Verhaal van het koffie kopje

Deze week schreef ik, nav Jeremia 18:1-6, het verhaal van Thea, het koffie kopje. Voor de vrouwendag van ICF. Ik kwam erop toen ik naar het theepotje van mijn lieve, prachtige oma keek. Het staat nu in mijn kast, als aandenken. 

Bij zes verschillende kringloopwinkels heb ik gebedeld om gratis kop & schoteltjes om gevuld en ingepakt als cadeautje mee te geven. Die kreeg ik, de ene winkel was wat guller dan de andere, maar alle vrouwen konden na de boodschap van dit verhaal, een leuke workshop lekkere hightea hapjes maken en veel tijd voor ontmoeting, blij naar huis. Met een of twee schattige kop & schoteltjes. Als aandenken en herinnering.

Er waren deze keer buitengewoon veel Arabische en Iraanse dames. Sommigen zochten in de pauze alvast hun porselein uit.  

 “Hallo allemaal, mijn naam is Thea. Vinden jullie mij mooi? Zoals ik er nu uitzie was het niet altijd hoor. Laat ik jullie vertellen hoe ik ben geworden wat ik nu ben; prachtig en bruikbaar.

Ooit zat ik verstopt in een berg, maar op een dag kwam er iemand. Hij zag eruit als een kunstenaar met mooie, sterke handen. Hij keek goed rond, toen viel zijn oog op mij. Met zijn sterke handen maakte hij me los en nam me mee naar zijn werkplaats. Er stonden daar een heleboel potjes, kopjes, borden, bekers. Ik was erg benieuwd wat hij met me ging doen. Dat merkte ik snel genoeg; ik werd hard op een tafel gegooid, opgepakt en weer gegooid, en opnieuw. Auw,! .….Zo, he he, eindelijk stopte het. Ik was nog steeds een stuk klei zonder vorm. Maar ik was wel een stuk zachter geworden. Af en toe gooide hij een plons water over me heen!

Hij plaatste me op een ronde schijf en opeens begon ik rond te draaien, steeds sneller. Ik werd er gewoon duizelig van en riep; “pas op, ik word duizelig!”! Hij legde zijn kunstenaarshanden om me heen. Zorgvuldig begon hij me te vormen, dat deed ook best een beetje pijn. “Zo is het wel goed hoor, u kunt nu stoppen” zei ik. Maar hij schudde zijn hoofd en zei “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei” Het resultaat was wel heel mooi. Ik was geen vormeloos stuk klei meer, ik begon meer en meer op een kopje te lijken. Toen ik dacht dat het klaar was vroeg ik: “is het nu dan klaar?”, maar weer schudde hij zijn hoofd en zei “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei”. Met een scherp stokje schreef hij onderop de letters: G o d

Ik mocht een dagje uitrusten en opdrogen.

Toen zette hij me in de oven! Zulke hitte had ik nog nooit gevoeld! “Waarom gaat u me verbranden?” vroeg ik. Hij schudde zijn hoofd en zei: “Ik ben de pottenbakker, ik ga je niet verbranden, ik ga je bakken. Dan word je sterk en bruikbaar.” Auw, wat was het heet, maar inderdaad, ik verbrandde niet, ik werd wel heel sterk en ik was ook gerust gesteld dat de pottenbakker er bij bleef staat. Hij zei: “ook al ga je door het water, je zult niet verdrinken, en als je door het vuur zult gaan, zal je niet verbranden.” Ik begon zijn woorden te vertrouwen, te geloven. Daardoor hield ik het uit in dat hete vuur. Hij wist wat hij deed!

Eindelijk deed hij de deur open. Hij haalde me uit de oven en zette me op een plank om af te koelen. “Is het nu klaar?” vroeg ik weer, maar de pottenbakker gaf hetzelfde antwoord als altijd; “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei”. Met een stuk gereedschap pakte hij me op en dompelde me onder, helemaal, kopje onder. Ik hield mijn adem in…zou dit wel goed aflopen? Waar was dit goed voor? Ik begon bang te worden….maar hij tilde me weer omhoog. Wow, ik voelde me herboren! Ik zag er anders uit dan voor het onderdompelen. Ik vond mezelf nu mooi genoeg.  “Nu ben ik helemaal af, zeker?” vroeg ik hoopvol. De pottenbakker schudde zijn hoofd en zei “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei”. Ik begreep het niet, wat moest er nog meer gebeuren dan?

Opnieuw werd ik in de oven gezet. Maakte hij een foutje? Ik was toch al gebakken, ik was al sterk genoeg toch? De hitte was wel twee keer zo erg, dit kon ik echt niet volhouden. “Stop, haal me eruit alsjeblieft”, riep ik. Waar was mijn vertrouwen, mijn geloof, in de pottenbakker? Deze hitte kón niet goed zijn voor me! Maar, nee, hij maakte toch geen foutje. Het laagje glazuur, waardoor ik er zo anders, zo nieuw uitzag na het onderdompelen, kon nóg mooier worden! Hij zei “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei. Alle dingen zullen meewerken, jou ten goede!” Okay, ik gaf me over. Als hij het zei dan  moest het waar zijn. Zelfs deze hitte gebruikte hij om mij nog mooier, sterker, bruikbaarder en eervoller te maken. Onbegrijpelijk! Hij wist al van te voren dat ik dit aan zou kunnen, dat het me niet kapot zou maken. 

Hij opende de deur van de oven, haalde me eruit en zette me voor de spiegel. “Kijk!” zei hij. Ik keek, he, wacht even, was ík dat?? Dat prachtig mooie kopje, was ík dat? Dat kon toch niet!” Maar ik was het wél.

De pottenbakker zei: “Ik weet dat het pijn deed, maar als ik je in die berg had gelaten was je nog steeds een stuk harde, vormeloze klei. Ik moest kneden om je zacht en bruikbaar te maken. Ik moest je bakken anders zou je zijn gebarsten en in  stukken gevallen. Ik moest je in het glazuur dopen om je extra mooi te laten worden. Nu ben je wat ik in gedachten had toen ik je zag en koos en losmaakte van de rest. Een vat tot Mijn eer. Snap je het nou?"

Niet helemaal, maar ik zei: " U bent de pottenbakker, ik ben de kei."

Er is wél hoop!

Voor wie veel naar het nieuws luistert of gewoon om zich heen kijkt lijkt de situatie van de wereld er niet beter op te worden. Oorlog, honger, vervolging, natuurrampen, mensen die mentaal helemaal de weg kwijt zijn... Wat is er, ver weg en dichtbij, veel ellende en gebrokenheid.  

Voor wie zijn ogen niet alléén daarvoor open doet, maar ook opmerkzaam blijft voor de mooie dingen die er dankzij Gods genade zijn, weet "Er is wél hoop!". Je moet vaak verder kijken dan het zichtbare om dat te zien. 

In 2012 richtten Grace en ik Nyenyezi Ministry in Malawi op. De KinderBijbelClub onder de bladeren van de grote boom groeide uit tot een Christelijke kleuterschool, wekelijkse Evangelie programma's voor honderden kinderen en jongeren, volwassen onderwijs voor ouders, een kliniek voor de community, toerustings voor jeugdwerkers, huiswerkbegeleiding voor jongeren etc. Het is en blijft een bruisende en bloeiende bediening. Alle eer en dank aan God die voorziet in middelen om dit alles mogelijk te maken.

In 2018 richtten Grace en ik ook Word of Hope op, een bediening met dezelfde visie als Nyenyezi. Maar dan aan de kust van Tanzania. God voorzag in middelen om de ministry officieel bij de overheid geregistreerd te krijgen en Christelijke onderwijs programma's op te zetten. In 2 lokaties; Kigamboni (Dar es Salaam) en Bagamoyo. Na drie jaar onderwijs program

ma's zijn nu de eerste kinderen, die voorheen nooit onderwijs genoten hadden, geslaagd voor een gestandaardiseerd examen en mogen nu naar het VO doorstromen. 

Gezinnen krijgen hoop op een betere toekomst, kinderen gaan dromen.

Ik was op bezoek en zag de impact van Word of Hope op de community. Vaders, moeders, opa's en oma's, ooms en tantes kwamen allemaal naar de bijeenkomst waarop kinderen vertelden en bezongen hoe de Word of Hope programma's hun leven ten goede heeft veranderd. Een vader stond op en zei: 'Mijn zoon heeft nu een doel om voor te leven. Hij wil leraar worden. Als WoH hier niet was gekomen zou hij koeienjongen zijn gebleven en net als ik zijn leven lang achter koeien aan lopen, dag in dag uit.'

Een doel hebben om voor te gaan geeft hoop! En iedere dag wordt er uit de Bijbel verteld. Kinderen en ouders horen dat er nog véél méér hoop is; het eeuwige goede leven in relatie met God, dankzij Jezus! 

Ik werd tijdens mijn consultatie vergezeld van dochter Rhodé, ze heeft een filmpje voor u gemaakt. Ga voor zes minuten mee op bezoek in Tanzania.

En overweeg uw steun, zodat de programma's voortgang kunnen hebben. Asante Sana! (Hartelijk dank)

   https://www.youtube.com/watch?v=J3GpfnNdVO8

Verrassingsreis

“Laat je verrassen door een reis naar een onbekend land…” Zo wordt door Vakantie veilingen een product geadverteerd. Gevolgd door een lange lijst voorwaarden & bijzonderheden. Logisch.

Toen Cees en ik elkaar, ruim 22 jaar geleden, het ja-woord gaven stemden we ook in met een soort verrassingsreis. De wolkkolom die in de preek  regelmatig als beeld opdook was als het ware de voucher, maar dan zonder de lijst voorwaarden & bijzonderheden. Nou ja, één voorwaarde stond wel in die wolk gekerfd: VERTROUW MIJ !

Geen enkele ‘turn’ kozen we zelf of zagen we lang van te voren aankomen. Met een peuter en baby naar de VS verhuizen voor een onbekend aantal jaren. Cultureel en sociaal bij nul beginnen. Heer, hoe dan? Onder welk dak leggen we straks onze kinderen te slapen? VERTROUW MIJ !

Opgeleid zijn voor een taak op het Indonesische eiland Bali, maar vervolgens door  schakelen naar een post in de bush van het Afrikaanse Zambia…die zagen we ook niet aankomen. Maar goed dat er geen lijstje bij gegeven werd! Kamperen werd ‘our way of life’, inclusief Black mamba’s. Bezoekers vonden het een fantastisch avontuur… zij vertrokken altijd wel weer na een paar weken. Het muskietennet over ons bed, stevig dichtgestopt onder het matras, symboliseerde voor mij vaak de Schaduw van de Allerhoogste uit psalm 91. Onder dat net konden de malaria muggen onze kinderen en baby’s  niet bijten.  Waar was Hij, toen ons kind gif van een cobra in zijn ogen had branden? Toen onze baby van malaria tropica stuiptrekkend bewusteloos raakte? En al die andere heftige momenten? VERTROUW MIJ , IK BEN !

“De eeuwige God zij u een woning, onder u Zijn eeuwige armen”…daar is Hij dus.

Een bezoekende vriend gaf ons een duwtje, de grens over, naar Malawi. Daar konden onze kinderen naar school. Ook daar werd een beroep gedaan op onze competenties en konden we overvloedig geven van wat we te bieden hadden. De ‘turn’ of misschien beter ‘twist’ die onze reis daarna nam leerde ons wellicht de meest intense les in vertrouwen. “Weten dat God alle dingen mee laat werken ten goede”. Geloven is vaak het onzichtbare voor waar houden.  VERTROUW MIJ !

Veenendaal stond, net zo min als al die andere woonplaatsen, op onze bucket list. Maar daar voorzag God  in een dak boven ons hoofd, een tafel vol met (glutenvrij) brood, een muur voor de wind, een vuur voor de kou, een jas voor de regen.

Met veel passie en liefde hebben we de ICF community gediend, als voorgangers echtpaar. Cees en ik zongen samen  bij onze aanstelling:  “I give myself away, so You can use me, all my dreams, all my plans, Lord I give them in Your hands”.  Veel gedeeld, gebeden, gedroomd, geleerd en ontvangen. Jaren waarin we behalve voor onze vier kinderen ook zorgden voor mensen van ver. Wat was er veel herkenning in de gesprekken waarin we vaak aan een half woord genoeg hadden. We kennen het gevoel, als alle knoppen op nul staan. Taal, cultuur, sociaal netwerk, voedsel, klimaat, kleding, gewoonten en tradities.

Nu, vier en een half jaar later geven wij het ICF stokje terug.   Eén van de lastigste dingen die we ooit hebben gedaan. Lastig uit te leggen, dat vooral. Er zouden veel woorden voor nodig zijn. Samengevat zit het zo; het ‘Roepings-vuur’ voor het toerusten en dienen van de Gemeente wereldwijd is weer opgelaaid. Zo rond Pinksteren is die vlam weer flink aangewakkerd. Door Bijbelverhalen, liederen, gesprekken, kaartjes, beelden en noem maar op. Onmiskenbaar, herkenbaar. “Als er nog vuur in je is, laat het branden”. De wolk komt in beweging. Nu wij nog.

We zijn begin deze maand uit de boot gestapt, gelovend dat God zal voorzien. Deze eerste week zonder dienstverband (en dus betaald werk) is een daad van geloof. Door de mist op het water heen zien we Jezus op de oever staan, er stijgt rook op van een vuurtje.

We laten ons verrassen, dat is namelijk part of the deal met onze Opdrachtgever.

Onze voucher komt met garantie; Hij is erbij.

“Ga dan heen; verkondig Zijn Naam aan iedereen, want Jezus is Heer! Ga dan heen en twijfel niet meer. Hij is bij ons, zal met ons gaan.” (Uit het lied In de nacht van ons bestaan.)

 

VADERDAG

 

L I E V E   P A P A,

Veel mensen kenden me als ‘dochter van…’

Van de dominee, ja. Ooit werd ik als tiener geïnterviewd. Interessant, zo’n domineesdochter…maar nee, ik maakte al snel duidelijk dat mijn identiteit dáár vooral niet in lag. “Ik ben niet het verlengstuk van mijn vader”. Die uitspraak nam u mij niet kwalijk. Natúúrlijk bent u een belangrijk identificatie figuur in mijn leven.

Nu het Vaderdag is, bent u aan de beurt. Vorig jaar heb ik een blogje aan Moederdag gewijd.

Ik heb goede herinneringen aan de jaren onder uw, al dan niet zelfgebouwde, dak. Waar dat dan ook was…Landikma, Abenaho, Vlissingen, Lelystad.

Naast mama bent u één van mijn superhelden. Met kleine kinderen naar het oerwoud emigreren is niet niks. Tieners meenemen in

Gods roeping van Zeeland naar Flevoland net zo min! Dat u omvangrijke taken op uw bordje had liggen had ik als kind geen idee van. Terwijl u dagen lang door de jungle liep, vanuit een tentje radio contact zocht met ‘de buitenwereld’ om te laten weten dat u nog niet was opgegeten…sliep ik als een roosje in een door u getimmerde hoogslaper

Ging papa dominee uit preken in de kampongs, dan mocht ik met u mee. Op de tank van uw stoere motor. Onderweg zongen we keihard, boven het gebrul van de motor uit “In Bethlehem ’s stal”. Als de kampong niet per motor bereikbaar was gingen we lopen, met de handen op de rug. Via een zwiepende lianenbrug de rivier over. Likkend aan een citroen.

Op een dag kwam de helikopter en werd u in een laken de chopper in gedragen. Ik dacht dat ik u nooit meer zou zien. Maar God dacht van wel. Om de veel te hoge bloeddruk naar beneden te krijgen moest u ‘iets heel anders gaan doen’…en zo kwam het dat u in een paar weken tijd een zwembad aanlegde. Ik mocht helpen stenen sjouwen.

Ik was getuige van doopdiensten die dicht bij de eerste Pinkster perikelen komen…honderden (of misschien wel duizenden) mensen nam u bij de hand, het troebele water in van de zelf gegraven doopvijver. In onvervalst Jali riep u de namen van de Drie-enige God uit over deze nieuwe familieleden. Dat maakt grote indruk op die kleine Mirjam.

Veelzijdig bent u! Naast het vele en harde werk maakte u ook tijd voor de kinderen. Uw creatieve handen maakten boomhutten, gemotoriseerde skelters, kippen en konijnenhokken,  poppenhuizen, etc. Uw vruchtbare pen schreef meer dan 20 boeken, typend met twee vingers.

In Nederland leerde ik iets nieuws over u. U viel in de categorie lichte dominees. Wat ik in de Bijbel leerde en wat ik in uw leven zag klopten met elkaar. Was dat dan de betekenis van licht? Vast! 

Ging u in een consulent gemeente voor, dan reed ik graag mee. Eerst in de bijrijdersstoel, later als chauffeur. We hadden fijne gesprekken. Mama en u leerden me, door woord en daad, op God vertrouwen.

Pap, u bent:

Een mooie afspiegeling van de Hemelse Vader.

Wijs, krachtig, onvermoeibaar, creatief, energiek, genadig, trouw, bidder, liefhebber, gul, vriendelijk, stimulerend, supportive,  humoristisch, genadig…

 Ik houd van u !

Een beetje LICHTER ...

 Ze zitten al dagen lang bij elkaar. Familieleden, buren, dorpsgenoten, verre bekenden. Getrouwde vrouwen gesluierd. Schaduw is schaars. Er wordt koffie geroosterd, gemalen en getrokken. Sterke geuren mengen zich. Wierook, koffie, heilig hout. Er wordt gedronken, gelachen, gehuild, gepraat, geslapen, gekookt…Al met al een heel event. De begrafenis zelf heeft al plaats gevonden. Twee weken lang wordt er gerouwd. Verdrietigheid, saamhorigheid, gezelligheid. Ophalen van goede herinneringen…

Zij ziet het helemaal voor zich, maar is er geen onderdeel van. En het gaat wel liefst om haar bloedeigen moeder! Die was al begraven in haar thuisland, een land in Oost Afrika, grenzend aan de Rode Zee, toen het bericht haar bereikte. Ze kan het nog steeds niet geloven!! Haar moeder, de sterkte, gezonde vrouw die haar samen met 7 andere broers en zussen onder de Afrikaanse zon, grootbracht.

Ze had haar moeder al zes jaar niet meer gezien, sinds ze was gevlucht met nog 3 van haar broers, nu verspreid over 3 continenten. Na een verschrikkelijke reis en talloze ontberingen in oa de azc’s woont ze eindelijk veilig in haar eigen flatje, bij ons om de hoek.

Ik bel aan en loop naar binnen. Ze zit gesluierd op de bank en begint hard te huilen. Ik vraag of ze het fijn vind als ik naast haar kom zitten. Ze trekt me dicht tegen zich aan. Ik laat haar huilen en houd haar vast. “Ik kan het niet geloven. Ik kan niet meer lopen van verdriet.” Ik laat haar rouwen. Na een poosje vraag ik: “Wat zou je nu aan het doen zijn, als je thuis was geweest?”

Dan begint ze te vertellen…..schetst me het bovenstaande beeld, waarna ze resoluut opstaat en naar de kast loopt. Ze lacht en zegt “Dit is mijn koffie-kast”…een voor een haalt ze handgemaakte keramische potten en schalen tevoorschijn, duidelijk op houtvuur gebruikt. Dan komen de rouwe koffiebonen, een gasbrander, een steelpannetje, een koffiemolen, kleine kopjes, houtskool, rieten manden en schalen tevoorschijn. Op een schattig klein keramisch brandertje worden stukjes houtskool met daartussen wierrook, blaadjes, stukjes heilig hout aangestoken. Het begint lekker te ruiken. Voor we het weten zijn we een klein beetje beland in het dorpje van de overleden moeder en zitten we tussen de kakelende buurvrouwen… Ze lacht af en toe uitbundig bij het ophalen van goede herinneringen.

Dan zegt ze, wijzend naar de opstijgende rook van het brandertje, hoe het helpt om de boze geesten te verjagen. Ik vraag haar ‘Denk je echt dat een boze geest onder de indruk is van dit rookpluimpje? Denk je dat die zich zo makkelijk laat wegjagen?” We krijgen een mooi gesprek over de kracht van het Evangelie, de kracht van het gebed, het werk van de Goede (Heilige) Geest. Over de echte, diepe vrede die je als christen mag hebben door het geloof in Jezus. Ik zie een diep verlangen in haar ogen, die zich opnieuw met tranen vullen.

Ik lees uit mijn Bijbel ‘….uit de diepte roep ik tot U….mijn ziel verlangt naar de HEER, meer dan wachters op de morgen…’ We praten na over hoe je soms, als je niet kunt slapen, zo kunt verlangen naar de opkomende zon, de nieuwe dag, een warme troost, een nieuw begin.

“Wat betekent jouw naam eigenlijk”, vraag ik bij het weggaan. “Opkomende zon” laat ze me weten.  En dan verwonderen we ons samen… ”Het was nacht geworden toen ik de boodschap kreeg dat mama niet meer leefde, maar nu is het weer een beetje licht geworden”.

Rouwen op afstand is extra zwaar. Maar als we als Lichtdrager op bezoek gaan kunnen we het een beetje LICHTER voor hen maken.

Tribute

M A M A

Een tribute (eerbetoon) voor de vrouw

die nog altijd, iedere dag, met beide voeten

vol vreugdevolle zorgzaamheid,

de spil van onze zogenaamde  'vreugde-CLAN'  is.

Niet pas als u er niet meer bent,

woorden van dank, respect, waardering

Maar nu, opdat u opnieuw hoort, weet en voelt

hoe belangrijk u bent voor mij, voor ons!

 Zeven keer bevallen, soms op bizarre plekken

zes dynamische kinderen o p g e v o e d !

inmiddels moeder-overste van onze 37 mensen tellende clan

In Afrika zegt men dan G E F E L I C I T E E R D

het is ook echt een TOPPRESTATIE !

HARDE WERKER, bezige bij!

Als kind al in het bedrijf van opa en oma

Rolmops draaien, vis verkopen, handen uit de mouwen steken

Ondanks tijd, afstand en omstandigheden

met groot verantwoordelijkheidsgevoel

de studie van uw dromen doen

Die mentaliteit  leeft u voor en geeft u door,

D A N K U W E L

STEUNPILAAR, voor papa als vader, 

als student, als zendeling, als dominee,

Collega, al meer dan 40 jaar bediening

Niet perse met veel woorden, juist niet

bijstaan, zonder aandacht voor uzelf te vragen

O N B A A T Z U C H T I G

hopelijk zit ook dat een beetje in mijn DNA

ATTENT, tot in detail

u laat zich door niets belemmeren,

zelfs afstand niet

de ander te laten merken dat u aan hem/haar denkt.

Met grote regelmaat ontvangen kids en kleinkids

envelopjes

een stickervel, een donald duck, een rolletje snoep

wattsappjes

'Succes met je toets'  of 'Hoe ging het met je mondeling?'

G E V E N , zonder iets terug te verwachten

L U I S T E R E N, met de vraag in uw hoofd 'welke nood hoor ik?'

en dan een middagje te komen strijken

een maaltijd te komen brengen

G E V E N, onder het mom van 'die had ik toch nog liggen'

kersverse aardbeien liggen niet per ongeluk zomaar in je la, lieve ma

en bloemen nog in knop ook niet...

U bent een groot I N V E R S T E E R D E R

niet in geld en goed

maar in relaties, in mensen, in mij,  in mijn kinderen

Terwijl wij volwassenen koffie drinken en gesprekken voeren 'op niveau'

zit u juist vaak met het kleine grut op het kleed

te puzzelen, kleuren, bouwen, lezen

Niet omdat u vies bent van een gesprek op niveau, juist niet

daarom leest u veel

boeken, tijdschriften, artikelen, kranten

en denkt u mee over ontwikkelingen

in de kerk, de maatschappij,  het onderwijs

Mams, u bent DAPPER

(welke moeder neemt haar kinderen mee naar het oerwoud

waar kannibalen de dienst uit maken?

en welke moeder ziet het zitten haar kinderen

mee het oerwoud uit te nemen

naar een land met kaarsrechte kaders en regels?)

CREATIEF

wat uw handen allemaal al wel niet hebben gebreid,

gehaakt, genaaid, gebloemschikt, gebakken en gekookt !!!

(per maaltijd minstens drie verschillende groenten, kleuren en kruiden:)

Lief mens, weet u eigenlijk wel

wat een enorme zegen u bent

voor mij, voor ons

voor zoveel mensen?

Je zou bijna denken dat u alleen maar zegeningen kent

zoveel deelt u ervan uit

Maar zoals ieder mens heeft u ook te maken met gebrokenheid,

pijn, verdriet, zorgen, gebrek, rouw, vragen, zwakheid

en toch, geen klacht, geen gemopper

Gebed, geloof, vertrouwen, liefde

u KIEST ervoor

zonder op te geven, goed te zijn

en daarvan te genieten.

Van mij mag heel de wereld weten

dat u de liefste moeder bent !!

40 jaar terug in de tijd

lieve mater

H A P P Y     M O T H E R S D A Y !!!

De pap is op

De pap is op...

Yonas, een van de W of H leerlingen, heel blij dat hij naar school kan!

Woord van Hoop onderwijsproject Bagamoyo, Tanzania

Toen Neema (Grace) en ik elkaar in 2011 in Malawi ontmoetten konden we niet bedenken dat we samen zoveel zouden meemaken, leren en in beweging zetten. In Malawi richtten we Nyenyezi Ministry op; een plek waar duizenden kinderen en honderden volwassenen nu alweer acht jaar onderwijs ontvangen. Wij wonen er niet meer, maar het werk gaat door. Het breidt nog altijd uit. Recent is er zelfs een programma gestart voor de mannen van de community. Het personeel, de leiding, het bestuur zijn razend enthousiast en daadkrachtig. Ik heb verschillende bezoeken gebracht en Neema bezoekt Nyenyezi nog af en toe, als adviseur en consultant. Dit jaar is mijn bezoek niet nodig, het draait gewoon heel goed. Mijn opvolgster Santi is inmiddels helemaal ingewijd.

Neema verhuisde in 2018, met haar gezin terug naar Tanzania, haar vaderland. Ze kochten een stuk land, nou ja, land. Zeg maar gerust BUSH, in the middle of nowhere, zouden wij denken. Maar daar, in nowhere-land wonen ook kinderen. En die kinderen zijn onderdeel van communities. Met name de Mang’ati stam dat met haar vee in het Makuringe gebied rondtrekt. De kinderen gaan niet naar school vanwege het nomadische bestaan.  Onmiddellijk drongen de enorme noden zich aan Neema en Bernard op.  Natuurlijk de algemene ontwikkeling, maar zeker ook de geestelijke nood.

Er wordt hard gewerkt in e schaduw van het grasdak

Waarom wachten op geld? Neema, een echte Spreuken 31 vrouw, zette ook hier weer mensen in beweging. Daar in de bush begon ze kinderen te onderwijzen. Nieuwsgierige ouders kwamen kijken en luisteren. De hoofdman en andere traditionele leiders kwamen eens praten. Van het een kwam het ander…ook geld. Om een officieel project te starten: Word of Hope.

Een goed geventileerd lokaal

Vorig jaar, tijdens mijn bezoek mocht ik het officieel openen. Heel het jaar is er onderwijs gegeven, in de schaduw van een boom en onder het doek van een tent.

Ondertussen heeft Neema inmiddels duizenden kilometers afgelegd, heen en weer naar de regeringsgebouwen, voor stempels.

Laat de kinderen maar komen leren...

Ondertussen is aan dat proces van officiële registratie heel veel geld gespendeerd.

Ondertussen valt er een heleboel regen en vreten de ratten de schoolboeken op en zijn er al veel slangen en schorpioenen  gedood.

Ondertussen hebben kinderen leren lezen en schrijven, krijgen ze iedere dag een beker pap, klinkt het Evangelie, het WOORD van HOOP iedere dag. Daar in de Tanzanian Bush. Nomadische ouders kiezen tegenwoordig om voor langere tijd in het gebied te blijven, zodat hun kinderen onderwijs kunnen volgen.

Geduldig wachten tot de juf gaat les geven

Ik bewonder Neema en haar gezin. Wat een volharding. Wat een ijver. Wat een doorzettingsvermogen….ik had allang opgegeven. Want….het project heeft nog steeds de fel begeerde stempel en handtekening van de overheid niet….wel een heleboel andere. En we hebben nog steeds geen waterput kunnen laten graven, zodat het water niet meer van heel ver weg met motors gebracht hoeft te worden. En is er ook geen fonds om een bulldozer te huren en een groot stuk land te ontdoen van boomstoppels en doornstruiken.

In het regenseizoen valt het niet mee je boeken droog te houden

Water is nodig voor alledaagse dingen als handen wassen, pap koken, maar ook om bakstenen te kunnen maken….want we willen uiteindelijk graag een gebouw met muren, ramen en een dak bouwen. Een stuk land om groente en fruit te verbouwen om te verkopen en zodoende minder afhankelijk te worden van giften…

Maar nu zijn die giften nog heel hard nodig. Daarom de oproep dit project in overweging te nemen. Stuur me een berichtje als u iets wilt doneren.

Nog even overkijken voor de toets begint

In Juni hoop ik op bezoek te gaan en hen tot zegen te zijn.  En hopelijk de felbegeerde handtekening en stempel van het ministerie van onderwijs in ontvangst te nemen. En het startschot voor het graven van een waterput te geven. En… wie weet wat nog meer. We hebben God aan het werk gezien, we zullen nog veel meer gaan zien.

Deze pap is op...we vertrouwen erop dat er morgen weer nieuwe pap zal zijn!

Met dank aan Neema, die mij regelmatig foto's toestuurt. 

Klik hier als je iets wilt bijdragen aan dit dienstwerk in Tanzania

Of stuur me een bericht [ceesmirjam gmail.com] als je iets wilt bijdragen ter ondersteuning.

Mijn blog van vorig jaar: https://molenaarsinmalawi.blogspot.com/2019/05/karibu.html