maar wat te verhogen voor de kinderclub, want het aantal steeg ons als leiding een beetje boven het hoofd uit (800 kind tussen 4 en 16). “Nee, dat kun je niet doen, die kleintjes moeten jullie boodschap ook horen! Het zijn net akkertjes. Als jullie die niet inzaaien met het goede zaad, dan zullen anderen het doen met slecht zaad.” Hij heeft helemaal gelijk. Samen met Grace hebben we gebeden en gezocht naar meer hulp. Dat is verhoord. Momenteel hebben we vier leerkrachten in vaste dienst (ze krijgen een kleine maandelijkse vergoeding) en drie vaste assistenten (studenten van ABC). Naast het draaien van de Kinder-Bijbel-Clubs geven ze vier dagen in de week lees-en schrijfles aan zo’n 100 vrouwen. Die lessen worden altijd begonnen met gebed, Bijbelstudie en discussie. Een vrouw vertelde me eerlijk dat ze niets van het lezen en schrijven snapt, maar dat haar leven veranderd is nu ze God heeft leren kennen door de lessen uit de Bijbel. Ze heeft echte vergeving leren kennen en zodoende haar ‘schuldenaars’ kunnen vergeven. Een nieuwe ster is gaan schitteren in deze community! Bid u mee om nog veel meer stralende sterren en sterretjes?

Hartelijke groeten van Cees, Mirjam, Joas, Rhode, Obed en Mozes Molenaar

Outfit

 Welke vrouw staat er nou nooit eens ’s morgens voor haar kledingkast: “Wat zal ik vandaag eens aantrekken?” De outfit als probleem. Op de Internationale School waar ik lesgeef, dragen leerkrachten elke vrijdag een uniform. Dat scheelt me weer een minuut dubben en denken in de week. Eens in de twee jaar ga ik voor kleding shoppen, tijdens ons verlof. Ik ben niet zo modebewust en met een ‘zendelinge-portemonnee’ ga ik altijd voor de koopjes. Naar de maatstaven van de modieuze Zeeuwse Zij-en loop ik er misschien wat aandoenlijk bij.

Hier in Afrika ga ik vaak gekleed in originele (traditionele) jurken van bewerkt katoen. Mijn vriendin hier geeft me soms uit waardering voor mijn werk in haar dorpsgemeenschap een paar meter prachtige stof. Vergeleken met de vrouwen in het dorp heb ik een ‘prinsessen-garderobe’. Er hangen welgeteld dertig volle hangers in mijn kast, gewassen en gestreken. (En dat na het weggeven van 6 tassen kleding voor de slachtoffers van de overstromingen.) Bij mijn zusters hier hangen de omslagdoeken aan een kromme spijker in de vochtige, lemen muur. Aan het assortiment bloesjes en shirts aan die andere roestige spijker ligt geen enkele smaak of keus ten grondslag. Een kledingkeus-dilemma kennen ze niet.

Nu ons verlof er aan zit te komen begin ik me een beetje zorgen te maken over hoe ik straks het minst ga opvallen tussen de Hollandse dames? Ik denk dat een kledingbeurs voor mij de beste oplossing is. Alles wat daar te koop hangt kan toch nog geen jaren uit de mode zijn? Ik zal mijn vriendin een mailtje schrijven. Dan hoef ik straks alleen mijn maat en budget door te geven. Zie je, het komt helemaal goed met dat vraagstuk van mij. Ik ga voor de oud-fit! 

Deze blog verscheen eerder als column in Zij en Zeeuws 

Eerste blog 2015

Lieve allemaal, bij deze mijn eerste aflevering voor 2015, ookal zijn we inmiddels alweer in Februari beland. De Kerstvakantie lijkt alweer zo lang geleden....de tijd vliegt, het leven is enerverend.

Ik beweeg me dagelijk tussen twee of misschien wel drie werelden, dat maakt het boeiend en soms ook vermoeiend. Ik werk fultime als leerkracht op de Internationale school (ABCCA) waarvan de kinderen veelal uit de rijke gezinnen komen. Sommige leerlingen uit armere gezinnen met boven gemiddeld IQ die door ABC 'ontdekt' zijn hebben een sponsor waardoor ze toch Internationaal onderwijs kunnen krijgen en zo veel meer kans op een betere toekomst hebben.

Voor de klas.

vervolgens draai ik met mijn lokale vriendinnen en een stel ABC studenten de Nyenyezi Ministry, dat is gewoon het pure, rouwe Afrika waar armoede een zeer grote rol speelt in het dagelijks leven, waar het levens en ontwikkelings niveau heel erg laag ligt omdat bijna geen kind of ouder kan lezen en schrijven.

Voor de club.

Het vereist een hele hoop schakel werk, letterlijk (nu in het regen seizoen) en figuurlijk. Ons thuis-wereldje is een mengelmoesje van talen en tradities geworden.

ABCCA International Day, je ziet wel wie er in de meerderheid zijn!!!

Voor ons nieuwe Nyenyezi club gebouw. Inmiddels zitten er ook 'ramen' in hoor.

 We kijken terug op een heerlijk bezoek van mijn lieve ouders! Ze kwamen vooral om tijd met ons door te brengen. De twee nachtjes bij het meer waren lekker, nog net met zijn allen, voordat Joas op 4 januari weer naar school in Kenia vertrok. 

Opa en oma zijn er. Obed en Mozes checken even de cassava dat ligt te drogen.

Op de foto met de kerkeraad.

Cees is druk met zijn taak als directeur van het Masters programma. Een heel groot punt is de accreditering ervan bij de overheid. er vinden veel vergaderingen plaats en er druppen heel wat zweet druppels. Hij geeft het vak dogmatiek met veel plezier.

Pauze voor de masters studenten en hun professor. (er zijn zo'n 50 masters studenten in totaal)

De eerste graduates!

De kids kwamen thuis met prachtige raporten en van Joas kregen we ook een schitterende cijferlijst toe gestuurd. Hij heeft een fijne kamer genoot (die ook veel Bijbelleest) waar we heel dankbaar voor zijn. het afgelopen weekend zijn ze met alle jongens van de klas naar een Massai dorp op bezoek geweest. Daar hebben ze geholpen met de bouw van een office voor een school voor gehandicapten. Ze moesten hun eigen geit slachten en klaar maken en snachts sliepen ze in / op een droge rivier bedding. Op de achtergrond hoorden ze de hiyena's lachen. Ze hebben er met de chiefs van de Massai gepraat over 'man zijn'. Joas was erg onder de indruk van het feit dat die mannen allemaal al heel wat leeuwen hebben gedood (een bewijs dat ze waardig man zijn).

Vrouwen dag.

De gaar keuken.

Een grote pot Nsima, ik ging ook even roeren maar kreeg amper beweging in die massa! Dat is echt eigenlijk mannen werk.

Ik heb genoten van het lesgeven van een grote groep vrouwen in ons nieuwe Nyenyezi gebouw. We hebben eerst samen een maaltijd gekookt en daarna Bijbel studie gedaan. Voor veel vrouwen was dit een eerste keer en werd er heel aandachtig geluisterd. Als zo nu en dan de regen te veel herrie op het dak maakte gingen we gewoon heel hard staan zingen. Ik blijf me nog steeds een stijve hark voelen vergeleken bij de soepele dames hier. Ze zitten echt los in hun vel (behalve als ze op de foto moeten.....!!!!).

Genieten.

Moeders, oma's, tantes en verzorgers van club kinderen. We staan met ons gezicht naar het gebouw toe, vanuit het gebouw kijken we dus heerlijk de velden in. De wc's staan links.

Bij leven en wel zijn zullen we 10 Feb alweer zestien jaar getrouwd zijn!!!!!!

Van Olifant tot Kerststol

Het was afzien. Zeventien weken aan een stuk alles op volle toeren draaiend houden. Gezin, College, school, Nyenyezi Ministry....Alle ballen in de lucht houden koste veel energie. We planden dus een tripje om er even uit te zijn, maar er kwam een kink in de kabel. Onze mooie Duitse Herder had 5 prachtige puppies...ze werden een voor een ziek en gingen dood. Slik! Een dag later gingen we er toch maar op uit, om het honden drama even te vergeten. Naar het Zuiden, daar waren we nog nooit geweest.
Na een prachtige rit langs en door het zuidelijke deel van de grote Rift Valley kwamen we in Majete. Daar leven de typische Afrikaanse dieren in een stuk ongerepte natuur. Zoals altijd rijden we gewoon zelf door zo'n gebied en spotten hier en daar de dieren. Veel verschillende soorten antilope, Kudu, Eland, Impala, Waterbuck, Nyala etc.

Toch nog iets te eten...

Het viel ons op dat er ook veel dode dieren her en der lagen, allemaal vanwege de extreme droogte (normaal gesproken regent het al een paar weken, tot nu toe was er nog geen regen gevallen). Geen water, geen eten. We draaiden een klein kronkelweggetje in, we roken verse ....en wisten dat de olifanten dichtbij moesten zijn. Er lag ook nog een boom over het weggetje, Cees en Joas versleepten die even. Voorzichtig reden we verder en zagen achter dichte struiken slurfen heen en weer zwaaien. Prachtig....maar opeens stond daar die zeven tonner!! Flapperende oren betekent gewoon "WEGWEZEN!!" Nummer twee kwam er ook aan, en samen begonnen ze op ons af te rennen, de grond trilde, het stof waaide omhoog en Cees....drukte het gaspedaal zover mogelijk in met de versnellingspook op achteruit!!! Zo knap, al die bochtjes in zo'n ruig terrein.....hij keek achteruit, ik vertelde hem door te blijven gaan (Rhode en Obed piepten van angst, Mozes en Joas ondergingen het avontuur stilzwijgend). Die BEESTEN bleven gaan!!!!!!! Eindelijk verminderden ze vaart en bleven staan. Het zweet gutste van Cees' hoofd en lijf. (Hier een filmpje)

Op zoek naar een slokje water

We hebben nog een paar uurtjes rond gereden. We zagen verder nog veel aasgieren (vanwege de dode dieren) en apen.
De volgende dag reden we naar Mulanje, een berg massief van zo'n 3000 meter hoog. We hebben er lekker door de jungle gewandeld, genoten van een waterval met bodemloze pool. Wat genoten de kids en Cees (ik ben een kou-kleum en geniet als ik hen zie genieten) van dat water!!!

Vertier voor jong en oud

Thuisgekomen zijn we maar eens met wat 'Kerst voorbereidingen" begonnen; de Kerststol staat in de oven (met spijs!). Ik zoek voor de volgende keer een makkelijker recept.....k heb de hele middag in de keuken gestaan...De "Kerstlampjes" en kaarsjes branden ook gezellig terwijl de fan op volle toeren (als er tenminste electriciteit is) ons koelte toe blaast. We hopen erg op regen, in eerste plaats voor de lokale mensen die afhankelijk zijn van hun maisvelden om de overleven. Het groeiseizoen is nu behoorlijk verkort, al zou de regen nu wel op gang komen...het is de vraag of het goed gaat komen. We hopen en bidden! Verder koelt de regen het geheel ook lekker af.
Nyenyezi Ministry heeft ook even vakantie nadat we vorige week een prachtige Kerstviering hadden. Omdat we niet met 700 kids in ons nieuwe gebouw passen deden we het voor het gebouw. Normaal gesproken verdelen we de hele groep in vieren en draaien dan twee programma's in twee groepen tegelijk. O, ja, dat heb ik misschien nog niet eens verteld; we hebben ons eigen gebouw in gebruik genomen!!!! Het is nog niet af, en dus ook nog niet officieel geopend, maar klaar genoeg om het te gebruiken!!! O wat zijn we blij en dankbaar!!!! Elke keer zagen we de boden van de geld pot en wilden we de werkers naar huis sturen, en dan kwam er weer een gift binnen, en konden we weer doorgaan. En zo vertrouwen we erop dat, omdat het Gods project is, het ook helemaal af zal komen! Het is heerlijk, zo'n eigen gebouw.Precies in deze tijd begonnen de Nyau ons te bedreigen en weg te jagen van het publieke terrein (waar we altijd onder de boom  onze programma's deden). Terug naar de Kerstviering; we hadden in de IBF gemeente een collecte gedaan en zodoende konden we voor alle 700 kinderen een kadootje kopen (Een stuk zeep, een zak pinda's en een lekker broodje). Wat een blijde gezichtjes! Een aantal ABC studenten komt vaak met me mee, ook deze keer, zij verzorgenden de boodschap en de muziek (Heb je ons horen zingen?!), een groep kinderen beelde het Kerstverhaal uit, compleet met costumes. De herders zaten rond een echt vuurje hun maiskolfjes te roosteren.
We zien uit naar 30 Dec, mijn ouders hopen dan te komen!  Heerlijk om wat dagen met eigen familie door te brengen. We missen familie en vrienden. We hopen zomer 2015 naar Nederland te komen voor een 8 weeks verlof. Dan zullen we hopelijk ook onze nieuwe familie leden leren kennen (heel wat babies geboren, broers getrouwd, relaties ontstaan...). Helaas moet Joas 3 januari weer op t vliegtuig naar Kenia....hij heeft het erg goed op school, geniet van de uitdagingen, maar mist HOME. Dat kun je helaas niet op de post doen,
Wij willen jullie allemaal een goede Kerst  wensen. Jezus; geboren om te sterven, voor mijn zonden. Wat een Goddelijke LIEFDE!    

Tijdens de terug toch van de waterval speciaal voor mij een gezins foto, gelukkig staan alle klachten er niet op...