Regenseizoen

De wasmachine staat te draaien, wat heb ik daar naar uit gezien. Nu we in het regenseizoen zijn beland zitten we na elke flinke bui weer dagen lang zonder stroom. Een tropische regenbui is een hele belefenis. Oorverdovend lawaai op het zinken dak, takken breken af, bomen en elektriciteits palen vallen om, stromen modder spoelen langs en nemen alles mee wat ze tegenkomen, bakstenen muren storten in en de wegen staan blank. De hoop wasgoed groeit snel met een zes persoons gezin in de tropen.

Op International Day gingen onze kids natuurlijk voor ORANJE en KLOMPEN.

Ik had vandaag nog niet zoveel beweging gehad maar dat is helemaal goed gekomen. Om de wasmachine te vullen loop je 6 keer met een volle emmer van de ene naar de andere ruimte, dat is dan alleen nog maar voor de hoofdwas, voor de spoel was heb je weer 6 emmers nodig. Er staat te weinig druk op het water, daarom vult de machine niet vanzelf. Koken is ook een uitdaging, vooal als er ook even geen gas meer te krijgen is. Gelukkig hebben we veel ervaring met koken op houtskool vuurtjes, in een ogenblik heb ik zo’n vuurtje gereed en staat er een half uur later toch soep op tafel. Een een-pans-gerecht is dan wel de beste menu keus.

Eliya is altijd van de partij!

Toch zijn we blij met de regen want voor de mensen om ons heen is het een zaak van leven of dood. Iedereen slaat de hand aan de ploeg (in Zambia letterlijk, hier ploegt men niet maar wordt alles met de hand gedaan). Vandaag stonden er overal mensen voorovergebogen op de velden, duizenden maiskorrels verdwijnen in de grond. Elk hoekje grond wordt benut; op de velden, tussen de huizen, langs de wegen, overal. We hopen zo dat het een goed groei seizoen wordt! De verwachtingen voor de economie van Malawi zijn verre van rooskleurig. Er zijn een aantal fikse corruptie schandalen aan het licht gekomen. Terwijl de burgers zich vaak maar een maaltijd per dag kunnen veroorloven en snachts op een rieten matje op de lemen vloer onder een lekkend grasdak liggen, bezitten politici opeens meerdere luxe huizen en auto’s en worden er allerlei overdadige exotische reisjes gemaakt. Je snapt ergens ook wel dat donor landen dan de geldkraan dicht draaien. Degenen die daar geen schuld aan hebben worden echter wel het hardst gestraft.

Op ziekenbezoek bij een kindje van de club

Alle school gaande kinderen in Malawi hebben vandaag Kerst vakantie gekregen, ook de onze. Vier weken lang vrije tijd. Om te beginnen gaan we morgen gelijk maar een picknick bij een stuwmeertje doen. En verder hebben we nog niet zoveel plannen. Allerlei familie bezoekjes behoren voor ons niet tot de mogelijkheden. Kerst vieringen doen we ook niet aan (jawel, we hebben op school en in de gemeente al een viering gedaan). Geen dienst zelfs op eerste kerstdag, laat staan op tweede kerstdag. Ook niet met oud en nieuw...heel kaal dus. We zijn van plan om ons tentje op die dagen bij de Shire rivier op te slaan. Daar grazen s’nachts de nijlpaarden rond je tent (en laten altijd een poepspoor achter) en banjeren overdag kuddes olifanten langs. Die besluiten vervolgens vaak juist de boom naast je tent (die je voor de schaduw hebt uitgekozen) voor lunch te gebruiken. Weg schaduw.  Kamperen in Afrika is een heel avontuur maar tenmiste een betaalbare manier van er even uit zijn voor mensen zoals wij.

Ze draaiden ons de 'rug' toe...

Het water dat nu uit de kraan komt is modder dus laat ik de witte was nog maar even zitten. Nu we weer stroom hebben (en je weet nooit voor hoe lang, donkere onweers wolken pakken zich boven Lilongwe samen) maken we daar gebruik van. Alles wat op geladen kan worden ligt aangesloten; batterijen, oplaadbare lampjes, dvd speler, telefoons, computer. In de oven bakt kruidkoek, er staat muziek op, de vriezer ronkt en de kerstlampjes branden weer gezellig.

Het regenseizoen is een oase voor (on)gedierte. Kikkers, slakken, vliegen, krekels, mieren in alle soorten en maten (met of zonder vleugels), kakkerlakken ook in alle soorten en maten, duizendpoot beesten, rupsen in de meest wonderlijke kleuren, slangen, egeltjes, spinnen, termieten, schorpioenen en andere giftige enge beestjes waar ik de namen niet van weet....buiten maar ook binnens huis. Mozes riep een keer, “mama, er zit een eng beest in mijn bed” en ik zei eerst gemakshalve “veeg maar weg”, achteraf was ik blij dat hij dat niet durfde, het was een schorpioen. Vorige week werd Obed midden in de nacht wakker, “Mama, het kriebelt zo...”, over zijn bezweette hoofde kioelden honderden mieren.  Het hoort er allemaal bij hier.

Een bijzondere rups

Morgen preekt Cees in een kerkje in de community waar Grace en ik werken. We weten hoe belangrijke relaties zijn voor effective ministry. Donderdag vieren we Kerst met de kinderclubs en daar ben ik komende dagen nog wel even zoet mee....elke week zijn er weer meer kinderen, dus we bereiden ons voor op 500 kids. Ik hoop en bid dat het Goede Nieuws dat God Zijn Zoon gaf om kinderen van alle leeftijden (o tot 100 zeg maar) Verlossing en Vrede aan te bieden in de harten landt, wortel schiet en vervolgens vrucht zal dragen!

Iedereen een Schitterend Kerstfeest gewenst, waar dan ook!

Waar gaat het verhaal vandaag over?

Hitte, mango's en Nyau

Deze maanden van het jaar is het hier snikheet. Op elke kamer staat een fan te ronken.  Als de stroom uitvalt is het opeens stil, tenminste…Is het hier eigenlijk wel ooit stil? Terwijl overdag de vele straatverkopers en klusjesmensen zorgen voor continue ‘achtergrondmuziek’ zijn het ‘s avonds vooral de krekels en de straathonden. Daarbij komt het geroffel van rattepootjes op onze zolder en de muziek van een bordeel niet ver hier vandaan. De kids zijn aan het eind van elke dag zo moe dat ze zonder probleem onder hun net in slaap vallen. Mocht je snakken naar wat warmte, overweeg dan een gezellig en inspirerend (en shockerend) bezoek aan ons in Centraal Afrika!

We hebben al 220 mango's gedroogd in de zon en bewaren die voor als het mango seizoen weer voorbij is. Een heerlijke, gezonde snack voor mee naar school. Ondertussen genieten we ook van verse mango's natuurlijk!!!

Gisteren liep ik met mijn gitaar op mijn rug over de kapotte brug naar het dorp. Ik zag een hele hoop afgeschoren haar liggen, ergens tussen het riet. Dit seizoen kenmerkt zich niet alleen door hitte, mango’s, malaria en stof maar ook door initiatie ceremonies. Er zijn blijkbaar weer een hoop jongens onder handen genomen... Vreemd trouwens dat er geen kinderen op me staan te wachten, normaal gesproken verdringen ze elkaar om me alle materialen uit handen te nemen. Bepakt en bezakt loop ik de zandweg omhoog. Ik hoor vreemde kreten en dierlijk gegil. Het is weer zover, de Nyau dansers gaan door het dorp en jagen vrouwen en kinderen de stuipen op het lijf. Er zit een klein groepje kinderen (60) onder de boom, hun oogjes schieten heen en weer. Toch voegen steeds meer kindjes zich schichtig toe terwijl we Bijbelliedjes zingen. Achter mijn rug zwalken een paar Nyau dansers rond met gtore messen en stokken. Kinderen springen op, sommigen rennen weg, anderen zakken toch weer neer op de mat als ik ‘onverstoord’  mijn verhaal begin te vertellen. Vandaag is de opstanding van Jezus aan de beurt. Wat ik voor mijn neus probeer op te bouwen lijkt achter mijn rug afgebroken te worden. Een Nyau komt dichtbij en zwaait vervaarlijk met zijn wapens. Stiekum moet ik lachen als een hond eropaf loopt en zijn tanden laat zien...de Nyau druipt af op zoek naar een andere prooi.

Nyau dansers

Nyau zijn voorouder geesten in de vorm van wilde dieren (in mijn ogen zijn het verklede jonge mannen die hun identiteit willen ontlenen aan een eeuwen oude traditie omdat ze zielig genoeg niets anders hebben waaraan ze hun identiteit kunnen ontlenen).  Nyau is een groep binnen de Chewa stam (met name in Centraal Malawi maar ook wel over de grens naar Mozambique en Zambia). Lidmaatschap is alleen mogelijk na officiele initiatie. De eigen identiteit wordt verstopt onder maskers van wilde dieren, modder, gras en bladeren, zakken en ander rommel. De meeste leden worden dat niet vrijwillig. Dat verklaart het kleine aantal jeugd in de tweede sessie. Ze blijven thuis uit angst gevangen te worden door de Nyau, gedwongen tot initiatie en lidmaatschap. Zodra je ‘binnen’ bent leer je allerlei geheime taal, gedrags codes en samenkomst plaatsen (vaak begraafplaatsen of moerassen). ‘Uit de school klappen’ wordt afgestraft met boetes en soms zelf met de dood. Ze zorgen dus voor vreselijk veel onrust en angst, ze stelen kippen, slaan obscure taal uit maar kunnen niet gestraft worden want geesten vallen niet binnen de grenzen van de wet... Het verschijnsel Nyau doet me denken aan de Halloween gekte. Zo onschuldig is dat allemaal niet. Kinderen en volwassenen vieren griezelend en huiverend het feest van de duivel, demonen, geesten en heksen die op Halloween mensen kwaad komen doen. Wat een feest... Het gaat in feite om een nieuwe heidense religie. Niet God maar de duivel en zijn maatjes worden geeerd en voor velen is het overheersende gevoel angst.

 

Ons eigen 'drama-team', ze doen regelmatig een stukje waarin een les zit verwerkt mbt christelijk leven. De kinderen genieten er altijd vreselijk van.

Het is een wonder dat wij onze programma’s mogen en kunnen draaien daar. De chief, een polygamist en zelf ook lid van Nyau is heel aardig tegen ons. Hij heeft ons zelfs een soort veiligheids garantie gegeven. Kijk, als ik een Nyau tegenkom, moet ik eigenlijk op mijn knieen gaan en mijn handen ineen klappen, of heel hard wegrennen. Zo laat ik mijn respect zien. De chief heeft met de Nyau bemiddeld dat wij op zulke worship regels een uitzondering maken. Onze programma’s zijn uiteraard gericht op verandering, het doorbreken van onbijbelse praktijken door simpel bijbel onderwijs maar ook lessen over gezondheid (Hiv-Aids) en het zingen van liederen voor God ipv de geesten. Het is wel niet de bedoeling maar toch heeft Grace een Nyau danser herkend; een 16 jarige jongen van onze club. Zucht. Twee meisjes blijken zwanger te zijn, nadat ze een poosje geleden zijn geinitieerd, waarbij de Nyau een grote rol spelen. Zucht. Een moeder komt om hulp vragen voor haar zieke kind, ik ruik alcohol, de drank van het dansfeest. Zucht. Ondertussen razen de Nyau dansers maar door. Grace zucht met me mee: “Hoe kunnen we ze toch redden?” Wat een bevrijding, dat kunnen wij ook niet. Maar Jezus wel, want Hij stierf en stond op uit de duisternis van de dood om te REDDEN.

Grace en ik bidden altijd samen. Heerlijk is dat, alles in Gods handen leggen. We bidden voor de kids die er waren en gehoord hebben van een Levende Heer Jezus, Hij die de dood en duisternis heeft overwonnen. Halleluyah!!! We bidden ook voor de Nyau, ze zijn voor ons onberijkbaar maar voor God is niemand onberijkbaar. Amen.

Ons gezin in zwart-wit...

Brandwonden

We zijn nog maar twee dagen terug van ons verlof in Nederland of ik word vanuit het dorp gebeld om hulp. Een sterke wind heeft het vuur van een bakstenen oven naar een groepje kinderen gewaaid. De kinderen konden het vuur gelukkig snel uitslaan en zichzelf veilig stellen, behalve Tiya. De polyester jurk van het vijftienjarige gehandicapte meisje vatte vlam en heeft verschrikkelijke brandwonden veroorzaakt. De ouders konden geen kant op.

Onze jongens buurten even bij Tiya, zij is het meisje uiterst rechts

Tiya is niet zo goed ter been, met deze brandwonden helemaal niet. Het ziekenhuis is ver (tien kilometer). Geld voor transport is er niet, de brug naar het dorp is ook nog altijd stuk.  Ze besluiten niks te doen. Op het moment dat ik gebeld wordt is het al een week geleden. Ik haast me er naar toe. Zoiets heeft medische zorg nodig, anders kan het wel dodelijk zijn. Misschien dacht de familie dat ook wel. Een gehandicapte wordt hier toch maar als een half mens (of zelfs geen mens) gezien.

Ik worstel me door de nauwe, drukke, stoffige steegjes, de enige alternatieve route, en kom in Chinsapo. Hordes kinderen rennen achter de auto aan, roepen mijn naam en beginnen spontaan de clubliedjes te zingen. Het is een blij weerzien, maar ik maak duidelijk dat ik geen club kom doen maar Tiya kom helpen. Het arme kind ligt met hoge koorts op een bankje, een doek ligt losjes over haar heen. De moeder tilt het doek op, er komt een verschrikkelijke stank van onder. Vreselijk, wat een wonden. Samen met Grace bidden we om genezing en snel laden we Tiya en haar moeder en baby in de auto, hopend dat op deze zondagmiddag ergens nog een kliniek open is.

Op aanwijzingen van de moeder slaan we allerlei vage hobbel weggetjes in tot we inderdaad bij een kliniekje komen. Dankbaar dat er een verpleegster zit dragen we Tiya naar binnen. Ze krijgt een antibiotica injectie en haar wonden worden verbonden, wel met zo min mogelijk materiaal, alles is schaars. Dat is het dan. Ik vraag me af of ze geen verband mee krijgt of op zijn minst instructies hoe je zulke wonden zelf moet verzorgen, maar dat doet men hier niet. We brengen de patient weer thuis en zullen dus zelf maar voor de nazorg moeten zorgen. Ik koop vette gaasjes, verband, antibiotica zalf, handschoenen en verschoon de verbanden om de dag. De koorts lijkt te zakken en de wonden op haar knie zijn al aan het helen. De grote open wonden op haar bovenbeen en buik zullen nog veel meer tijd nodig hebben.

Het zal een wonder zijn als dit meisje, kostbaar in Gods ogen, dit ongeluk zal overleven gezien de onhygienische en armetierige omstandigheden waarin zij leeft. We bidden veel voor haar. Het mooiste zou zijn als ze op de een of andere manier iets van Jezus in ons mag zien en haar hart aan Hem mag geven. Ze kan niet praten maar altijd als we een Bijbellied zingen maakt ze geluid en lichten haar ogen op. “Het gebed van het geloof zal de zieke behouden en de Heere zal hem / haar weer oprichten” Jac 5:15.

Het gaat alweer wat beter met Tiya

Donderdag zijn we gelijk weer begonnen met het draaien van de twee kinderclubs. We hebben veel gezongen, een nieuw lied geleerd (Paslm 118), het verhaal van de rijke dwaas verteld (dat maakt wel wat los), vragen gesteld om de bijbelkennis op te frissen en voor de oudere kinderen had ik nog mooie uitdeel boekjes. Ze waren de koning te rijk met ieder hun eigen Bijbelverhaal. Zeker weten dat er volgende keer het dubbele aantal kinderen zit te wachten...

Ik kan meestal maar moeilijk in slaap komen als ik een dag (deel) in Chinsapo ben geweest. De trieste armoede die me dan omringt doet erg veel met me. Deze week was ik er drie keer en elke keer zag ik dronken ouders, verwaarloosde kinderen, trieste ogen, mensen zonder initiatief. Maar ook denk ik aan de schitter oogjes van Felix die zo blij was dat weer weer club deden, een dankbare moeder van Tiya die me zelfs Gods zegen wenst, een grote knul die zijn cathecismusles nog niet is vergeten, enthousiaste kinderstemmen die het nieuwe lied meezingen.

Kids met hun boekjes

“Jezus, alles geeft ik U, wat ik ben en heb en wat ik ooit zal zijn...”

Van ossenkar naar vliegtuigstoel

Een kop DE koffie met een plak ontbijtkoek, een donkerbruine boterham met kaas! Even op de fiets naar het Kruidvat en over de boulevard naar de bieb. 's Avonds om tien uur nog een rondje lopen door het park. De ene dag met schepnetjes garnalen vangen in zee, de volgende dag met dikke truien en sokken aan naar de regendruppels op de ramen staren… het kan niet anders, we zijn in Nederland! (over het Hollandse weer gaan we het niet hebben…wel jammer dat we per direct snip verkouden zijn geworden…wij zijn gewoon verwend).

Nederlandser kan toch niet?

Vrijdag maakte ik met Obed en Mozes nog een ronde door Chinsapo, het dorp (wijk 46) van Lilongwe. Even de hoofdman en vrouw gedag zeggen, afscheid nemen van Grace en de kinderen. Er was weer veel te beleven, veel meer dan binnen de muren van onze eigen tuin. Om te beginnen was een ploeg werkers bezig met het maken van duizenden bakstenen. Obed en Mozes wilden ook letterlijk hun steentje bijdragen, dus schepten ze met hun witte handen de zwarte modder in de mal. Verderop werden de voorbereidingen getroffen voor het opbouwen van een stapel waar de gedroogde stenen gebakken worden.

De klei erin gooien

en laten drogen

Daarvoor moet een hoop brandhout komen dus werden de ossen van stal gehaald om de kar te trekken. Dat is voor kinderen natuurlijk een uitje.  Obed leerde ook gelijk de kneepjes van het vak. Als je sneller wil moet je gewoon aan de staart van de os trekken.

Blijkbaar had de hoofdman laatst wat te vieren, er lag een geitenvel te drogen op zijn erf. “Maar geitjes zijn toch schattig!” zei Mozes verontwaardigd. Toch vond hij het wel leuk om te zien waar dus de zitkleedjes, schoenen en trommels van worden gemaakt.  De varkens moesten worden gevoerd, dat deed Obed wel even.

Grace en ik namen de tijd om te bidden, voor alle grote en kleine dingen die ons bezig houden.  We kwamen tijdens ons rondje heel wat ouders tegen van onze club kinderen. Als er dan in vodden geklede moeders dronken naar je toe komen en een onsamenhangend onzin verhaal ophangen zakt de moed je soms in de schoenen. We beseffen hoe belangrijk het kinderwerk is, dat zijn de ouders van de toekomst. Maar natuurlijk blijven we ons ook inzetten voor de moeders!

Cees had nog een aantal vergaderingen omtrent kerk en gevangenis pastoraat. Ook preekte hij zondag nog uit Jacobus 5. De kids waren maandag natuurlijk vroeg op met de gebruikelijk ‘vlieg vlinders’in hun buik. Nog even al het beddengoed gewassen en ja, eindelijk begonnen we dan aan de 9000 kilometer (24 uur) lange reis.

Dat ging allemaal gelukkig goed, op een paar omgevallen glazen mierzoete Fanta na… De zeven uur durende overstap tijd in Kenia is nooit zo interessant, hoewel het altijd boeiend blijft om mensen te bestuderen.  Het was wel apart om op Schiphol over  te stappen en weer terug naar Brussel te vliegen,  daarmee spaarden we 250 euro p/p uit! De kinderen zaten net zo geroutineerd uit het vliegtuigraam te kijken tijdens de spiegelgladde landing  als dat ze zich vasthielden aan de rand van de ossenkar die over de zandweg stuiterde. Ik zie het als groot voorrecht dat onze kinderen zo breed opgroeien.

Picture by Joas Molenaar

Het eerste wat de kinderen vroegen toen we bij mijn ouders arriveerden was “kunnen we naar de zee?”…het Zeeland-virus zit dus blijkbaar ook in hun bloed.  We zijn gelijk schoenen gaan kopen, we schaamden ons naar de verkopers toe voor ons stoffige, afgedragen schoeisel (wat inmiddels dus is vervangen…even wennen aan de nieuwe neon-kleuren)!

Er staan Tandarts en Havenziekenhuis afspraken, boodschappen, vier preek-zondagen, familie en vrienden bezoekjes gepland. We hopen op een rustgevend en gezellig verlof. Het eerste uitje heb ik alweer gehad, met drie lieve vriendinnen een dagje weg geweest en vooral heel wat afgepraat.

God is eindeloos genadig en goed voor ons!

Met Thea, Nathalie en Anjo naar Haarlem

Rhode, oma Molenaar en Joas

'Weid mijn Lammeren'

Heeft God een plan met ieder mens op aarde? Als we ons in Afrika bewegen – met massa’s mensen langs de weg, op de markt, in de dorpen en zelfs in de kerken – dan kan ik die vraag gewoon bijna niet onderdrukken. Wat te denken van de miljonenen kinderen van wie het leven onopgemerkt voorbij lijkt te gaan, met de voortdurende strijd om te overleven in armoede, voor wie het Licht nog nooit is opgegaan?

Terwijl ik elke week op bezoek ga bij een van de vele dorpen, met een groep kinderen hongering om te zien en horen wat ik voor ze meerbracht, weet ik een ding zeker: Het is niet de wil van onze hemelse Vader dat een van deze kleinen verloren gaat, en: de Zoon des mensen is gekomen om zalig te maken wat verloren is (Matt.18).

Dank jullie wel als je de tijd neemt om deze kleine verloren lammetjes in de zorg van de Vader aan te bevelen. Ik bid dat de les van vandaag ze voor altijd zal bijblijven. De gelijkenis van het verloren schaap. Christus liefde voor deze kleintjes is wijder dan de wereld, dieper dan de oceaan en hoger dan de hemel...

Je had onze sketch moeten zien vandaag! Ik liep door het dorp verkleed als herder; 99+ blatende schapen volgden me op de voet. Een lammetje raakte kwijt. Ouders kwamen uit hun huis tevoorschijn om te kijken waar alle herrie vandaan kwam. Toen het ventje, Onschuld, verstopt was begon ik te zoeken. (Ik trof ook genoeg echte dieren aan, ezels, varkens, geiten en zelfs een paar meewarig kijkende schapen). Toen ik mijn lammetje vond maakte ik een vreugdedans en alle schapen klapten en zongen mee!

Ik bid voor meer werkers in de kinder wijngaard; de velden zien zwart van de kinderen. Hoe zullen ze in Hem geloven als niemand ze over de Herder vertelt? We bidden dat kerken ouders onderwijzen, dat ouders hun kinderen toerusten, zondagschool leiders hun klassen inwijden in het Woord van God. Dat de lammeren geweid en gevoed worden.

Soms weet ik echt niet wat Gods plan met al deze mensen is. Ik weet wel dat we geroepen zijn naar hen uit te gaan, het evangelie door te geven, en ze goed te doen in de naam van Jezus. Totdat Hij komt! 

En zie Ik ben met u, alle dagen, tot aan de voleinding der wereld (Matt. 28).

Om deze foto's uit te vergoten, klik dan here 

Vijf broden en twee vissen

“Hebben we alles, jongens? Flanelbord, kleurplaatjes, Bijbel, fles drink water, drie en twintig broden, mandje met 5 broden en 2 vissen, gitaar...” Obed, Mozes en vriendje Praise klimmen in de auto en we gaan. Op weg naar Grace en de kinderclub in het dorpje Chinsapo. 

 

Vorige week besloot ik dat de brug naar Chinsapo echt niet meer veilig genoeg is. Elke week ontbreken er weer meer planken en bengelen balken boven het water. Grace, de lieve schat, heeft de brug vele malen eigenhandig opgelapt met plankjes en spijkers maar die worden gewoon erafgesloopt voor brandhout. Je moet ergens je eten op koken!

Ik parkeer de auto en toeter... in no-time komen kinderen aanrennen met uitgestrekte armpjes. Iedereen wil iets helpen dragen. 23 Kinderen lopen even later ieder met een brood op hun hoofd de brug over, de spullen uit mijn tas worden ook ‘eerlijk’ verdeeld. Zo komen we 15 minuutjes later zingend aan bij de boom waar de rest van de kids al op rieten matten zit te wachten.

We draaien ons programma zoals we altijd doen. Tijdens het Bijbel verhaal dwalen vele glinster oogjes af naar de berg broden achter me. Ik heb ter illustratie vijf broodjes en twee visjes in een mandje gedaan en vertel hoe de Here Jezus 5000 mensen op een wonderbaarljike manier te eten gaf. Tja, ik ben Jezus niet maar gun deze kids ook een broodje, vandaar mijn voorzorgsmaatregel, de berg broden. Gebrek aan geloof?

Er was nog wel een jongen

Die iets te eten had

Hij gaf het aan de Here

Het was zijn hele schat

Vijf broden en twee vissen

Het was niet eens zoveel

Maar toen de Heer ze zegende

Kreeg iedereen zijn deel

Vijf broden en twee vissen

Het was zijn hele schat

Zou jij ze kunnen missen

Als jij niets anders had?

(Elly en Rikkert)

Grace heeft een prachtig kinder liedje gemaakt over het verhaal en de kids doen al snel mee, met hun handen maken ze de bewegingen van een zwemmende vis. Dan laten we ze in groepjes zitten, zo deed Jezus het ook. Dankbaar worden de boterhammen aangenomen, voor velen hun ontbijt (het is al wel 14.00 uur). ik bid dat deze kinderen hierin iets van de liefde van de Kinder Vriend mogen proeven.

Mozes mag nog even een demonstratie doen voor de groep, uit zijn mandje haalt hij 1 voor 1 een visje of broodje en laat de kinderen meetellen. Obed helpt even later met het uitdelen van de kleurplaatjes. Het is leuk om je eigen kinderen te betrekken in de ministry. Ze stellen thuis vaak weer veel vragen over de situatie van de kinderen op de club. Ze zien drommels goed het grote verschil. De meesten dragen kapotte kleren, zijn mager. Velen hebben grote plekken ringworm op hun hoofd en huid.

Grace en ik ontdekken regelmatig schokkende feiten over de situatie van deze 250 kinderen. Minstens 20% van de kinderen hebben aids, 40% zijn (half)wees, 80% heeft wormen (dus diaree), 60% kan het niet veroorloven om naar school te gaan (uniform, schoenen, potlood en schriftje vereist). Volgens Grace zijn ook vele kinderen al op jonge leeftijd (vanaf 6) sexueel actief. Dat kun je bijna niet geloven he. De dansbewegingen die ze van ouderen afkijken zijn vaak sexueel getint. Ze immiteren en 'spelen'. Ze missen vaak ouders en goede opvoeding, hebben geen speelgoed of andere uitdagende dingen te doen. Veel kinderen zijn lichamelijk beschadigd, en dus ook emotioneel.

Ik heb mijn eerste les voor bijde groepen (5-10 jaar en 11-16 jaar) klaar liggen over ‘Cholinga’, (gedrag) en gevaren zoals aids besmetting. 

Wij bedenken opdrachten voor de kids om hun tijd anders in te vullen dan met ‘spelen’. We hebben koortjes gevormd, ze moeten dan door de weeks liedjes maken en oefenen en mogen die op de club voordragen. We kregen een bal van bezoekers en die zetten we nu in voor balspelen, op vaste tijden in de week. De ouderen krijgen huiswerk van mij, we zijn de cathecismus aan het leren. Dat doen ze samen. Als ze een hele ‘phunziro’ (les) individueel kunnen memoriseren krijgen ze een prijsje; een pen of een schrift. Daar gaan ze voor. De kids die niet kunnen lezen kunnen ook meedoen, gewoon een vriendje strikken. Prachtig om een 14 jarige koeien jongen (hij moet elke dag met een kudde koeien rond lopen op zoek naar gras en water, maar komt dus wel naar de club, de koeien worden gewoon ‘geparkeerd’) die niet kan lezen en schrijven, uit zijn hoofd op te zeggen wat de enige troost van een christen is. Laten we bidden dat de kennis in zijn hoofd ook naar het hart zakt en wortel schiet!

Tja, je begrijpt, als ik al die noden om me heen zie en proef dan bedenk ik dat ik maar zo weinig kan betekenen voor ze. Ik zou zoveel meer willen doen! Ik denk toch ook aan het jochie die zijn broodjes en visjes aan Jezus gaf. Het was niet veel, maar Jezus zegende het! Zo leg ik ook het kleine beetje dat ik doe voor de mensen hier, in Jezus zegenende handen.

Na afloop van de tweede sessie (de jeugd) keer ik met Obed, Mozes en Praise terug naar de auto. Twee vrouwen hebben er over gewaakt en verdienen een centje. Een jongen van een jaar of 13 escort ons en ratelt aan een stuk door. De boodschap is duidelijk, hij wil zo dol graag naar school. Ik kan het maar niet uit mijn hoofd zetten en ik denk dat God me probeert duidelijk te maken dat ik hier iets mee moet. Het ventje heeft een heel bijzonder verhaal. Hij is opgestaan uit de dood. Daarover een volgende keer!

‘Uta wa Leza’

Het betekent letterlijk ‘Boog van God’, wij zeggen ‘Regenboog’. We zagen hem weer, vandaag, op Palm-zondag. Boog van Belofte. Er tintelt altijd iets bij mij van binnen als ik hem zie. Ik houd van het Chichewa woord voor deze bijzondere boog. Uta wa Leza.

Traditioneel is deze ‘Boog van God’ voor de mensen hier in Malawi  het symbool van Gods zorg voor de mensheid, uitgedrukt in de gave van regen, de voorwaarde voor leven. Een mooi aanknopingspunt om het evangelie bij de mensen te brengen. De belofte die God aan Noach en zijn verdere nageslacht gaf na de dodelijke vloed. De boog herinnert me er elke keer weer aan dat God trouw is aan Zijn Woord! Het hoogtepunt daarvan vieren we met Goede vrijdag en Pasen: Jezus ging onder in de zee van onze zonden en Hij stond op. Jezus leeft! Hij is de God van het Leven!

Het is alweer een paar maanden geleden dat ik het verhaal van Uta wa Leza vertelde op de club. Het regenseizoen was net begonnen en zodoende kon ik de kinderen de opdracht geven om elke keer als ze Uta wa Leza zouden zien de Bijbeltekst op te zeggen uit Handelingen 2:39 “Want voor u is de belofte, en voor uw kinderen en voor allen die veraf zijn” en dan het verhaal van Noach door te vertellen aan een vriendje of familie lid. In gedachten zag ik Noach samen met zijn klein kinderen ook naar de boog kijken. Met Kerst ben ik overgeschakeld naar de Nieuw Testamentische verhalen. Ik merkte namelijk nieuwsgierigheid naar De Beloofde, die ik wel noemde in de Oud Testamentische verhalen. Zodoende gaat het nu elke week over Jezus, de Vervulling, het Bewijs dat God trouw is aan Zijn Woord.

Ons werk concentreert zich op het getuigen van Jezus Christus Die gisteren en heden Dezelfde is tot in eeuwigheid (Hebr 13:8). Onze kids dansten een vreugdedans in de zonnige regen toen ze Uta wa Leza zagen, terwijl ik een foto schoot. Op de veranda ging het gesprek over ‘God doet wat Hij zegt’. De regenboog wekt verwondering op, ookal valt het natuurkundig makkelijk te verklaren. Het prachtige vind ik dat hij over heel de wereld regelmatig verschijnt. Gods beloften zijn onbegrensd. Nog even en het regenseizoen is hier ten einde, dan zullen we hem maanden lang niet zien. Des te bijzonderder is het dan straks weer.

De Boog waar God Zich mee aan mensen (ver)bindt.